Er was eens een Korenbloem op het veld. Hij was erg mooi, want zijn bloembladen waren net zo blauw als de hemel - stralend blauw. 's Ochtends vroeg werd hij wakker, opende zijn oogjes, lachte naar de zon, haalde frisse lucht in en gaf iedereen om hem heen zijn zachte geur. Maar toen kwam het moment dat hij zijn zaden op eigen benen moest laten gaan.
Een zacht briesje blies, en de zaadjes vlogen alle kanten op. Het kleinste zaadjes vloog ver weg, viel in het water van het beekje en dreef mee...
Het zaadjes dreef lange tijd met de stroom mee, tot het bleef haken aan een takje dat op de oever lag.
Ik hou van deze plek, de grond hier is goed.
Dacht de toekomstige Korenbloem.
Maar wat is hier veel afval! Wat moet ik doen?
Er was geen ander uitweg. Hij sloeg zijn wortels in de grond en begon te groeien. Met de tijd werd de Korenbloem een prachtige bloem. En op een dag zagen twee lachende vriendinnen, Masha en Dasha, hem tijdens hun wandeling.
Oh, kijk wat een schatje, als ik hem in mijn haar zet, ziet het er erg mooi uit!
Zei Masha vol enthousiasme.
De Korenbloem schrok, liet zijn hoofd hangen en trilde van angst.
Waarom zou je hem plukken, dat hoeft niet. Laat hem bloeien en iedereen blij maken met zijn schoonheid. Kijk hoeveel afval hier ligt, ik stel voor om het op te ruimen en schoon te maken, en dan kunnen we hier terugkomen en van het bloempje genieten.
Zei Dasha.
Ik ben het ermee eens, laten we aan het werk gaan.
Steunde Masha haar vriendin.
De meisjes, terwijl ze een liedje neurieden, verzamelden al het afval. En er was veel: blikjes, flessen, papieren... Hoewel de meisjes klein waren, waren ze niet bang voor het werk en maakten alles schoon. Wat bloeiden de weiden op!
Heel erg dank je wel voor jullie zorg.
Zei de Korenbloem.
Maar de meisjes hoorden hem niet, want hij sprak in zijn bloementaal, die mensen niet kunnen horen.
In een opgewekt humeur keerden Masha en Dasha naar huis terug. Ze hadden iets goeds gedaan door de Natuur van afval schoon te maken.
Maar plotseling verscheen de Oude Boskabouter, de heer van het bos. Hij woont in elk bos, maar houdt vooral van sparrenbossen. De oude man was gekleed als een mens: in een rode ceintuur, de linkerflap van zijn kaftan was achter de rechter gestopt. Zijn schoenen waren verkeerd om: de linker schoen aan de rechter voet en de rechter aan de linker. Zijn ogen waren groen-groen en gloeiden als kolen. Maar in zijn ogen was zoveel verdriet!
Goedendag, opa.
Groetten de meisjes.
Waarom bent u zo verdrietig, wat is er gebeurd?
De heer van het bos vertelde de vriendinnen hoe schoon en mooi het bos vroeger was. Vogels en dieren leefden erin, er groeiden veel bloemen en bessen. Maar mensen waarderen de schoonheid van het bos niet, laten afval achter en ruimen niet op.
Waarschijnlijk zal ik naar een ander, schoon bos moeten verhuizen, ver weg van mijn geboorteplek, alleen maar om niet te zien hoe mensen de Natuur vernietigen.
Legde de Oude Boskabouter verdrietig uit.
Wees niet verdrietig, we bedenken wel iets.
Steunden de meisjes de Boskabouter. Ze keken om zich heen en begrepen dat zij met zijn tweeën dit probleem niet konden oplossen. Het was veel te veel werk.
Wat als we de hele klas uitnodigen om het bos van afval schoon te maken?
Dacht Masha hardop.
Precies, laten we iedereen om hulp vragen en een schoonmaakdag organiseren!
Steunde Dasha haar vriendin opnieuw.
Op een van de weekends gingen de kinderen naar het bos om het van afval schoon te maken. Het was geen gemakkelijke taak, maar niemand gaf op of verloor de moed. Ze waren al bijna volwassen en begrepen wat een goed werk ze voor hun planeet deden. Na afloop hingen de scholieren getekende posters op die waarschuwden dat je geen afval in het bos mag achterlaten.
En de Boskabouter keek toe van opzij, hij was zo blij en verheugd dat hij niet kon weerstaan en begon een liedje te zingen:
Ze noemen me sinds mijn jeugd de Boskabouter.
Ik respecteer alle dieren en vogels.
In mijn domein ken ik elke struik.
Ik bescherm mijn geboortebos voorzichtig.
Een sprookje is een leugen, maar er zit een les in voor iedereen! Laat dit sprookje een goed voorbeeld zijn voor iedereen. Laat iedereen zich inzetten tegen afval, want de wereld stikt ervan.
Je hoeft niet te morselen en de Natuur zelf zal tegen je zeggen: "Heel erg dank je wel, vrienden!"
