Hoe muisje Koekie een wolkje ving

Er was eens een muisje genaamd Koekie. Mama Muis had hem deze naam gegeven, omdat hij graag met zijn scherpe tandjes alles knapperigs knaagde. Ze woonden in het bos, in een klein holletje. Het muisje werd 's ochtends wakker en rende het bos in om te wandelen. Hij hield ervan om voor zijn lieve mama een boeket van mooie paarse klokjes te verzamelen.

Op een zomerse, hete dag sprong Koekie uit zijn kamertje en rende naar zijn weiland om klokjes te zoeken. Hij schuifelde snel op zijn kleine pootjes langs de bospaadjes en kwam op zijn geliefde weiland aan. Hij keek om zich heen en werd erg verdrietig.... Op het weiland was geen enkel bloemetje, geen enkele bes....

Het muisje werd erg bedroefd, want hij droomde ervan om mama een boeket van haar favoriete bloemen te geven en rijpe aardbeien te verzamelen, om heerlijke jam voor de winter te maken.

Waarom zijn de klokjes niet op het weiland gegroeid?

Koekie dacht hierover na en in een verdrietig humeur ging hij zijn bekende vriendinnetje bezoeken – het groene kikkerje.

Kikker woonde op een blad van een witte waterlelie in het meer en was blij dat Koekie naar haar toe was gekomen.

Ach, wat is het heet vandaag! Zo'n benauwd dag!

Kwakte het kikkerje.

Ja – het is een hete zomer! Ik was op mijn favoriete weiland, ik wilde sappige bessen plukken en een paar paarse klokjes voor mama Muis plukken.

Piepte het muisje.

Kwaak-kwaak! Het heeft al lang niet geregend – daarom zijn de bloemen en bessen niet gegroeid. Alle planten houden van water.

Kwakte het kikkerje.

Ah, daar gaat het om! Inderdaad, het regent al twee weken niet. Waar is het gebleven? Waarom regent het zo lang niet?

Verwonderde het muisje zich.

Wie zal het zeggen? Maar regen bestaat niet zonder een wolkje. De wind jaagt wolken over de aarde, en zij geven eraan levengevend vocht dat "regen" heet.

Merkte het kikkerje wijselijk op, die ook niet blij was dat het zo lang niet had geregend.

Aha, ik begrijp het! Om regen te hebben, heb je een wolkje nodig. Ik zal mijn eigen wolkje moeten krijgen, zodat het regent wanneer ik dat wil. Ik zal het van de hemel vangen en in mijn favoriete blauwe emmer zetten! Ik zal het wolkje boven het weiland loslaten, het zal regen geven op de grond en dan groeien de paarse klokjes voor mijn mama en veel sappige aardbeien.

En Koekie stelde zich voor hoe hij mama een boeket bloemen en een mandje geurige bessen gaf. Maar het regende maar niet. Het muisje ging op een steentje zitten en bedacht het volgende.

Koekie pakte een schepnet, een emmer en ging op wolkjacht. Maar hoe hoog hij ook zwaaide, hij kon het wolkje niet vangen. Het muisje sprong hoog, klom op een hoge heuvel, probeerde zelfs op een ladder te klimmen om de hemel te bereiken.

Ben je vlinders aan het vangen?

Vroeg het kikkerje.

Nee, ik probeer een wolkje van de hemel te vangen. Ik zet het in een emmer en wanneer ik wil, laat ik het boven het weiland los, waar de paarse klokjes groeien.

Dat is een slim idee! Maar niemand is er ooit in geslaagd om een wolkje te vangen.

Zei het kikkerje.

Nou, ik zal de eerste zijn.

Verklaarde Koekie.

En hij zette zijn moeilijke taak voort. Tot diep in de avond achtervolgde het muisje het wolkje. Maar het lukte hem niet om het te vangen.

Het verdrietige muisje ging naar huis, wenste mama een goedenacht en ging zelf slapen. Hij besloot zijn belangrijke taak morgen voort te zetten.

Maar plotseling begon het 's nachts te regenen – eindelijk! – en al na een week was het hele weiland begroeid met kleurige bloemen en geurige bessen. Koekie pakte een klein mandje en rende naar een boeket paarse klokjes en sappige, geurige aardbeien voor zijn lieve mama.