In een bos leefden twee beste vrienden — chipmunk Jasper en wasbeer Felix. De vrienden waren al vanaf hun kindertijd onafscheidelijk, ze helpten elkaar altijd in moeilijke tijden en zorgden voor elkaar.
Het bos waar de vrienden woonden, was het mooiste van de hele omgeving. Er stonden zoveel interessante en prachtige bomen, en in de zomer, wanneer alles groen werd, bloeiden er op de open plekken prachtige, kleurrijke bloemen.
Jasper en Felix kwamen hier vaak spelen en genieten van de ongelooflijke schoonheid, met allerlei lekkernijen en speelgoed bij zich. Op een mooie zomerdag, toen de zon helder scheen en de vogels hun mooie liedjes zongen, besloten de vrienden weer naar de bloemenvallei te gaan.
Ze namen van thuis al het lekkerste mee — noten, bessen, zaadjes en andere delicatessen. Elk van hen had zijn eigen huisje, en ieder versierde het naar eigen smaak.
De drempel van Jaspers huisje was versierd met verschillende takjes die eruitzagen als knutselwerkjes van gekleurd papier. Alle bosdieren kwamen zelfs kijken naar deze pracht. Felix had op de ramen van zijn huisje mooie patronen van bladeren geplakt; hij kon heel mooie collages maken. De vrienden gingen vaak bij elkaar op bezoek en brachten samen heel gezellige tijden door.
En zo, aangekomen op de bloemenvallei, spreidden Jasper en Felix hun matje uit, gemaakt van wilgentakjes, op het warme groene gras, legden het eten neer en begonnen te rennen en te spelen. Midden op de open plek stond een hoge boom, en onze vrienden klommen graag helemaal naar de top om alle verborgen plekjes in het bos te bekijken, alle holletjes en huisjes van hun buren en alle open plekken waar ze konden gaan spelen.
Jasper: Kom op, probeer me maar in te halen! Ik ben al bijna helemaal bovenaan.
Riep Felix uit.
De boom was heel hoog, en als de vrienden vanaf de top naar beneden keken, trilden hun pootjes soms van angst. Maar toch vonden ze het heel interessant om te wedijveren wie als eerste de hoogste tak zou bereiken.
Felix, hoe kom je toch altijd zo snel bovenaan? Eet je soms iets speciaals waardoor je zoveel kracht hebt?
Vroeg Jasper.
Ha-ha-ha! Wat ben je grappig! Jij bent gewoon een slappeling en ik ben een krachtpatser, dat is alles!
Lachte wasbeer Felix.
Chipmunk fronste zijn wenkbrauwen, dat deed hij altijd als hij beledigd was. Elke keer als de vrienden spelletjes speelden waarbij ze ergens op moesten klimmen of naartoe moesten rennen, won Felix, en hij lachte altijd om de langzame chipmunk.
Je weet toch dat ik maar een grapje maakte! Je bent geweldig, en ik moedig je expres aan zodat je sneller beweegt! Jij bent mijn allerbeste vriend, en ik zal nooit van iemand anders zoveel houden als van jou! Kom, ik zal het niet meer zeggen, ik vind het helemaal niet leuk als je beledigd bent!
Jasper gaf Felix een pootje en help hem helemaal naar de top te klimmen.
En plotseling, toen de vrienden op de hoogste en stevigste tak zaten, hoorden ze een vreemd geluid: "chr-chr-chr".
Wie is daar???
Schrok Jasper.
Wie zit hier behalve ons? Waar heb je je verstopt?
Riep Felix.
Vanachter de bladeren die de stam van de boom bedekten, verscheen plotseling een klein rood snoetje. Eerst verscheen een klein neusje, en daarna de oogjes en oortjes.
Hallo! Ik heet Pijltje, en ik woon hier nu.
Riep de nieuwe bewoner van de boom plotseling luid. Het was een eekhoorntje met een pluizige vuurrode staart en een pluizig zwart borstje.
Nou zeg! Je hebt ons zo laten schrikken dat we bijna van de takken vielen.
Zei Jasper met een diepe zucht.
Sorry, alsjeblieft, ik wilde jullie helemaal niet bang maken. Ik ben hier gewoon nieuw, ken niemand, daarom liet ik me niet meteen zien. Maar weet je wat? Laten we vrienden worden! Ik ken zoveel leuke spelletjes, we zullen ons nooit vervelen. Kom vaak bij me op bezoek, dan trakteer ik jullie op lekkernijen.
Ratelde Pijltje en omhelsde haar nieuwe bosvrienden.
Vanaf die tijd speelden en wandelden de diertjes samen, renden over de bloemenvallei, verzamelden samen bessen en zaadjes, en waren gelukkig.
Op een keer besloten Jasper, Felix en Pijltje samen naar de rivier te gaan. Pijltje nam een klein vlotje mee dat ze zelf had gemaakt, en de jongens namen verschillende lekkernijen mee.
Bij de rivier aangekomen, ging Pijltje op het vlot zitten en zei:
Er is hier maar plaats voor twee. Beslissen jullie maar wie met mij meegaat varen, ik ga me even wassen.
Ik, natuurlijk ik!
Riep Jasper.
Waarom jij? Ik wil ook!
Protesteerde Felix.
Weet je, Pijltje! Jij bent nu mijn allerbeste vriendin, dus je moet mij op het vlot laten!
Hield Jasper vol.
En ik dan? Ik wil ook met jou bevriend zijn en spelen, Pijltje. Jasper heeft niet zoveel geweldige en interessante spelletjes, en met jou is het altijd leuk en interessant!
Riep Felix.
De diertjes begonnen met elkaar te ruziën en uiteindelijk sprongen ze allebei tegelijk op het vlot. Door hun gezamenlijke landing brak het vlot plotseling in tweeën en dreef uit elkaar.
Nou, jullie hebben alles verpest!
Riep Pijltje.
Ze zwaaide met haar pluizige staart en sprong snel naar huis.
En Jasper en Felix keerden elkaar de rug toe en gingen naar hun eigen huisjes.
De winter kwam en het werd heel koud in het bos. Er viel witte, pluizige sneeuw, zo dik dat je de struiken niet eens meer kon zien. Op een dag besloot Jasper zijn huisje uit te gaan, hij wilde nieuwe takjes verzamelen om zijn woning te versieren. Nadat hij alles had verzameld wat hij nodig had, maakte de chipmunk zich klaar om naar huis te gaan, het werd al donker en hij wilde niet door de donkere wildernis dwalen.
Maar toen hij bij zijn huisje kwam, viel hij van verbazing — in plaats van zijn huisje lag er een enorme boom op de grond, die door de wind precies op het dak was gevallen. Jasper begon te huilen, want nu had hij geen plek om te wonen, en buiten was het zo koud. En toen herinnerde hij zich zijn nieuwe beste vriendin, die op de open plek in de top van de hoogste boom in het bos woonde. Hij ging naar haar toe.
Eekhoorn, ik ben het, Jasper! Laat me binnen, mijn huisje is bedolven onder een boom en nu heb ik geen plek om te wonen! We zijn toch vrienden!
Mooi niet! Als ik jou binnenlaat, blijft er voor mij bijna geen ruimte over, en ik moet mijn eten met jou delen. Nee, ik laat je niet binnen. Ga maar een nieuwe woning bouwen, ik wil niet met jou samenwonen!
Hoorde Jasper als volkomen onverwacht antwoord.
Verbijsterd door zo'n verschrikkelijk antwoord, begon Jasper te snikken, zo luid dat Felix het hoorde. Het huisje van de wasbeer was niet zo ver van de open plek waar Pijltje woonde.
Hij rende op het geluid af, en toen hij aankwam, vroeg hij:
Wat is er gebeurd, Jasper? Je huilt zo hard dat ik het zelfs bij mij thuis kan horen!
Felix? Ben je dan niet meer boos op me? We hadden toch ruzie, ik dacht dat je me niet meer wilde zien! Ik heb geen huisje meer, het is bedolven onder een enorme boom, en nu heb ik helemaal nergens naartoe.
Huilde de chipmunk.
Felix tilde Jasper op van de koude, besneeuwde grond en ze gingen samen naar het huis van de wasbeer.
Weet je, Jasper, ik heb erover nagedacht en besloten dat ik nooit een betere vriend heb gehad dan jij, niet heb en nooit zal hebben. Kom bij mij wonen, samen zal het gezelliger zijn, en we zullen samen eten verzamelen!
Huilde Felix van geluk.
Vanaf die tijd waren de chipmunk en de wasbeer nooit meer gescheiden. Ze begrepen dat je je beste en trouwste vrienden nooit mag verraden, dat je elkaar altijd moet helpen, voor elkaar moet zorgen en nooit ruzie moet maken.
Sprookjes — dat is een echte en zeer goede leermeester voor kinderen en volwassenen. Deze verhalen leren ons om in goedheid en zorg te leven.
