Hoe Sucharik de libelle hielp

Op een hete zomerdag werd Sucharik vroeg in de ochtend wakker en rende naar de bloemweide. Hij wilde kijken of er nog dauw op de bloemen lag, zodat hij zijn snuitje kon wassen met frisse, geurige kleine druppeltjes. Want voor een muisje is één druppeltje genoeg om zich te wassen.

Op de weide groeiden kleurige bloemen: klokjes, boterbloemen, klaver, velknopen, korenbloemen en madeliefjes. De felle zon had de planten en de aarde al opgewarmd met zijn hete stralen en alle dauwdruppels waren verdampt. Sucharik was een beetje teleurgesteld.

Waar kan ik me nu wassen?

Dacht hij, toen zag hij plotseling dat een grote libelle met mooie, kleurige, lange vleugels op een hoog grassprietje zat en heen en weer wiegde in het zachte briesje. Ze had haar kopje omlaag en zag er erg verdrietig uit.

Hoe heet je en waarom ben je zo verdrietig?

Vroeg het muisje.

Ik heet Dusja, hoe kan ik niet verdrietig zijn.

Antwoordde de libelle.

Ik had een klein spiegeltje, ik vind het heerlijk om naar mijn spiegelbeeld te kijken, ik vloog van bloem naar bloem, en het viel per ongeluk in het gras. Ik kan mijn verloren spiegeltje niet vinden.

Klaagde Dusja.

Laat mij je helpen!

Stelde het muisje voor en begon met zijn kleine pootjes in het gras naar het spiegeltje te zoeken. Hij zocht en keek, maar kon het kleine spiegeltje in het dichte gras niet vinden. De bloemweide was groot, en niemand wist waar Dusja het had laten vallen.

De libelle zuchtte en werd nog droeviger.

Hoe kan ik nu zonder mijn kleine spiegeltje leven.

Snikte ze.

Maak je geen zorgen! Ik heb een idee. Ik was net op weg naar de rivier om me te wassen, kom je met me mee.

Piepte het muisje en liep snel weg op zijn kleine pootjes en was al gauw bij de rivier. De libelle stortte zich in de lucht, sloeg een paar keer met haar grote vleugels en was ook al aan de oever.

Kijk naar beneden in het water, in de rivier kun je je spiegelbeeld zien! Kijk eens, wat ben je mooi, Dusja, wat heb je grote ogen, hoe schitteren je zilveren vleugels in de zon. Je bent erg elegant en lijkt op een klein, licht helikoptertje.

Riep het muisje.

Oh, nu heb ik mijn spiegeltje niet eens nodig.

Verheugde de libelle zich.

En ze boog zich dicht naar het water om haar spiegelbeeld te zien en zichzelf beter te bekijken.

Het muisje schepte schoon water met zijn pootjes en begon zijn kleine grijze snuitje te wassen.

Dank je wel, lieve Sucharik, wat fijn dat je me hebt geholpen en me over de rivier hebt verteld. Nu zal ik weten waar ik mijn spiegelbeeld kan zien en van mijn schoonheid kan genieten.

En tot op de dag van vandaag vliegt de libelle boven het water. Nu stijgt ze op, dan daalt ze. Nu stijgt ze op, dan daalt ze.... En ze blijft maar naar haar spiegelbeeld kijken. Ze kan er niet genoeg van krijgen.

En Sucharik, verfrissend met het koele rivierwater, rende naar huis. Hij haastte zich naar zijn lieve moeder om haar over zijn nieuwe vriendin te vertellen. Hij was blij dat hij de libelle Dusja had geholpen. Want elke goed gedaan voor anderen keert altijd terug.