Kinderjuf Agatha was een van de oudste drakenvrouwtjes, niet voor niets begon haar naam met een A. Ze droeg altijd een enorme grijze muts, een oude bril en had een grote hekel aan kattenkwaad!
En daar was in de kamer onder de letter F meer dan genoeg van. De ene keer brandde Freddie met vonken een gat in het dekbedovertrek, de andere keer blies Filip zoveel sneeuw de kamer in dat je er een halve dag mee bezig was om het op te ruimen.
En als de draakjes eenmaal bij de kinderjuf vandaan het park in vlogen, kon je ze fluiten en zoeken, maar vond je ze niet terug.
Dus moest Agatha voortdurend de draakjes tot de orde roepen en hen bestraffen voor hun ondeugendheid. Maar eigenlijk hield ze van hen, en voor het slapengaan vertelde ze altijd verhaaltjes. Magische, bijzondere verhalen.
Daarvoor kon je al het gemopperder en alle berispingen wel verdragen. Op een avond voor het slapengaan vertelde de kinderjuf een nieuw sprookje. Het ging over een mysterieus beest, een mammoetje, en zijn avonturen, maar het interessantste kwam aan het eind, toen hij zijn mama vond.
Wat is een mama?
vroeg Filip opeens. Hij meende dat woord al eens eerder gehoord te hebben.
Een mama is iemand die kinderen heeft.
zei de kinderjuf.
Maar wij zijn toch ook kinderen?
vroeg Fay peinzend.
Natuurlijk.
Waar is dan onze mama?
vroeg Freddie teleurgesteld.
Jullie hebben geen mama. Genoeg vragen nu, tijd om te slapen.
zei Agatha streng en draaide zich om met een zucht. Toen ze zich weer omdraaide, zag ze dat niemand in de drakenkinderkamer van plan was om te gaan slapen; overal keken verdrietige ogen haar aan.
Vooruit dan, ieder een groen snoepje en dan slapen.
besloot ze. Meteen klaarde iedereen op, het verdriet was als sneeuw voor de zon verdwenen. De kinderjuf liep geduldig door de kamer en deelde troost uit. Alleen één draakje nam geen snoepje. Filip.
Neem maar, groen is je lievelingskleur.
zei Agatha vleierig.
Ik heb er geen zin in.
zei Filip verdrietig.
Nou, zoals je wilt.
zei de kinderjuf en deed het licht uit. Geen vijf minuten later snurkten ze allemaal luidruchtig en rookerig. Maar wat was dat? Plotseling leek het kouder te worden. Er klonk een vreemd ritmisch getik op de houten vloer.
De kinderjuf begreep meteen wat er aan de hand was en liep naar Filips bed. Hij huilde ijskoude tranen en de hele vloer om hem heen lag al vol met sneeuw van zijn eigen koude adem.
Sst-sst-sst-sst.
siste ze, toen hij hardop begon te huilen.
Wat is er nu weer?
Ik moest denken aan mijn vriendinnetje Anna. Ze huilde zo toen haar mama verdween. En ik heb mijn mama nog nooit gezien... Oe-oe-oe-oe...
snikte Filip.
Nou, ophouden nu, straks bevries je hier alles. Kom, sta op, we gaan.
wenkte ze.
Waarheen?
snifte Filip, terwijl hij de kinderjuf met een lading natte sneeuw bedekte.
Dat zul je wel zien.
De kinderjuf opende de deur van de slaapkamer.
Volg mij!
En het draakje vloog gehoorzaam achter de oude Agatha aan de nachtelijke hemel in. Ze vlogen bijna helemaal naar de top van de drakenboom. Op een tak landden ze en liepen verder te voet. De kinderjuf leidde Filip bijna helemaal naar de stam toe.
Op deze tak hebben we jou gevonden, in het mooiste zaadje met een paarse glans.
De kinderjuf glimlachte bij de herinnering.
Je was zo klein en gerimpeld, maar zo lief en heel erg warm! Je rookte als een locomotief!
Betekent dat dat ik op een boom geboren ben?
Ja, net als wij allemaal. Wij zijn de vruchten van de drakenboom.
Betekent dat dat onze mama gewoon een boom is?
zei Filip teleurgesteld.
Waarom gewoon?
Ze raakte liefdevol de bast aan.
Kom dichterbij.
Filip kwam verlegen dichterbij en raakte ook de boom aan. De bast was ruw en ruig, maar het draakje voelde plotseling een onduidelijke warmte in zijn drakenpootje. Filip werd moediger en omhelsde de boom, zijn poten zo wijd mogelijk spreidend.
De boom ritselde als antwoord met zijn bladeren en verwarmde zijn van de tranen koude snoet.
En Filip glimlachte. Nu wist hij het: mama was dichtbij!
