In een warm klein huisje aan de rand van een dicht sparrenbos woont Opa Vorst met zijn geliefde kleindochter Sneeuwmeisje. Zij leven vreedzaam samen, zonder ruzie, en als er wel eens onenigheid ontstaat, wordt alles op vriendelijke wijze opgelost. Het hele jaar door zijn grootvader en kleindochter bezig met eenvoudige huishoudelijke taken. Hout hakken, de kachel stoken, taarten bakken en voedzame soep koken. En wanneer de winter aanbreekt, neemt het werk flink toe.
Op een dag vestigde Boos-Beledigd zich in de buurt van Opa Vorst en Sneeuwmeisje. Het hele jaar spioneerde zij hen stiekem gade en maakte plannen hoe zij het feest kon verstoren, zodat het nieuwe jaar niet zou kunnen aanbreken en het oude jaar voor altijd zou blijven.
Zodra de gemene Boos-Beledigd zich in de buurt vestigde, begonnen Opa Vorst en Sneeuwmeisje vaker ruzie te maken. Soms bedankte Opa Vorst zijn kleindochter niet voor haar hulp, zei niet eens een eenvoudig "dank je wel". Dan weer werd het meisje plotseling ongeduldig, begon zij tegen haar grootvader te schreeuwen, hij zei iets en zij antwoordde met tien woorden terug.
In het begin hinderde dit hun leven niet, maar de teleurstelling groei bij zowel grootvader als kleindochter, zij brachten steeds minder tijd samen door, en op een dag aten zij zelfs apart van elkaar. En Boos-Beledigd keek toe en was blij hoe goed het haar lukte. Maar de gemene Boos-Beledigd wilde grootvader en kleindochter nog sterker uit elkaar drijven.
Boos-Beledigd bedacht een sluw plan: Sneeuwmeisje in het bos opwachten, zich in de gedaante van een vos vertonen en haar vertellen dat grootvader haar uit huis wilde zetten en een nieuwe hulpster wilde nemen.
De tijd tot de winter werd steeds korter, maar Boos-Beledigd kon geen geschikt moment vinden om Sneeuwmeisje te benaderen. Opa Vorst voelde dat er iets niet klopte en liet zijn kleindochter nergens alleen heen gaan.
De herfst maakte plaats voor de winter, de dagen vlogen voorbij. Opa Vorst begon cadeaus in te pakken, terwijl al het huishoudelijk werk op Sneeuwmeisje's schouders viel. Daar hoorde Boos-Beledigd een gesprek af:
Ga naar het bos, lieve kleindochter, en roep de aardige dieren om ons te helpen, anders redden wij het niet om alles voor het feest klaar te hebben.
Waarom moet ik naar het bos, grootvader? Vandaag heb ik het huis schoongemaakt, het middageten gekookt, het bed verschoond, en wat heb jij gedaan?
Sneeuwmeisje, mijn kind, wat is er met je aan de hand? Weet je niet dat ik de hele dag brieven heb gelezen en cadeaus in mooi kerstpapier heb verpakt? Denk je soms dat dit geen zwaar werk is?
Ik vroeg je al in de ochtend om de kachel aan te steken en hout uit het bos te halen. Waarom moet ik dat zelf doen? Het is zwaar, ik kan het niet alleen.
Daarom vraag ik je naar het bos te gaan en helpers te zoeken. Roep Michail Potapovitsj, hij zal je helpen het hout te dragen, want Opa Vorst is bezig.
Boos-Beledigd begreep dat grootvader en kleindochter moe waren en niet naar elkaar wilden luisteren. Zij hoefde maar een beetje toverkracht in te zetten om hen nog verder uit elkaar te drijven. Zij sprak boze maar magische woorden uit. En zij begon te kijken of het zou werken, of Opa Vorst en Sneeuwmeisje zich door de toverij zouden laten beïnvloeden.
Je bent gek geworden, grootvader! — antwoordde Sneeuwmeisje plotseling luid na een lange stilte.
Hoe spreek je tegen je grootvader, brutaal kind? Ik heb je grootgebracht, je manieren geleerd, en nu ben je onbeschoft tegen me op je oude dag.
Wat zeg je toch domme dingen als een gek? Ben je vergeten dat Michail Potapovitsj in de winter slaapt? Hoe kan hij me dan helpen hout te dragen?
Luister hier, Sneeuwmeisje, ik zal dit gedrag in mijn huis niet dulden. Zeg nu meteen sorry.
Zeg jij eerst sorry, grootvader.
Als je niet wilt excuseren, ga dan het bos in, adem wat frisse lucht, en kom terug als je jezelf weer bent.
Prima, ik ga weg, liever dan jou te zien!
Sneeuwmeisje rende huilend naar buiten. Opa Vorst kreeg hoofdpijn van verdriet. En de sluwe Boos-Beledigd verliest geen tijd. Zij veranderde in een vos en haalde Sneeuwmeisje in:
O, Sneeuwmeisje, lieve schat, ik zie dat je verdriet hebt. Hoe kan ik je helpen?
Vosje, mijn lieve, ik weet zelf niet wat er met me aan de hand is. Ik heb Opa Vorst beledigd, en nu weet ik niet hoe ik hem mijn excuses kan aanbieden. Ik schaam me om hem in de ogen te kijken. Het feest komt eraan, we moeten ons voorbereiden op het nieuwe jaar, maar we hebben zo'n breuk.
Arme Sneeuwmeisje, wees niet verdrietig, ik zal je helpen. Ik zal naar Opa Vorst gaan en je vergiffenis vragen, en jij wacht hier.
Dank je, vosje, dank je wel! Ga snel!
Sneeuwmeisje bleef wachten op de vos, maar haar hart was onrustig. Zij durfde niet naar het huis te gaan, zo schaamde zij zich voor haar grove woorden.
Boos-Beledigd rende naar het huis en veranderde in een grijze haas. Zij ging naar binnen en zei:
Opa Vorst! Wat is er gebeurd? Sneeuwmeisje is bij me geweest en zei dat zij het bos in gaat en nooit meer terugkomt!
Dat kan niet waar zijn! Heb ik haar zo erg beledigd? Lieve grijze haas, ik weet zelf niet wat er met me aan de hand was. Laat me zien waar je haar voor het laatst hebt gezien, ik zal haar mijn excuses aanbieden en haar naar huis brengen.
Opa Vorst, je hoeft niet door het bos te rennen. Sneeuwmeisje vroeg me je niet achterna te gaan. Zij zei dat zij je nooit zou vergeven als je haar volgt.
Wat moet ik dan doen? Hoe breng ik mijn geliefde kleindochter naar huis?
Luister, Opa Vorst, dit is wat we doen: schrijf een brief aan je kleindochter en zeg alles wat je voelt. Ik zal haar spoor in het bos volgen en voorzichtig wachten tot zij niet meer boos is. Dan zal ik je brief aan haar geven.
Wat een geweldig plan, kleine haas! Ik zal meteen een briefje schrijven. Maar zorg goed dat je hem niet verliest onderweg. Zonder mijn kleindochter Sneeuwmeisje kan ik me niet voorbereiden op het nieuwe jaar. Als het feest niet plaatsvindt, zullen we voor altijd in het oude jaar blijven. Laat me niet in de steek, grijze haas!
Opa Vorst schreef de brief met liefde, elke letter zorgvuldig. Hij betoverde het papier zodat het in het donker blauw zou schijnen, zodat de haas het niet zou verliezen. Hij verzegelde de envelop en versierde hem met glinsterende zilveren sneeuwvlokken.
Boos-Beledigd, tevreden in hazengedaante, pakte de envelop van grootvader en rende het huis uit. Opa Vorst keek haar lang na vanuit het raam. Zodra zij uit het zicht verdween, veranderde zij terug in een vos. Zij vond Sneeuwmeisje tussen de bomen. Zodra Sneeuwmeisje haar zag, begon zij te vragen:
Vosje-zusje, wat zei Opa Vorst? Vergeeft hij me, domme kind dat ik ben?
O, Sneeuwmeisje, lieve schat, ik wil je niet verdrietig maken, maar ik weet niet wat ik moet zeggen.
Zeg het maar, ik kan alles aan. Als grootvader me wil straffen, ben ik bereid.
Ik heb je excuses aan Opa Vorst overgebracht en smeekte hem namens alle bosdiertjes je niet kwalijk te nemen.
Wat zei hij? Zeg het, hou me niet in spanning!
Hij zei dat hij je niet kan vergeven. Je hebt hem te veel beledigd met je grove woorden. Hij zei dat hij je niet meer in zijn huis wil zien. Je moet het bos verlaten en je niet meer laten zien.
Sneeuwmeisje kon haar tranen niet inhouden. De woorden van Boos-Beledigd deden haar zo veel pijn dat zij geen woord kon uitbrengen.
Sneeuwmeisje, huil niet. Ga liever snel het bos uit, anders maak je Opa Vorst nog bozer. Het wordt al donker, je verdwaalt nog in het donkere bos.
Vosje, lieve, maar wat gebeurt er met het nieuwe jaar? Hoe redt Opa Vorst het zonder mij? Wie helpt hem met het huishouden en gaat met hem naar de kinderen en diertjes op het feest?
Maak je geen zorgen over het feest, Sneeuwmeisje. Grootvader zei dat hij een nieuwe hulpster zal zoeken. Ga nu, ga snel.
Ik kan niet! Ik voel me slecht, mijn hoofd tolt van dit ongeluk. Hoe kon dit gebeuren! Help me, vosje, ik ben bang dat ik alleen niet uit het bos kom.
Boos-Beledigd was in de war. Zij had niet verwacht dat zij Sneeuwmeisje zelf uit het bos zou moeten leiden, en zij moest de magische brief ook verbergen. Maar hoe kon zij weigeren? Als de vos Sneeuwmeisje in nood alleen zou laten, zou zij begrijpen dat er iets niet klopte en zou de bedrog worden onthuld. Boos-Beledigd besloot met Sneeuwmeisje mee te gaan, haar dieper het bos in te leiden en weg te rennen voordat het donker werd.
Zij liepen lang door het winterbos. De hemel werd steeds donkerder, de zon ging onder. Boos-Beledigd zei tegen Sneeuwmeisje:
Het is tijd dat ik naar huis ga, lieve Sneeuwmeisje. Je redt het wel alleen.
Dank je, vosje, dat je me hebt geholpen. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.
De vos zwaaide met haar pluizige staart en rende weg zonder afscheid te nemen. Maar zij liet de brief van Opa Vorst vallen. Sneeuwmeisje keek naar de brief en begreep niet hoe zij in het bos terecht was gekomen. Zij besloot de vos te roepen en haar te zeggen dat zij de brief had laten vallen. Zij riep:
Vosje! Vosje! Waar ben je?
De vos antwoordde niet. Sneeuwmeisje besloot de brief beter te bekijken en hem van de sneeuw op te rapen zodat hij niet nat zou worden. Zodra zij de magische envelop in haar handen nam, voelde zij warmte zoals in het huisje van Opa Vorst. De envelop begon te schijnen met blauwe sterren. Sneeuwmeisje begreep dat dit een brief van grootvader was. Zij veegde de glitters weg en zag de opschrift: "Voor mijn geliefde kleindochter Sneeuwmeisje".
Sneeuwmeisje kon haar geluk niet geloven! Opa Vorst had haar een brief geschreven en blijkbaar aan de vos gegeven, maar zij had haar niets verteld! De sluwe bedrieger! Sneeuwmeisje opende de brief en las:
Lieve kleindochter Sneeuwmeisje. Vergeef me, oude man, voor mijn grove en kwetsende woorden. Ik had ongelijk, ik beken het. Ik smeek je, ga niet het bos in, verlaat me niet alleen, beroof de kinderen niet van het feest! Ik beloof je dat ik je in alles zal helpen en je nog meer zal liefhebben dan ooit. Je Opa Vorst.
Sneeuwmeisje begreep dat de vos haar had bedrogen. Zij rende terug naar het huisje, naar Opa Vorst. In het donkere bos verdwalen is gemakkelijk, maar Sneeuwmeisje kende elk pad, zij had haar hele jeugd tussen deze vertrouwde bomen gespeeld.
Opa Vorst liep onrustig door het huis. Lang had hij niets van de haas gehoord. Plotseling ziet hij buiten een haas zitten, maar niet zomaar een haas, met een vossenstaart. En de poten waren menselijk. Opa Vorst pakte zijn magische staf, ging naar buiten en sloeg drie keer op de grond. Hij zei:
Wat is dit voor een vreemd schepsel dat bij mijn huis zit? Kom tevoorschijn, wie ben je?
Een sneeuwwind draaide het halve-haas-halve-vos rond en bracht het naar grootvader.
Toon je ware gedaante! — zei grootvader en sloeg opnieuw met zijn staf op de grond.
De sneeuw steeg op, het schepsel draaide rond, en daar stond Boos-Beledigd zelf in haar ware gedaante voor Opa Vorst.
Dus jij bent het! Boos-Beledigd is in ons bos komen wonen. Daarom hadden Sneeuwmeisje en ik het hele jaar ruzie!
Ik weet niet waar je het over hebt, Opa Vorst. Ik doe niets verkeerd, ik beleedig niemand. Ik woon gewoon in de buurt...
Waar heb je mijn geliefde kleindochter Sneeuwmeisje heen gebracht? Bekent!
Ik begrijp niet waar je het over hebt, Opa Vorst. Laat me gaan, het is al laat.
Toen verscheen Sneeuwmeisje uit het bos. Moe maar gelukkig hield zij de glinsterende brief in haar handen.
Grootvader! — riep zij en stortte zich in zijn armen.
Kleindochter, lieve, hoe kon ik zo onrechtvaardig zijn je uit huis te sturen. Vergeef me, het was Boos-Beledigd die me betoverde.
En jij, grootvader, vergeef mij ook. Ik heb je veel grove woorden gezegd, je beledigd. Ik wilde niet ruziemaken, ik was gewoon moe. En Boos-Beledigd betoverde ook mij.
Grootvader en kleindochter maakten het goed en besloten Boos-Beledigd te straffen, haar voor altijd uit het bos te verdrijven. Zij waarschuwden alle dieren dat als iemand ruzie begint en zich grof gedraagt, dit betekent dat de gemene tovenares zich in de buurt heeft gevestigd en dat zij haar snel moet verdrijven. Opa Vorst en Sneeuwmeisje besloten ook dat zij voortaan de taken eerlijk zouden verdelen en elkaar altijd zouden vragen: "Hoe kan ik je helpen?"
En het leven in het bos werd gelukkig en zorgeloos. Grootvader en kleindochter maakten alles klaar voor het nieuwe jaar en organiseerden zo'n feest dat het hele volgende jaar erover werd gesproken!
