Draakje I, verzadigd en tevreden, kwam thuis. Hij vloog voorzichtig zijn kamer binnen, en daar wachtte zijn moeder, de draakin, al op hem.
En waar was jij uitgehangen, deugniet? We hebben overal naar je gezocht!
Draakje I ging zwijgend op zijn bed zitten. Hij wist niet wat hij zijn moeder moest antwoorden. Liegen wilde hij niet, maar de waarheid vertellen durfde hij niet. Hij raakte zo van streek dat zijn huid van paars helderroze werd.
Zo, zo. Als je me niet antwoordt, krijg je straf, sprak moeder streng, ik neem je computer af voor een week!
Ik, ik, ik, stamelde I, ik hoorde het verhaal van mijn zusje over de bessen en wilde zeker weten dat ze ons niet voor de gek hield. Ik vloog op bezoek bij mensen, bij een lieve oma en een klein jongetje.
Wat een straf! riep moeder verontwaardigd. Je mag niet zomaar van het sprookjesland naar mensen vliegen. Wat als ze je pijn hadden gedaan? Als ze je in een kooi hadden gestopt of aan een ketting hadden gelegd? Als ze je als huisdier hadden gehouden? Dan was je nooit meer teruggekomen!
Ik doe het nooit meer, huilde draakje I met dikke tranen, en zijn huid veranderde van roze in helder groen.
Toen vloog Di het raam binnen.
Daar ben je! Wacht maar, ik ga je even flink de les lezen! riep ze.
Stop! hield moeder haar tegen. Hij beseft al wat hij heeft gedaan en weet dat je zo niet met je familie omgaat. Toch, I?
Ja-ja-ja, snikte het draakje.
En waar was hij dan? vroeg het zusje.
Waar dan? snauwde I. Ik vloog naar de mensen, naar jouw bekende, de lieve oma, en naar het jongetje. Zij gaf me bessen te eten. Alleen was de jongen met haar een ander.
Hoezo anders? vroeg het zusje verbaasd. Veranderen die ook van huidskleur?
Nee, oma noemde hem Sem. De andere jongen, Daan, komt over drie dagen, dat zei ze.
Aha... zei Di gedehnd.
Zo! Ik verbied jullie om naar mensen te vliegen! Weten jullie nog dat er lang geleden iets gebeurd is? Oma vertelde me dat mensen de draakjes aanvielen en dat onze familieleden zijn omgekomen.
Dat was tweehonderd jaar geleden. Draken waren toen heel erg groot en ook niet aardig. Waarom heeft onze oom-draak een vrouw uit een mensenstam ontvoerd? Wilde hij haar opeten? overwoog Di.
Na dat voorval, vervolgde moeder, heeft een tovenaar de reusachtige draken in piepkleine draakjes veranderd. Nu kunnen we in het sprookjesland wonen zonder naar boze mensen te vliegen.
Waarom heeft hij ons dan kleiner gemaakt? vroeg I naïef.
Hoezo waarom? Het toverland is klein. Als we nog zo reusachtig waren als duizend jaar geleden, pasten we er gewoon niet meer in.
Het gezin kwam samen voor het avondeten. De draakin vertelde over de avonturen van het kleine I. Na even nadenken besloten de ouders, opa's en oma's toch naar de mensen te vliegen, om met eigen ogen te zien waar de kinderen over vertelden.
Op een vroege zondagochtend gingen oma en opa de tuin in. Het was augustus, de rode aalbessen hingen rijp aan de struiken en ze moesten geoogst worden om te verkopen.
Jij plukt de rode aalbessen, ik begin met de witte, die zijn veel meer, zei opa.
We moeten opschieten, want de klanten komen om tien uur, en vandaag wordt het bovendien warm, beaamde oma.
Ze gingen op krukjes naast de struiken zitten en gingen aan het werk. Plotseling hoorden ze een vreemd geluid.
Hoor je dat gezoem? Of zit dat in mijn hoofd? vroeg opa.
Nee, antwoordde oma, ik hoor niets.
Waarschijnlijk mijn bloeddruk, zei de man verlegen.
De barometer staat vandaag normaal. Waarom zou jouw bloeddruk ineens omhoog gaan? vroeg oma verbaasd. Ga naar binnen, meet het en neem een pilletje.
Opa stond steunend op en schuifelde naar het huis. Oma ging door met het plukken van de bessen. Plotseling verschenen er vlak voor haar ogen kleine draakjes. Een hele hoop!
De vrouw schrok zich een hoedje. Als ze niet van de kleine draakjes had geweten, was ze van schrik misschien wel flauwgevallen.
Nou nou! zei ze.
We zijn bij jullie op bezoek gekomen! riepen I en Di in koor. Waar zijn jullie jongens?
Het is vandaag zondag, ze zijn thuis, antwoordde oma zacht. Ze wist niet hoe ze met de ongenode gasten om moest gaan.
We zijn gekomen om te zien hoe jullie leven, zeiden de volwassen draakjes.
Het gaat best hoor. We zijn bessen aan het plukken, zei oma, een beetje overdonderd.
We wilden zo graag met de jongens praten, zeiden de kinderen teleurgesteld.
Ze zijn er niet, zuchtte oma. Wat kan ik jullie aanbieden? Help me maar met plukken. En eet zelf ook maar. Ik heb de struik al met water afgespoeld. Wat zijn jullie met z'n veel...
De draakjesfamilie kroop over de struik met rode aalbessen en begon te eten.
De kinderen zeggen dat mensen aardig en gastvrij zijn. Klopt dat? vroeg moeder de draakin.
Sommige wel. Bij jullie zijn de draakjes ook vast niet allemaal hetzelfde, toch?
We zijn al vol, riep iemand uit de familie.
Als jullie vol zijn, help dan met het leegplukken van alle bessen en doe ze in het emmertje, commandeerde vader draakje.
Voor oma's ogen flitsten en fladderden er libellen rond.
Ik stel voor dat jullie het emmertje met bessen mee naar huis nemen. Dit is mijn cadeau, glimlachte oma.
Dank je, maar we nemen de bessen niet mee. We zijn allemaal hierheen gevlogen en we hebben al gegeten, antwoordde moeder de draakin. We helpen je nog en vliegen daarna terug.
Er klonken voetstappen.
Mijn man komt terug!
De draakjes verstopten zich in de struik met bessen.
Ik heb mijn bloeddruk gemeten. Normaal. Begrijp ik het goed, ik hoorde gesuis in mijn oren?
Ga nog even terug en haal wat water voor me, zei oma listig.
Opa draaide zich om en slofte mompelend terug naar het huis.
Opa komt zo weer terug. Ik wil niet dat hij jullie ziet, zei de gastvrouw onzeker.
Is hij een boze man? Kan hij ons pijn doen? stortte de vragen van de draakjes over haar heen.
Nee, nee, helemaal niet! Ik ben alleen bang dat hij flauwvalt als hij jullie ziet. Hij heeft geen fantasie, hij is erg nuchter. Hij leest geen sprookjes en gelooft niet in wonderen.
Goed. We hebben alle bessen van de struik geplukt en jullie geholpen. Bedankt voor de gastvrijheid en het lekkers! riepen de draakjes, en ze stegen in één keer de lucht in.
Oma keek omhoog, zwaaide naar hen en lachte!
Wat zie je daar? vroeg opa, die aan kwam lopen. Wat zwaai je zo?
Gewoon een zwerm muggen, lachte oma.
Wow! Je bent er snel mee klaar geweest! Een volle emmer bessen geplukt.
Jij bent wel lang heen en weer gelopen.
Maar jij stuurde me steeds weg: eerst mijn bloeddruk meten, dan water brengen...
Hou op met mopperen. Breng de volle emmer naar het hek en haal de lege mee.
De draakjes keerden terug naar hun sprookjesland en leven daar verder zoals voorheen. Ze denken vaak terug aan hun reis naar de mensen, aan de smaak van de aalbessen, en smakken tevreden met hun tongetjes.
Na verloop van tijd zullen ze weer willen langskomen bij de mensen en op bezoek vliegen.
