In het oude winterbos, vol hoge machtige bomen, kwam de winter aan. De blaadjes vielen van de takjes af, het gras droogde uit en de vorst bedekte alles met een sneeuwwit deken. Alleen de sparretjes stonden er pluizig en groen uit, bestoven met sneeuw.
In het winterbos gelden eigen regels. Er zijn winterslaper in het bos, bijvoorbeeld Beertje slaapt al lang zoet in zijn gezellige en warme hol, het egeltje slaapt ook vast, opgerold tot een balletje in een diepe sneeuwhoop. Zo slapen zij heel lang, tot de eerste lentezonneschijn. Er zijn ook wintermodellen.
Zodra de sneeuw valt, trekt het mooie eekhoornvrouwtje een grijsachtig jasje aan, dat is veel pluiziger en warmer dan haar gewone rood kleedje. En het haasje verwisselt zijn grijze jas niet alleen voor een witte om warm te blijven, maar ook om zich makkelijker te verstoppen voor de bosjaagers in de witte sneeuwhoopen.
Winterjaagers — vossen en wolven, bereiden zich ook goed voor op de komst van de kou. Wolven vormen roedels en lopen niet alleen, en bij de vosjes wordt het bont heel dicht en vol.
Het haasje met de naam Snelvoet houdt erg van zijn winterjas. Hij verheugt zich altijd enorm op de komst van de eerste koude, en zodra de sneeuw valt, is hij de eerste die gaat sneeuwballen gooien en sneeuwpoppen bouwen. Maar de winter voor Snelvoet is niet alleen vreugde van sneeuwhoopen en knetterende vorst, maar ook groot gevaar.
Het is nu eenmaal zo dat vossen graag achter hazen aan jagen. Elke dag weer een achtervolging. Snelvoet houdt altijd zijn oren gespitst en kijkt om zich heen — verstopt de slimme vos zich niet achter een sneeuwhoopje. Het haasje heeft geen vast huisje, overdag springt hij door het bos, en als hij moe wordt, gaat hij even uitrusten onder een sneeuwstruikje.
Het vosje Lucia houdt niet van de winter. Ze woont in een hol dat ze goed moet isoleren tegen de grond. Lucia woont alleen en heeft geen vrienden. Ze benijdt de wolven altijd erg, die in de winter samen lopen — voor hen is het makkelijker om voedsel te vinden. En Lucia kan zelfs een klein haasje niet altijd vangen.
Wanneer de winter erg koud en sneeuwrijk is, wordt het voor Lucia bijzonder moeilijk om achter hazen aan te rennen door de sneeuwhoopen, ze zakt telkens in de sneeuw weg en verbruikt zoveel kracht dat ze vaak hongerig blijft. En het is niet makkelijk om een klein haasje te zien in het witte sneeuwbos, in zijn mooie winterjas.
Het is moeilijk voor Lucia om zich in de winter warm te houden, vooral 's nachts, wanneer de vorst sterk toeslaat. Ze kruipt in haar hol, rolt zich tot een balletje op, net als het egeltje, en bedekt zichzelf met haar grote pluizige staart. En zodra de nacht voorbij is — moet ze weer het bos in, op zoek naar voedsel.
Op een bijzonder koude winterdag besloot Snelvoet zich een slaapplaats in te richten onder een brede groene spar. Hij sprong lang door het bos en zocht een geschikt boom uit. Langs de sneeuwhoopen hier en daar waren kleine hazensporen zichtbaar.
Toen hij een mooie hoge spar aan de bosrand vond, begon het haasje een slaapplaats in te richten. Hij schikkte de sparrentakjes zo dat ze op een echt dak leken, bracht veel sneeuw en strooide die erover heen om de warmte vast te houden. En hij was zo in beslag genomen dat hij niet merkte dat het vosje Lucia hem al lang achter de naastgelegen boom in de gaten hield.
Lucia kon niet geloven dat het haar zo makkelijk was gelukt om het haasje te volgen. Ze verliet haar hol ongaarne om voedsel te zoeken, want de vorst buiten probeerde je voortdurend in je neus te bijten. Maar plotseling was het haar gelukt een hazenspoor te vinden.
Het liep helemaal niet kronkelend door de sneeuwhoopen zoals gewoonlijk, ze volgde het, voorzichtig snuffelend, en haar neus bedrog haar niet — de sporen leidden recht naar het haasje, dat haar helemaal niet leek op te merken. Nee, voor de vos kon er geen beter moment zijn om het langoorige beest te grijpen en op te eten! Maar Lucia haastte zich niet. Ze keek geïnteresseerd toe hoe het haasje zijn huisje inrichtte en een liedje zong:
Jij koude vorst van mij,
Bijt niet in mijn neus, ik smeek je, blijf!
Bijt niet in mijn oren,
Ik zal een huisje bouwen, horen.
En het vosje Lucia besloot met het haasje te spelen. Ze kon het altijd nog opeten, maar met iemand praten was haar al lang niet gelukt. Ze wachtte tot het haasje zich omdraaide en zijn liedje afmaakte, verstopte zich achter een boom en zei:
Ik eet je aan je oor,
Waarom ben je naar de rand gekomen, hoor!
Ik eet je aan je neus,
Spaar je tranen niet, lieve haas, heus!
Snelvoet schrok, draaide zich om, keek om zich heen, maar zag niemand. Hij legde zijn oren plat, maar wist niet welke kant hij op moest rennen om niet gepakt te worden. Hij verzamelde moed en besloot te vragen:
Wat voor grappen op dit late uur?
Laat je zien, ik smeek je, nu, ik zweer!
Ik ben niet bang voor iemand,
Behalve voor één beest, dat is het moment!
En het vosje Lucia staat achter de boom zich te verheugen hoe slim ze het haasje heeft laten schrikken, maar haast zich niet uit haar schuilplaats. Zodra het haasje haar ziet, zal hij ervandoor gaan, en dan moet ze hem nog door het bos achterna. Lucia dacht na en zei:
Vertel me, klein haasje,
Waarom beef je als een lafaard, je?
En terwijl je hier verstopt zit,
Zeg me wie je bang maakt, bit!
Het haasje raakte in verwarring. Snelvoet kon niet begrijpen waar de stem vandaan kwam die met hem sprak, maar er was iets in die stem dat hem bekend voorkwam, iets in dat slimme timbre herinnerde hem aan iemand. Maar hij dacht zo: als dit een roofdier met hem praat, waarom valt het dan niet meteen aan, dus moet ik het zien om te praten en dan, wanneer duidelijk wordt waar het zich verstopt, zo hard mogelijk wegrennen. Hij antwoordde niet erg dapper:
Ik ben bang voor de rode vos,
Slim, listig en zonder schaamte, los!
Ze sluipt dichterbij, valt aan,
Draait je om haar vinger, dat kan ze aan!
Lucia hoorde dit en moest nog harder lachen. Het beviel haar hoe het haasje over haar sprak, ze hield van complimenten. Lucia wilde meer van het haasje over de slimme vos horen. Ze zei tegen hem:
Over het vosje, mijn zusje,
Vertel me meer, mijn vogeltje!
Hoe is ze? Slim, mooi?
Speels en vrolijk, dat zie je toch?
Snelvoet luisterde naar de stem en plotseling herinnerde hij het zich! Dit was de jageresse vos! Nu begreep hij wie met hem sprak, en Snelvoet vond het grappig dat de vos zichzelf aan het prijzen was. En hij bedacht een plan hoe hij van de vos kon ontsnappen. Hij zei tegen haar:
Ik weet dat de vos een staart heeft,
Pluizig als van een koningin, dat weet!
Ik weet dat niemand haar kan missen,
Van alle bosdiertjes, dat moet je weten!
Lucia werd dik van zulke woorden, haar wangen werden rood, en ze begon haar pluizige staart heen en weer te zwaaien. Het haasje verspilde geen tijd, zodra hij het puntje van de rode staart achter de boom zag, rende hij in de tegenovergestelde richting van de vos — en hij was verdwenen. En vos Lucia schaamde zich zo dat ze besloot het gesprek te beëindigen en het haasje snel op te eten. Ze zei als laatste:
Ik kan het niet ontkennen!
Maar nu moet ik me versterken, kennen!
Maak je klaar voor wonderen,
Zegt tegen je, de vos, dat weet je!
Dit gezegd hebbende sprong Lucia uit haar schuilplaats op de bosrand, klaar om het haasje te grijpen, maar zag alleen sporen die ver weg verdwenen. Ze begreep dat het haasje al lang was weggerend, en hem over de winterse sneeuwhoopen zeker niet zou inhalen.
Dus het bleek dat het langoorige beest slimmer was dan zij, het bedrog haar, vleid haar en ontsnapte. Lucia was verdrietig dat het haasje haar had bedrogen, maar er viel niets aan te doen, ze liep terug naar haar hol en ging hongerig slapen.
