Aan de rand van het dorp, in een bakstenen huis woonde het meisje Ira met haar moeder. Het dorp lag niet ver van een grote stad en de omgeving was schilderachtig. In het dichte bos groeiden veel paddenstoelen, en op de weide voor het bos kon je aardbeien plukken. Een klein beekje dat langs de rand van het dorp liep, mondde uit in een klein meer, waar eendjes graag zwommen en waar twee sneeuwwitte zwanen kwamen vliegen. Daarom kwamen veel toeristen graag in het weekend naar het dorp.
Op een dag vroeg mama Ira om medicijnen en boodschappen naar haar grootmoeder te brengen. Ira's grootmoeder woonde in een dorp achter het bos en het was niet zo ver weg.
Mama:
Ira, lieverd, Grootmoeder is ziek, ren door het bos en breng haar de medicijnen.
Ira:
Mama, ik wil echt niet! Mijn favoriete tekenfilm begint zo, en daarna willen mijn vriendinnen naar het meer gaan.
Mama:
Ga maar, het zal niet lang duren, en als je terugkomt, kun je zeker met je vriendinnen gaan wandelen.
Ira trok haar favoriete rubberlaarzen met stippen aan, haar roze regenjas, pakte de medicijnen en verliet het huis. Ze moest over een veld lopen, daarna een beetje door het bos, langs het beekje, voorbij het meer. Ze liep al halverwege het veld toen ze hoorde:
Muisje:
Meisje, help me! Iemand heeft een zak gegooid die mijn ingang naar mijn hol heeft afgesloten. En daar zitten mijn jongen, ze zullen zonder mij omkomen.
Ira:
Oh muisje, ik moet naar mijn grootmoeder, anders kom ik niet op tijd bij mijn vriendinnen.
Maar Ira boog zich voorover, verwijderde het zakje en liep verder. Ze naderde de bosrand en hoorde iemands gejammer:
Berkenboom:
Hallo meisje, wees niet bang, ik ben een berkenboom. Help me alsjeblieft! In het voorjaar hebben mensen sap uit me verzameld, ze hebben sneden gemaakt en spijkers ingeslagen. Het doet me pijn, mijn sap stroomt eruit, en dat is als bloed voor mij. Ik kan sterven.
Ira:
Sorry Berkenboom, ik moet echt haast maken!
Maar Ira voelde medelijden met de berkenboom, ze trok met moeite de grote spijkers uit de stam en liep verder.
Ira:
Ik zal bloemen voor grootmoeder plukken!
Eik:
Niet doen meisje, pluk de bloemen niet! Terwijl je naar Grootmoeder loopt, zullen ze verwelken, en veel van de bloemen die je wilt plukken, zie je zelden meer in ons bos.
Ira dacht na over de woorden van de Eik en besloot geen bloemen te plukken. Zingend liep het meisje verder tot aan het bosbeekje. De oevers waren zacht en modderig, moeilijk over te steken.
Ira:
Hé, Bever, maak een bruggetje voor me over het beekje! Ik moet echt naar mijn Grootmoeder!
Bever:
Hallo meisje! Ik zal je helpen, maar beloof me dat je me zult helpen het afval uit het beekje te halen. Wat hebben mensen hier niet allemaal gegooid: conservenblikken, flessen, rubber, het vergiftigt allemaal het water. Wij bever lijden eronder, en ook de vissen in het beekje.
Ira:
Goed Bever, ik kan het alleen niet aan, maar ik zal mijn vriendinnen zeker overtuigen om je en de visjes te helpen.
De Bever hielp Ira over het beekje. En het meisje liep verder. Ze hoorde iemand met een helder stemmetje om hulp roepen. Ze zag een klein vogeltje boven het dichte gras vliegen en luid huilen.
Ira:
Wat is er met je aan de hand, waarom schreeuw je zo luid?
Vogeltje:
Help me meisje! Ik kan het niet alleen! Mijn vogeltje is uit het nest gevallen, en er loopt een vos in de buurt, die zal het vinden en opeten.
Ira:
Oh vogeltje, wat voor dag heb ik vandaag! Iedereen heeft mijn hulp nodig!
Ira voelde medelijden met het kleine vogeltje en zijn moeder. Ze zocht in het dichte gras en vond een klein bolletje. Ze klom in een boom en zette het vogeltje terug in het nest.
Vogeltje:
Dank je wel meisje, heel erg bedankt.
Ira liep verder, merkte een tak niet op, struikelde en viel, en bezeerde haar been.
Ira:
Waar komt een gebroken fles in het bos vandaan?
En ze zag een Konijntje, dat onder een spar zat en bitter huilde.
Ira:
Wat is er met je, Konijn?
Konijn:
Ik lig de hele ochtend onder de spar, de zon schijnt door de takjes en warmt mijn vacht. En toen viel er iets heel zwaars op me, en nog meer. Het raakte mijn snuit en mijn pootje. Dit deden toeristen in het bos. Ze hebben zich vermaakt. Ze hebben veel afval achtergelaten, zelfs flessen kapot gemaakt en zijn weggegaan. Ze hebben ook een vuur niet uitgedoofd. Gelukkig regende het, anders zou het een ramp zijn geweest.
Ira:
Ik moet de scherven verzamelen, anders raakt nog een dier gewond.
Ira verzamelde de gebroken flessen, begroef ze in een gat en liep verder. Ze verliet het bos en kwam bij het meer, waar twee zwanen waren. Maar vroeger waren ze sneeuwwit, nu waren hun veren grijs geworden.
Ira:
Oh zwanen, wat is er met jullie veren gebeurd?
Zwanen:
Ira, we hielden ervan elk jaar naar dit meer te vliegen, maar hier hebben ze een grote fabriek gebouwd die giftige stoffen in het meer loost. Er zijn veel minder vissen, en het water wordt vuil. Nu moeten we een nieuw thuis voor onze familie zoeken.
Ira werd verdrietig, want zij en haar vriendinnen hielden ervan naar deze mooie vogels te kijken, ze waren een bezienswaardigheid van het dorp. Het meisje werd bedroefd en liep verder. Eindelijk zag Ira in de verte de daken van huizen. Dit was het dorp waar haar grootmoeder woonde. Op de weide bij het dorp ontmoette Ira een Wolf, die op het gras lag en huilde.
Ira:
Wat is er met je gebeurd, Grijze?
Wolf:
Ik wilde als eerste bij je Grootmoeder aankomen, maar mijn buik doet pijn. Nog niet zo lang geleden was ik een vrolijk en goed gevoerd dier, maar het voedsel in ons bos is op. Gisteren ving ik een Geitje op het naburige veld, ik at goed. Maar dat Geitje had eerst gras gegeten op het veld van de sovchose, en ze hadden net de gewassen met chemicaliën behandeld, dus nu voel ik me niet goed. Ik ga nu naar het bos om geneeskrachtige kruiden te zoeken.
Ira:
Zorg goed voor jezelf in het bos, Wolf, gisteren hebben toeristen bergen afval achtergelaten en veel glas kapot gemaakt.
Wolf:
Dank je.
De Wolf zuchtte verdrietig en liep weg met gebogen hoofd. Ira wilde door het jonge berkenbosje gaan, maar na een paar stappen zat daar een Beer op een boomstronk.
Ira:
Hallo Tante Beer! Wat doe je in het veld? Ga naar het bos!
Beer:
Hallo meisje. Ik ben bang om het bos in te gaan, gisteren heeft iemand een vuur in het bos niet uitgedoofd en ik ben bijna verbrand. Iedereen weet dat je in zo'n droog en winderig weer geen vuren in het bos mag maken, er kan brand ontstaan. Nu ben ik bang om terug te gaan, ik wil niet in het vuur verbranden. Het naburige bos is gekapt, en voor de winter moet ik een huis hebben.
Ira:
Zorg goed voor jezelf, Misha!
Beer:
Ik heb geen keus, ik ga terug naar mijn bos, hopelijk overleef ik de winter nog.
En de Beer liep het dichte bos in. Ira verliet het jonge bosje en ontmoette een Vos.
Ira:
Hallo Vosje, wat doe je hier?
Vos:
Ik denk na over waar ik voedsel kan vinden. Ik heb sinds gisteren ochtend niet gegeten. In het bos is er bijna niets meer te eten. Ik zal naar de schuur van de huizen aan de rand moeten gaan.
Ira:
Oh Vosje, het spijt me voor jullie dieren. Mensen denken er niet eens over na hoe moeilijk het voor dieren in de natuur is. Het is erg moeilijk om tussen afval te leven. En er zijn steeds minder bossen. We beseffen zelf niet eens welke schade we aan het milieu toebrengen.
Iedereen:
Mensen, denk na!
Je bent niet alleen op onze aarde!
Alle vogels en dieren schreeuwen uit één stem!
Red het nageslacht, de bossen en velden!
Steek geen vuren aan en bouw geen fabrieken!
Laat ons een gelukkig leven leiden!
Thuisonderwijs.
