In een sprookjesbos woonde een bijtje genaamd Zhenya. Hij hield erg van lichaamsbeweging. Met zijn vriend de wind deed hij 's ochtends oefeningen en overdag vloog hij veel om wendbaarheid en uithoudingsvermogen te ontwikkelen.
Ik wil de sterkste zijn, sterker dan de wind!
Zei hij vastberaden. Maar Zhenya was nog jong en verloor van de wind. Speels blies de wind hem naar de buurweide of tilde hem op de top van een krullende berk.
Toch ben ik sterker dan jij! Ik ben de snelste!
Schreeuwde Zhenya boos tegen de wind.
Ik! Ik! Ik!
De wind blies iets harder dan gewoonlijk en het bijtje vloog naar het sprookjesland "Yakalkoe". In dit land leek alles normaal op het eerste gezicht, maar zodra je met iemand sprak, voelde je het verschil.
Toen Zhenya een baardige kever zag, groette hij beleefd:
Goedendag, zou u mij kunnen zeggen waar ik ben terechtgekomen?
Dit is mijn huis, ik ben hier de baas. Ik heb dit huisje in de den gebouwd. Ik ben erg hardwerkend, ik…
Zhenya vloog weg van de opschepperige kever en ontmoette een mooie vlinder:
Lieve vlinder, goedendag, kunt u mij zeggen wat dit voor land is?
Hallo, bijtje! Ja, ik ben lief, ik ben mooi, ik vlieg hier al een maand en zie niemand behalve mezelf, ik heb zulke bonte vleugeltjes, ik fladder er zo elegant mee door de lucht? Ik…
Zhenya luisterde niet af en vloog verder, maar iedereen die hij ontmoette schepte op: de mier over zijn verstand, de mug over zijn geluid, het lieveheersbeestje over zijn stippen op de vleugels, zelfs de worm pochte over zijn kruipvermogen.
Aan het einde van de dag was Zhenya's hoofd duizelig: "Hier praten allemaal en niemand luistert naar elkaar. Hoe kan ik erachter komen waar ik ben en hoe ik naar huis kan?" - met zulke gedachten viel het bijtje in slaap, met een weegbreeblad als kussen.
Dit blad was ook magisch. Het vertelde Zhenya in zijn slaap dat het al 100 jaar in het land Yakalkoe woonde, en dat hier opscheppers terechtkomen die graag "ik" zeggen. Om hier weg te komen, moet je drie dagen lang het woord "ik" niet uitspreken en drie goede daden verrichten.
De volgende ochtend werd Zhenya wakker van geschreeuw:
Ik wil een nieuw speeltje, ik wil zoete stuifmeel, geef het mij!
Zei het bijtje kribbelend.
Waarom schreeuw je zo? Pak het zelf, er zijn veel bloemen vol nectar. En als je niet werkt, word je een drone!
Vroeg Zhenya.
Ik kan niet!
Waarom niet?
Omdat ik prins Venya ben, ik ben bijzonder, ik…
Oké, oké, genoeg, uw majesteit. Ik ken een magische truc, als je die doet, merk je niet eens dat je vol bent.
Hoe dan?
Zo, herhaal na mij:
Eén stamp, twee klap,
Drie buigen en draaien!
Hurken, hand geven!
Twee sprongen,
bij het poeltje,
En weg!
Ik vlieg!!! Ik heb dit al zo lang niet gedaan! Hoe heet deze truc?
Riep Venya blij en levendig, draaiend boven de bloemen.
Oefeningen!
Wow! Ik zal elke dag oefeningen doen!
Uitstekend!
De hele dag vlogen Zhenya en Venya om het hardst en aten heerlijke nectar. 's Avonds nodigde Venya zijn vriend uit om bij hem in de korf te slapen.
Op de tweede dag deden de vrienden na het wakker worden oefeningen en vlogen naar de geurige weide. Onder een madeliefje nieste iemand:
Gezondheid!
Wensten de vrienden in koor.
Dank je, ik voel dat ik ziek word, mijn keel voelt ruw.
Zei een rups die achter de bloem tevoorschijn kwam.
Ademhalingsoefeningen kunnen je helpen, mijn vriend de wind heeft me geleerd hoe je die doet.
Wat voor oefeningen?
Je ademt diep in door je neus, houdt je adem in en ademt langzaam uit door je neus of snel door je mond, je kunt afwisselen. Laten we het proberen:
We ademen de geur van bloemen in,
We voelen de zoetheid in onze keel.
En we blazen op een blaadje
Als een zacht briesje.
Geweldig! Ik voel me beter.
Zei de rups.
Je kunt ademhalingsoefeningen ook in beweging doen, de wind bracht het uit China, het heet tai chi. Het belangrijkste is het behoud van harmonie tussen lichaam en geest. Je moet met je buik ademen, je buik uitzetten bij inademing, je borst blijft stil, je buik intrekt bij uitademing. Je rug is recht, je bewegingen zijn soepel, net als je ademhaling.
Zhenya toonde de ademhalingsoefening "Golven" door zijn armen parallel op te tillen met de palmen naar beneden en licht te hurken wanneer hij zijn armen liet zakken. Venya en de rups deden het na met wijd uit elkaar staande benen:
Alles is rustig, golven slapen.
We wekken die jongens.
Een golf - we tillen onze armpjes op
We laten ze zakken,
uitademing naar de wolken.
Twee golven, hoger nog,
We ademen uit, stiller dan muizen.
Drie we tillen hoog op,
Inademing en uitademing -
diep.
Na enige tijd sloten andere bewoners van het sprookjesland zich bij hen aan. Wonderlijk genoeg zei niemand meer "ik", iedereen hield van de tai chi-oefeningen. Ze zwaaide soepel met hun armen, brachten ze samen en uit elkaar aan de zijkanten, maakten een regenboog boven hun hoofd, speelden harmonica voor hun borst, terwijl ze diep ademhaalden op het ritme van de beweging. Zo ging nog een dag voorbij.
Op de derde dag zagen Zhenya en Venya, terwijl ze over de weide vlogen, een erg verdrietige loopkever.
Waarom ben je zo verdrietig?
Vroegen de vrienden.
Ik weet niet waarom ik verdrietig ben?
Laten we spelen.
Stelde Zhenya voor.
Hoe dan?
Ik stel een rondedans voor "Bloemenkrans".
En Zhenya legde de regels uit: in het midden staat de vanger, alle anderen staan om hem heen en zeggen:
"Een bloem, twee bloem, → Linkerhand omhoog, omlaag; hetzelfde met rechts
Samen weven we een krans. → Armen voor de borst draaien
Het is erg eenzaam alleen, → Handen vasthouden, rondedans
Samen spelen we het spel.
Laten we de krans op golven zenden, → In de rondedans staande, tilt elk kind om beurt zijn handen op
Bloemen naar de rivier, wij rennen.
Een, twee, drie - pak!
Na deze woorden renden de vrienden weg en de loopkever achtervolgde hen.
Bij deze leuke activiteit kwamen weer de bewoners van Yakalkoe samen. Iedereen wilde in de rondedans, ze werden toegelaten onder de voorwaarde dat ze niet "ik" zouden zeggen.
Je kunt niet alleen in een kring dansen!
Legde Zhenya uit. De wind vloog voorbij en zag hoe de bewoners van het land Yakalkoe zich vermaken.
Wie speelt hier?
Vroeg de wind.
Wij! We hebben zoveel plezier!
Antwoordden de vrienden in koor en de boze betoveringen verdwenen.
Vanaf dat moment heette het land Vriendschapsland. En Zhenya kon naar huis terugkeren. Hij bleef lichaamsbeweging doen en werd sterk en wendbaar, maar pochte nooit meer en zei nooit meer "ik". Zhenya bezocht zijn vrienden vaak, vliegend naar het land Vriendschap met een zacht briesje.
