Een sneeuwpop bouwen is niet zo gemakkelijk. Eerst moet je alles goed uitrekenen. Beslissen uit hoeveel ballen de sneeuwpop zal bestaan, waar je hem het beste kunt plaatsen, zodat iedereen in de tuin voorbijgaand bewonderend zegt: 'Wat zijn die jongens, Kolya en Ivan, toch knap! Wat hebben ze een mooie sneeuwpop gebouwd, het doet je ogen goed!'
We konden het niet snel eens worden over de plaats. Kolya wilde de sneeuwpop op de speelplaats zetten, maar ik weet dat zo'n mooi ding daar niet lang zal blijven staan. Dus zeg ik tegen hem:
Kolya, kom op, waar zouden we hem op de speelplaats zetten? Bij de zandkast? Dan komen de jongens met hun schepjes en emmertjes en halen hem snel uit elkaar, ze laten niet eens de wortel staan!
Je hebt gelijk, Ivan, je spreekt wijze woorden. Waar denk jij dat we onze knappe kerel moeten zetten?
Dat is toch zo simpel — bij onze ingang. We geven hem ook nog een schop in zijn handen, dan lijkt hij precies op onze conciërge, oom Tolya.
Wat een idee! Hoe kunnen we de sneeuwpop bij de ingang zetten, hij zal daar iedereen in de weg staan, niemand zal ons daar dank voor zeggen!
Kortom, Kolya en ik hadden lang ruzie, maar uiteindelijk kwamen we tot een compromis: in onze tuin hebben ze onlangs een grote kerstboom geplaatst, je kunt hem vanuit elk raam zien, dus daar zetten we de sneeuwpop neer. En iedereen die naar de boom wil kijken, zal ons kunstwerk opmerken.
Weet je wat het moeilijkste is aan het bouwen van een sneeuwpop? Denk je dat het moeilijk is om een grote sneeuwbal te rollen? Of hem bovenop te zetten? Nee hoor. Het moeilijkste is samenwerken. En bij Kolya en mij liep het aanvankelijk niet goed.
Ik zeg tegen hem: 'Kolya, jij rolt de eerste bal, ik rol de tweede, en de derde rollen we samen, zodat alles eerlijk is.' Maar hij wil niet, hij zeurt maar door dat de eerste bal het moeilijkst is om te rollen en dat hij de grootste van de drie is. Uiteindelijk spraken we af dat ik de eerste bal zou rollen en Kolya de rest.
Maar ook dat liep niet goed. Kolya's tweede sneeuwbal bleek groter te zijn dan mijn eerste! Nou ja, het is niet voor niets dat we sinds de kleuterschool vrienden zijn. We raakten gewend aan het werk en begonnen elkaar te helpen. We rolden zo'n grote eerste bal, net zo breed als de boom, niet kleiner!
Daarna zette Kolya me op zijn schouders en wist ik de andere ballen er bovenop te zetten. Eigenlijk ben ik wat groter dan Kolya, het is niet moeilijk voor me om die ballen op te tillen, ik train in het weekend voor sport. Maar Kolya is twee koppen groter dan ik, dus besloten we dat hij me op zijn schouders zou zetten en ik de sneeuwballen zou plaatsen.
Eigenlijk viel onze hele constructie bijna in elkaar! Ik was toen echt bang en riep naar Kolya:
Het valt! Voorzichtig! Zorg ervoor!
Hou vast, hou vast, laat los niet, we bedenken zo iets, — roept hij terug.
Hier moeten we eerlijk zeggen dat we hulp van buiten nodig hadden. En wie had kunnen denken dat Natasha, mijn buurvrouw van de eerste verdieping, zo handig zou zijn. Toen ze zag dat de bal viel, rende ze meteen naar ons toe, steunde hem, zorgde ervoor dat hij niet viel. Kortom, het ging goed! En Natasha is twee jaar jonger dan ik.
We hadden geen keus, we moesten haar in ons bouwteam opnemen. Ze was met haar hondje aan het wandelen, een klein beestje, Ruzik heet hij. Hij hielp ons ook erg goed, hij zorgde voor een goed humeur!
En Natasha, wat een meid, ze raakte niet in paniek en zegt:
Wacht! Wat is dit voor een sneeuwpop zonder een emmer op zijn hoofd?
Waar halen we die vandaan? Mijn moeder geeft me nooit een emmer, — zei ik eerlijk. Ik had mijn moeder om een emmer gevraagd voordat ik het huis verliet, maar ze wilde niet.
Ik weet waar ik een emmer kan halen! Wacht hier! — zei Kolya en rende weg in onbekende richting.
Natasha, Ruzik en ik verspilden geen tijd. We plaatsten een wortel als neus, die had ik van thuis meegenomen. En Natasha haalde uit haar zak een paar grote knopen. Niet hetzelfde, natuurlijk, maar wat maakt het uit! Maar wat voor ogen kregen we! We rolden snel nog een paar balletjes voor armen en benen. We plaatsten ze en realiseerden ons dat de sneeuwpop zonder emmer inderdaad onaf leek. En Ruzik bevestigde dit door luid te zeggen: 'Waf-waf'.
We hadden geluk dat Kolya snel klaar was. Hij haalde ergens een grote rode plastic emmer vandaan. We zetten hem op het hoofd van de sneeuwpop en bleven lang staan kijken naar ons kunstwerk.
Jammer dat hij zal smelten, — zei Natasha verdrietig.
Het is nu winter, al is het warm, maar de sneeuw blijft lang liggen. Dus hij zal niet snel smelten, — antwoordde Kolya.
Ik keek lang naar onze mooie sneeuwpop. Hij leek rechtstreeks uit een kerstkaart te komen. Terwijl we werkten, werd het donker buiten. In de winter wordt het snel donker, en we waren zo druk bezig dat we het pas merkten toen de gekleurde lampjes op de boom naast ons aanfloepten.
Zullen we een foto voor de herinnering maken? — stelde ik voor.
Ik wilde dit gelukkige moment van mijn jeugd vastleggen. Dit kerstmirakel, niet gemaakt door de Kerstman, maar door ons, Ivan, Kolya, Natasha en natuurlijk Ruzik. Ik vond het niet erg om mijn laatste foto op de camera voor zo'n moment te gebruiken.
Mijn vader gaf me de camera en zei: 'Leer om het mooie om je heen te zien, maar verspil geen foto's, film is duur'. Maar ik wist dat mijn vader mijn foto mooi zou vinden.
De jongens steunden mijn idee. Hoewel het donker was, konden we zo gaan staan dat je ons kon zien en onze Sneeuwpop in het midden van de foto. Ja-ja, precies zo, met een hoofdletter. We gaven de camera aan oom Tolya, de conciërge, en hij fotografeerde ons met plezier.
Daarna gingen we naar huis. Ik keek die avond nog lang uit het raam naar de sneeuwpop. En toen ik de volgende ochtend wakker werd, zag ik dat hij in de nacht scheef was gezakt en de wind de emmer ergens heen had geblazen. Maar vreemd genoeg was ik niet verdrietig, het was niet meer belangrijk. Het echte kerstmirakel was gisteren gebeurd — toen we samen werkten en iets moois creëerden.
