Er woonde eens een jonge Egelmama in het bos. Op een dag liep ze over een bospad, liep maar door… en opeens viel er iets op haar rug. Het was een grote paddestoel. De Egelmama keek omhoog en zag een Eekhoornmama in een boom zitten die wintervoorraden uit een holte haalde.
Eekhoornmama, je hebt een paddestoel laten vallen en die is recht op mijn stekels gevallen, ― riep de Egelmama.
Geeft niks, ik heb er veel. Dit is een cadeau voor jou!
Een cadeau? Spijt het je niet?
Nee, ― antwoordde het Eekhoornmama, ― ik heb er veel verzameld.
Betekent dit dat we nu vrienden zijn? Alleen vrienden geven cadeaus, ― zei de Egelmama.
Vrienden, vrienden! ― lachte het Eekhoornmama. ― Kom later op bezoek, want nu ben ik aan het opruimen. We gaan verstoppertje met je spelen!
Dank je wel, Eekhoornmama! Ik kom zeker op bezoek! ― zei de jonge Egelmama blij en rende verder.
Ze kwam aan de rand van het bos. Van daaruit kon ze een houten huisje zien ― heel dichtbij. En naast het huisje ― een schuur, waar kleurrijke kippen rondliepen. De jonge Egelmama werd nieuwsgierig wat deze mooie vogeltjes aan het doen waren. Bovendien herinnerde ze zich dat haar mama haar had verteld over een erg lekker lekkernij ― kippeneieren.
Hallo, kippen! ― riep de Egelmama hard. ― Ik kom op bezoek. Ik wil vrienden met jullie worden!
Wie, wie, wie ben jij? ― kakelden de kippen. ― We kennen je niet.
Ik ben de Egelmama. Ik liep door het bos en besloot bij jullie langs te gaan. Laten we vrienden worden!
Waarom zouden we met jou vrienden willen zijn? We zijn met veel, we hebben geen vrienden nodig.
De Egelmama was erg verbaasd over het gekakkel van de kippen en zei zachtjes: "Maar ik heb een cadeau voor jullie meegebracht: een grote paddestoel op mijn rug. Die is erg lekker en gezond".
Goed dan, ― had medelijden een jong Kiepje. ―Ik zal je vriendin zijn.
De Egelmama was blij en gaf haar de paddestoel. Het Kiepje begon de paddestoel te pikken en zei: "Kak-kak! Wat een lekker paddestoel heeft mijn nieuwe vriendin me gebracht!".
Opeens rende een klein puppyje uit het huisje en blafte hard terwijl het op de kippen afstormde. De kippen renden alle kanten op, en het puppyje begon het bontste Kiepje achterna te gaan.
Waf-waf! Ik zal je pakken en bijten! Waf-waf! Ik zal je staartveertjes uittrekken! ― blaftte het puppyje.
Het Kiepje rende kakkelend langs de Egelmama.
Kaaaaak-kaaaaak! Help! Help! ― riep het om hulp.
De Egelmama rolde zich op tot een balletje, spreidde haar scherpe stekels uit en rolde naar het puppyje toe. Het puppyje raakte met zijn neusje de stekels en prikte zich. Het stopte abrupt, piepte, wreef met zijn pootje over zijn neus en rende weg.
De kippen verzamelden zich in een groepje en begonnen de Egelmama te bedanken.
Je bent geweldig! Je hebt ons gered van het puppyje! Anders zou het onze veertjes hebben uitgetrokken... Gisteren zat het ons al lang achterna. We willen met je vrienden zijn. Kom elke dag op bezoek!
Ik stel voor onze vriendin te bedanken en haar een eitje te geven, ― stelde het bonte Kiepje voor.
Hou je van eieren? ― vroeg de grote kleurrijke Haan.
Ik heb ze nog nooit geprobeerd, maar mijn mama zei dat ze lekker zijn, ― antwoordde de Egelmama.
Hier is een cadeau van ons! ― zei het oudste Kiepje en gaf de gast een eitje.
Dank je wel, vrienden! Jullie mogen ook van de paddestoel eten! Maar ik moet nu naar huis.
Kom morgen op bezoek! ― kakelden de Kippen hard.
Tot ziens! ― riep de Egelmama en rende weg om van het eitje te genieten, met haar pootjes snel-snel trippelend.
