Toen het Dennetje nog heel klein was, vond ze alles interessant. Waar ze ook keek, alles boeide haar. Het meest bijzonder vond ze de veranderingen in de natuur.
In de zomer zagen alle bomen er hetzelfde uit. En zij was net als alle anderen. Iedereen was één grote, hechte familie.
Maar toen de hitte wegtrok, de regen begon en de kou kwam, gebeurde er iets met haar vrienden. Hun bladeren kregen andere kleuren en werden bont. Het Dennetje kon er haar ogen niet van afhouden: wat waren ze mooi! En ze wachtte maar af wanneer haar naalden ook zo fel zouden worden.
Geel of rood, of misschien oranje? Zo droomde ze elke avond, terwijl ze in slaap viel, dat haar kleed zou veranderen. Maar de ochtend kwam, en er gebeurde niets.
Oh! zuchtte het Dennetje verdrietig. Ze had medelijden met zichzelf. Ze was boos op haar naalden, die maar niet wilden veranderen. Integendeel, ze werden stug en stevig, en haar takken werden dik en wijd uitgespreid.
Zo bleef het Dennetje somber, tot de harde wind opstak. Toen ze op een ochtend wakker werd, dacht ze dat ze in een sprookje was beland. De grond was als beschilderd met verf: geel, rood, oranje, precies zoals zij het altijd had gewild.
Ach, wat is het mooi! Kijk eens! riep ze, terwijl ze naar haar vrienden tussen de bomen keek.
Ja, ja, zeiden ze langzaam, bijna slaperig, we weten het. Dit gebeurt elk jaar in de herfst.
Herfst! Zo heet het dus. Heeeerfst, zong het Dennetje, terwijl ze genoot van het bonte tapijt van bladeren. Toen zag ze dat die mooie bladeren losraakten van de takken van haar vrienden en naar beneden vielen. De bomen werden kaal en weerloos, en lieten al hun takken en stammen aan de wind en de regen over.
Nu had het Dennetje medelijden met de bomen. Toen hield ze pas echt van haar naalden, die ze zo kort daarvoor nog had uitgescholden. Want juist haar naalden, die groen bleven, beschermden haar tere lijfje tegen wind en kou.
Mijn naalden kunnen weliswaar niet van kleur veranderen en ik heb niet zo'n prachtige kleuren, maar ik voel me nu goed en rustig, dacht het Dennetje. Ja, ik ben altijd hetzelfde, maar dat vind ik eigenlijk nog fijner: laat het altijd zo blijven!
Het Dennetje had niet door dat haar groene takjes door anderen juist zo gewaardeerd werden. In de winter herinneren ze aan de zomer en de warmte. En bovendien geuren ze heerlijk naar naald en hars.
