In de winter is het altijd erg gezellig in het bos! De bosbewonerszoonals dieren, vogels, kevertjes en spinnetjes brengen de hele dag buiten door en spelen met de pluizige sneeuw. Beertje Saša slaapt normaal gesproken in de winter. Maar wanneer de winterse kou afneemt en je in de lucht al de lente voelt naderen, wordt Saša zachtjes wakker en verlaat zijn hol om naar zijn vriendjes te gaan.
Saša is een erg vrolijk en actief beertje, hij stelt altijd als eerste interessante spelletjes voor en de andere dieren doen graag mee met zijn plannen.
Maar soms zijn de spelletjes die het kleine beertje bedenkt niet alleen leuk, maar ook gevaarlijk. Eens stelde hij voor om een race te houden onder hangende ijspegels, en daarna lag het konijntje nog lang in het ziekenhuis omdat een ijspegel recht op zijn pootje viel.
En mama verbood beertje Saša om buiten te spelen en ondeugend te zijn. Maar kinderen zijn kinderen, en Saša kon niet lang thuis blijven zitten. Zodra hij weer buiten was, kwamen er vanzelf onveilige maar erg grappige ideëen in zijn hoofd op.
De beste vriendjes van beertje Saša waren de tweelingkonijntjes Tolik en Vovik en het mooie eekhoornmeisje Marusja. Deze keer besloot het beertje zijn vriendjes uit te nodigen om op het ijs te spelen. Hij verzamelde hen bij het grote bosmeertje en zei:
Zullen we een oversteekspel spelen? Een estafette op het ijs? Wie het snelst aan de andere kant van het meer aankomt, wint!
Wij zijn erbij! — riepen de konijntjes Tolik en Vovik in koor.
Maar het eekhoornmeisje Marusja was niet erg enthousiast over dit gevaarlijke spel. Ze zei tegen haar vriendjes:
Ik heb het gevoel dat het warmer wordt en het ijs misschien niet sterk genoeg is...
Dus je bent bang? — plaagden de konijntjes Marusja in koor.
Heeft mama jullie niet gezegd dat het gevaarlijk is om op dun ijs te lopen? — zei Marusja beledigd.
Ja, ze heeft het gezegd, — antwoordde Saša, — maar hoe weet zij dat het ijs al dun is? Mij lijkt het dat het ons makkelijk kan dragen, zullen we het testen?
Zul jij eerst gaan? — zei Tolik en duwde het eekhoornmeisje naar het ijs.
Er klonk een krakend geluid, maar er gebeurde niets. Het eekhoornmeisje schrok, gilde, en in één sprong zat ze in een boom.
Ik speel dit soort spelletjes niet! Ik wil niet door het ijs zakken! Ik ga naar huis, — zei ze en rende weg.
In het begin durfde geen van de dieren op het ijs te stappen. Ze herinneren zich nog steeds het krakende geluid. Maar beertje Saša zei:
Wat is er, konijntjes, zijn jullie bang? Gaan we spelen? Of wil je ook naar huis?
Ik denk dat ik naar huis ga, — hoorde je de stem van Vovik.
Hoe kan dat nou? — riep Tolik hem na toen zijn broer weg wilde gaan.
Ik wil niet door het ijs zakken!
Vovik, doe niet zo gek, blijf hier, laten we spelen, het wordt erg leuk, — probeerde Saša zijn vriend over te halen.
Oké, ik ga niet naar huis, maar ik ga ook niet op het ijs. Ik kijk van de kant en zeg wie wint.
Zo werd het afgesproken. Konijntje Tolik en beertje Saša gingen in startpositie. Ze besloten het meer heen en terug over te steken. En Vovik zou de tijd meten en zeggen wie het snelst was.
Tolik besloot als eerste te starten. Hij liep naar de rand van het meer, deed zijn ogen dicht en toen zijn broer Vovik zei: "Klaar, af!", begon het konijntje zo hard mogelijk over het ijs te springen. In het begin ging alles goed, in het midden van het meer deed Tolik zijn ogen open en was niet meer bang dat het ijs zou breken. Maar op de terugweg zag hij hoe er met elke sprong kleine scheuren in het ijs ontstonden. Hoe dichter bij de oever, hoe luider het krakende geluid.
Oei! Ik ben maar net gered! Saša, je kunt beter niet op het ijs gaan, het brak bijna onder mij! — zei het angstige konijntje Tolik.
Nou zeg! Je wilt gewoon winnen zonder te vechten, maar ik geef me niet zomaar over. Vovik, start de timer, — zei het beertje en stapte op het ijs.
Stap — er klonk een afschuwelijk krakend geluid.
Tweede stap — een enorme blauwe scheur liep over het meer.
Derde stap — het beertje keek verschrikt om zich heen en besefte dat het ijs onder hem brak.
Vierde stap — en het beertje zakte in het ijskoude water!
Oei! Wat moeten we doen?! — schreeuwden de konijntjes in koor.
Het is koud! Help! Ik verdrink! — schreeuwde het beertje en probeerde wanhopig zich aan het gladde ijs vast te grijpen, maar dat lukte niet.
De konijntjes renden naar hun vriend toe, maar het ijs begon ook onder hen te kraken, dus ze renden snel terug naar de oever. En het beertje bleef maar proberen zich aan het ijs vast te grijpen.
Plotseling hoorde je zware voetstappen in het bos en geschreeuw:
Saša! Sašenka, beertje, hou vol!
Het was mama van het beertje die door het bos naar hem toe rende. Het bleek dat het eekhoornmeisje haar had gewaarschuwd dat de dieren een gevaarlijk spel speelden. En mama beer haastte zich naar het meer.
Ze zag het arme, ongelukkige en bevroren beertje en rende het ijskoude water in. Ze pakte haar zoon op en trok hem naar de oever.
Tegen die tijd hadden de konijntjes al een warm wollen deken gebracht en wikkelden het beertje erin. Thuis warmde hij nog lang op, dronk thee met honing en munt. Maar toch moest hij de rest van de winter in bed liggen met koorts.
En mama verbood Saša streng om gevaarlijke spelletjes te spelen, en beristte de konijntjes omdat ze niet goed hadden nagedacht. En het eekhoornmeisje Marusja — wat een held! Ze redde het beertje van onheil!
