Het meisje Lieve woont in een groot flatgebouw met haar moeder en vader. Ze is al behoorlijk groot en gaat naar de kleuterschool. Lieve is erg lief, ondeugend en maakt gemakkelijk vrienden. Bijna alle meisjes in de kleuterklas willen met haar spelen, maar de jongens plagen haar en trekken soms zelfs aan haar dunne blonde vlechtjes.
Op de vraag: "Hoe heet je?" antwoordt Lieve altijd: "Ik heet Lieve". Dat hebben haar ouders haar geleerd. Maar wat liefde is, weet Lieve niet.
Onlangs verloor ze een melktand, en de jongens uit de oudere groep bedachten een nieuw spelletje. Ze gaven haar allerlei bijnamen: Lieve-zonder-tand of Lieve-tand. Het meisje was erg verdrietig. En toen ze de jongens vroeg ermee op te houden, lachten ze haar alleen maar uit.
Vroeger vond Lieve het altijd leuk als ze bij haar volledige naam werd genoemd, en zelfs de juffrouwen noemden haar vaak Lieve in plaats van Lie. Nu leek het haar dat de jongens haar uitlachten vanwege deze mysterieuze "Lieve". En haar eigen naam willen horen vond ze niet meer fijn.
Mama merkte dat haar altijd vrolijke dochter plotseling verdrietig was geworden. Op weg van de kleuterschool vroeg ze:
Mijn lieve Lieve, waarom ben je verdrietig? Wat is er gebeurd?
Noem me niet zo! De jongens uit de oudere groep plagen me voortdurend, – zei Lieve zonder haar verdriet voor mama te verbergen.
Plagen ze je? Ze kwetsen je? – mama was erg verbaasd, want haar dochter had nooit problemen met andere kinderen gehad.
Ze verknoeien mijn naam! – mompelde Lieve beledigd.
En nu wil je niet dat ik je Lieve noem? – vroeg mama verbaasd.
Nee. Ik hou niet van mijn naam, – antwoordde Lieve en dacht na: hoe zouden ze haar nu noemen?
Wat een onzin! Je hebt een mooie naam, hij past perfect bij je.
Lieve, lieve! Maar wat is liefde eigenlijk? – vroeg het meisje.
Mama wist niet goed hoe ze haar dochter de betekenis van zo'n belangrijk woord kon uitleggen. Hoe kon ze het meisje ervan overtuigen dat haar naam het mooiste gevoel ter wereld betekent? Na even nadenken zei ze:
Vind je het leuk om met vrienden te spelen?
Natuurlijk!
En welk spel geeft je het meeste plezier? Wanneer lach je het hardst?
Wanneer ik verstoppertje speel met Anna! Ze probeert me te vangen en ik ontwijkje snel. En dan andersom! – deelde het meisje enthousiast.
Nou, liefde is wat je voelt wanneer je aan verstoppertje denkt. Of aan vrienden, bijvoorbeeld aan Anna.
Dus ik hou van verstoppertje?
Ja, dat hou je. Maar dat is maar één kant van liefde. Papa en ik houden van jou, en jij van ons. Dat is liefde tussen ouders en kinderen, die is heel anders. Niet hetzelfde als liefde voor vrienden en spellen. En er is ook liefde voor jongens. Voor diezelfde jongens die je aan je vlechtjes trekken.
Die hou ik zeker niet van! – haastte Lieve zich mama gerust te stellen.
Maar liefde is niet altijd wederzijds. En ze komt niet altijd meteen, – lachte mama.
Waar kan ik die liefde dan vinden?
Het is niet gemakkelijk om haar te vinden. En nog moeilijker om haar te bewaren en door je hele leven mee te nemen.
Zal ik haar kunnen vinden?
Ja, schatje, je hoeft alleen maar goed te zoeken!
Mama zag dat Lieve opgebeurd was. Ze maakte zich niet meer druk om de plaagstoten. Nu begreep ze dat haar naam bijzonder was!
Lieve dacht lang na over de woorden van mama: "Je hoeft alleen maar goed te zoeken!". Ze besloot dat ze liefde moest vinden, koste wat het kost, en meteen! Maar waar?
Lieve begon haar zoektocht in de keuken: misschien zou ze daar iets vinden dat ze leuk vond? Kasten, planken, serviesgoed – niets was het! Toen viel haar blik op een doos chocolaatjes op tafel. "Dit is het!" – dacht het meisje.
Lieve hield altijd van chocolaatjes, maar mama en papa lieten haar niet veel tegelijk eten. Ze verstopten de snoepjes altijd hoog, zodat hun dochter er niet bij kon. "Wat een geluk! Ik hou van chocolaatjes!" – dacht Lieve en pakte snel een uit de doos. Wat vergiste ze zich! Het was bittere chocola… Het gevoel verdween onmiddellijk.
"Nee, hier zal ik liefde niet vinden, ik moet verder zoeken", – dacht het meisje en liep naar haar kamer. De kinderkamer lag vol speelgoed. Lieve dacht dat ze die zeker moest houden, maar welke precies? Poppen in kleurige jurken? Die vond ze al lang niet meer zo leuk. Blokken, bouwsets, zachte dieren? Toen herinnerde Lieve zich dat ze ooit een teddybeer had die ze altijd mee naar bed nam. Waar was die?
Lieve begon dozen en laatjes open te maken, controleerde planken in de kast, maar de beer was nergens. Misschien onder het bed? Bingo! Het meisje haalde een stoffige teddybeer met één poot en een versleten oor tevoorschijn.
Daar ben je! – zei ze tegen de beer. Vroeger vond ze het leuk om de beer te knuffelen en zijn oor te kauwen voor het slapen gaan. Ze was ervan overtuigd dat ze deze knuffel meer hield dan alle anderen. Maar nu... Nu was het gewoon een normale pluchen beer. "Dus hier zal ik liefde ook niet vinden", – werd Lieve verdrietig.
Plotseling kwam mama de kamer binnen. Ze vroeg haar dochter de speelgoed op te ruimen en zei:
Wees niet verdrietig, je zult je liefde vinden. Zet alles op orde en ga buiten spelen met de andere kinderen, speel verstoppertje met Anna.
Ja! – riep Lieve uit, – Ik hou van verstoppertje!
Het meisje ruimde snel alles op, kleedde zich aan en rende naar buiten. Anna woonde in het volgende trappenhuis. Het nummer van haar appartement onthield Lieve gemakkelijk: "22" – als twee zwanen. Ze wilde net aanbellen toen ze vreemde geluiden hoorde. Iets piepte heel dichtbij. Lieve keek om zich heen en zag bij de deur een pluizig balletje.
Het was een klein katje dat jammer miauwde en trilde. Het was koud buiten en het katje was erg onderkoeld. Aan zijn rood-witte vacht kleefde vuil.
Toen Lieve naar het kleine schepsel keek, voelde ze iets vreemds: ze wilde het opwarmen, beschermen tegen kou en wind. Het meisje trok snel haar warme sjaal uit, hoewel ze wist dat mama boos zou zijn, en wikkelde het dier voorzichtig in. Vergeten waarom ze naar Anna was gekomen, haastte Lieve zich naar huis.
Mama, kijk wat ik heb gevonden! – zei ze toen ze de flat binnenkwam.
Wat is het klein. Het is waarschijnlijk pas geboren, – mama nam het katje van het meisje aan en begon het voorzichtig te onderzoeken.
Houden we het? Ik wil er zo graag voor zorgen!
Natuurlijk houden we het! Zie je, ik zei toch dat je je liefde zou vinden!
Dank je! – het meisje omhelsde mama en pakte het katje. Het was al warm geworden en keek nu nieuwsgierig om zich heen. Vreemd genoeg probeerde het niet weg te rennen. Integendeel, het katje nestelde zich comfortabel in de armen van zijn nieuwe baasje.
Hoe zul je hem noemen? – vroeg mama.
Ik noem hem Liefje! En laat die jongens maar plagen zoveel ze willen!
Het katje werd gewassen en gevoerd. Lieve zorgde er zelf voor. En de jongens in de kleuterschool werden jaloers dat zij een nieuwe vriend had – katje Liefje – en hielden op met plagen. En op de plaats van de uitgevallen tand groeide snel een nieuwe.
Zo begreep Lieve wat liefde is.
