Pieter speelde heel graag online games.
Waarom hebben jullie hem die tablet ook gekocht! Nu gaat hij nog meer spelen! ― riep oma verontwaardigd.
Bijna elk kind heeft tegenwoordig een tablet, en er is niets aan de hand… ― zei papa.
En op een telefoon is alles zo klein, met al die spelletjes verpest hij zijn ogen! ― voegde mama eraan toe.
Oma zuchtte alleen maar en liep naar de keuken. Eerst speelde Pieter niet vaak games. Hij maakte zijn huiswerk en ruimde zijn kamer op. Maar toen begon er in zijn favoriete game een toernooiseizoen. Toen werd het pas spannend!
Pieter, heb je gehoord dat er binnenkort een toernooi in onze game komt? ― riep Wouter opgewonden, terwijl hij naar zijn vriend rende.
Nee hoor, wat is een toernooi?
Wat ben jij een achterlijke! ― was Wouter verbaasd. ― Het is een kampioenschap! Je kunt een super goede vechter worden! Ach, ik kan waarschijnlijk niet meedoen. Mijn moeder staat me nooit zoveel spelen toe!
Hoe lang moet je dan spelen? ― vroeg Pieter met interesse.
Minstens vijf uur! Het toernooi duurt een paar dagen. Je moet in elk gevecht winnen. En dat is moeilijk: je weet niet hoe sterk die vechters zijn!
Pieter kwam thuis met maar één gedachte: wat zou hij kunnen verzinnen om het toernooi te mogen spelen. Pieter bedacht zelfs beloftes voor mama en papa: goed leren, zijn kamer opruimen, altijd met Rex wandelen, het hamsterhok schoonmaken en zo meer.
Thuis was alleen oma. Tante was ziek geworden en de ouders waren naar haar toe gegaan. Ze zouden twee dagen wegblijven! Pieter was blij: oma was niet zo streng als mama en papa. Nu zou het toernooi zeker van hem zijn!
Na een heerlijke lunch waste Pieter zijn bord af en vroeg zachtjes, terwijl hij oma recht in de ogen keek:
Oma, mag het?
Wat mag?
Nou, even spelen op de tablet… Ik heb vandaag een toernooi.
Nou, als het een toernooi is, dan natuurlijk! ― lachte oma. ― Maar alleen even.
Tuurlijk, tuurlijk! ― Pieter pakte de tablet en nestelde zich comfortabel op de bank.
De game greep de jongen helemaal vast; hij zag en hoorde niets meer om zich heen. De gevechten waren moeilijk. Hij had er maar drie verslagen en begon het spel opnieuw, toen oma in de deuropening van de kinderkamer verscheen:
Pieter, je vroeg om even, en nu is er al een uur voorbij! Hup, stoppen nu!
Oma, lieve oma, even nog, het is de laatste strijd!
Vijf minuten, Pieter, vijf minuten!
Maar na vijf minuten dacht Pieter er niet eens aan de tablet weg te leggen. Hij verloor weer een gevecht en werd heel boos: hij wilde winnaar worden, of op zijn minst de tweede plek halen, zodat Wouter jaloers zou zijn. Laat hem maar zien hoe stoer Pieter is als vechter!
En toen oma weer even in de kamer keek, deed de jongen alsof hij haar opmerkingen niet hoorde. Ja, hij wist dat oma boos zou worden, maar hij zou zich later wel verontschuldigen, en nu was het gevecht het belangrijkste! Oma kwam meerdere keren binnen, maar Pieter zweeg of wuifde alleen met zijn hand: ik heb nu geen tijd. Uiteindelijk hield oma het niet meer:
Pieter, ik ben het zat om te zeggen dat je moet stoppen met spelen! Je ogen worden al helemaal vierkant! Hoor je me?
De jongen zweeg.
Pieter…
Ja, laat me met rust! «Pieter, Pieter»… Pieter at de hele boterham op!
Hoe praat je toch… ― zei oma met trillende stem.
Ik praat zoals ik wil! Dit is mijn huis, en ik ben hier de baas! Vind je het niet goed ― dan ga je maar! ― Die laatste woorden schreeuwde de jongen luid, waarna hij van de bank opsprong en de deur van zijn kamer voor oma's neus dichtsmeet.
Hij dacht dat oma hem nu weer zou komen uitfoeteren, maar hij hoorde alleen zachte voetstappen achter de deur.
Zal wel naar de keuken zijn gegaan, ― dacht hij, ― mooi. Ik speel even uit, en dan verontschuldig ik me. Nu is er geen tijd voor: een gevecht is een gevecht!
Pieter ging helemaal op in het spel. Hoeveel tijd er verstreken was, wist hij niet. Het toernooi was nog niet afgelopen, maar de batterij van de tablet was leeg. De jongen herinnerde zich dat hij de oplader in de woonkamer had laten liggen.
Nou ja, ― zei Pieter tegen zichzelf, ― ik haal even de oplader, loop even langs de keuken bij oma, bied mijn excuses aan en speel daarna verder!
Pieter rekte zich uit: al zijn spieren waren stijf geworden omdat hij zo lang in dezelfde houding had gezeten. Hij opende de deur van zijn kamer en was verbaasd: in de gang hing ander behang, en alles zag er anders uit.
Heeft oma hier in een paar uur het hele huis opnieuw behangen? ― zei hij.
Maar toen de jongen de keuken binnenkwam, was er geen oma te zien. Er zat alleen een meisje van ongeveer acht jaar. Ze zat aan tafel en propte met beide wangen snoep naar binnen.
Wie ben jij? ― vroeg Pieter.
Fay, ― zei het meisje, ― en u bent vast een loodgieter, meneer?
Wat voor loodgieter? En ik ben geen meneer voor jou, ik ben maar een paar jaar ouder!
Haha! ― lachte het meisje vrolijk. ― Wat een grappenmaker bent u! Lijk ik soms op oma?
Hou op met me voor de gek te houden, ― Pieter werd boos, ― wie ben jij eigenlijk, en waar is mijn oma?
Welke oma? ― vroeg het meisje nieuwsgierig.
Oma Ingrid is mijn oma! Leg eens uit hoe je hier bent gekomen, heeft oma je binnengelaten?
Ik woon hier! ― het meisje trok beledigd haar lippen samen. Dan, zich ergens iets herinnerend, voegde ze eraan toe. ― Oma Ingrid… dat heb ik al eens gehoord… Ah, nu weet ik het weer! Mijn vader vertelde het me. Dat is mijn overgrootmoeder. Hij zei ook dat ze verdween voordat hij geboren werd. Haar oudste kleinzoon had haar gekwetst. Hij was zo in het spel verdiept op de tablet dat hij niemand meer zag of hoorde. Zijn ouders, mijn oma en opa, probeerden hem bij zinnen te brengen, ze haalden artsen erbij, maar het hielp allemaal niet. Er werd zelfs een nieuwe ziekte ontdekt — ‘zombiecomp’ heet die. Sindsdien gaat niemand meer naar die jongen toe, die trouwens mijn oom is. De dokter zei dat hij zelfs geen eten meer nodig heeft, want hij is verhuisd naar de virtuele wereld. Op de deur van zijn kamer hangt zelfs een bordje: « Niet binnenkomen!».
Pieter schrok zich een hoedje:
En oma, waar is zij naartoe?
Niemand heeft haar sinds die avond nog gezien. Wacht eens, bent u niet uit die kamer met het bordje? Bent u mijn oom uit de virtuele wereld?
Pieter antwoordde niets. Hij rende de keuken uit en stormde zijn kamer in. Toen hij zichzelf in de spiegel bekeek, zag hij geen jongen meer. Uit de spiegel keek een vermoeide, bleke opa hem aan.
Wat heb ik gedaan! ― schreeuwde Pieter. ― Door een stom spelletje is oma verdwenen! Oma, mijn lieve oma…
Pieter viel snikkend op bed en viel van pure machteloosheid in slaap.
Pieter, Pieter…
Iemand raakte voorzichtig zijn schouder aan. Toen hij zijn ogen opendeed, zag Pieter zijn oma.
Oma, lieve oma, je bent terug!
Ik ben nergens heen geweest, ik heb even in de keuken gezeten om je niet te storen…
Je stoort me niet… Oma, het spijt me, ik wilde je echt niet kwetsen, echt waar!
Oma glimlachte:
Ik ben niet boos op je, Pieter.
En de jongen dacht: «Wat is het goed dat het maar een droom was!».
Pieter speelt soms nog wel eens een game. Maar nu weet hij dat het maar een spelletje is, en dat de echte wereld veel interessanter is!
