Er was eens, in een ver-ver-weg fruitland genaamd Fruitlandia, een lief Avocadootje. Iedereen noemde hem gewoon Avo.
Moeder Avocadina en vader Avocado hielden zo veel van hem en verwenden hem zo erg dat er waarschijnlijk in heel Fruitlandia geen fruitje te vinden was dat verwender was dan Avo.
De ouders probeerden hem in alles zijn zin te geven, als zoontje maar gelukkig was en nooit verdrietig.
In het avocadogezin was er een prachtige traditie. Elke dag gingen ze samen wandelen in de magische fruittuin, want daar was het altijd warm, wat voor seizoen het ook was.
De magie van deze tuin was dat als de fruitjes gelukkig waren, de zon scheen, het gras groen werd en de vogeltjes prachtige liedjes zongen.
Maar als de fruitjes verdrietig waren, zeurden, onbeleefd waren of somber, dan verdween de zon, trokken donkere wolken samen, stak een harde wind op en begon het te regenen met onweer.
Op een dag, terwijl hij door de tuin wandelde, zag Avo dat er vlakbij een enorme aardbeienijs met chocoladehagel werd verkocht. Hij wilde het heel graag opeten. Hij begon zijn ouders te smeken het lekkers voor hem te kopen.
Eerst weigerden moeder en vader, want Avo zou keelpijn kunnen krijgen van zoveel koud. Het avocadootje begon te zeuren, en de ouders gaven toe en kochten het enorme ijs.
Na het ijs op te hebben, werd Avo bijna meteen ziek. Het hele gezin moest haastig naar huis terug.
Op dat moment verdween de zon uit de tuin en hielden de vogeltjes op met hun mooie liedjes, want zij voelden de bezorgdheid van de ouders om hun zoontje.
De ouders van Avo verzorgden hem lang met allerlei siropen, bittere kruidendrankjes en kompressen. Eindelijk werd hij beter, en het gezin kon weer naar hun geliefde fruittuin.
Avo speelde tikkertje, verstoppertje en trok grappige gezichten. Papa fotografeerde hem. Daarna gaf mama haar zoontje een lekkere boterham. Iedereen was gelukkig.
Maar toen zag Avo zijn vriend Bananetje. In Bananetjes handen zat een enorme ballon in de vorm van een banaan. Avo was erg verdrietig dat zijn vriend een ballon had en hij niet.
Hij liep naar zijn ouders en eiste dat ze hem een ballon in de vorm van een avocado zouden kopen. En die ballon moest nog groter zijn dan die van Banaan.
Eerst weigerden de ouders de enorme ballon te kopen. Avo begon niet alleen maar te snotteren, maar hard en luid te brullen. Papa en mama zagen geen andere uitweg dan weer toe te geven aan hun verwende zoontje en de ballon te kopen.
Opnieuw werd het donker in de fruittuin, de bladeren aan de bomen verdroogden, en er stak zo'n sterke wind op dat Avo samen met de ballon bijna wegvloog. Gelukkig konden de ouders hem nog net vastgrijpen.
Avo schrok erg en was verdrietig, maar toen hij thuiskwam, vergat hij het incident snel en gedroeg hij zich weer zoals voorheen.
De dagen gingen voorbij. Avo wilde steeds meer cadeaus en steeds duurdere pret. De ouders moesten hard werken om aan de wensen van hun zoon te voldoen. Ze waren erg moe en kwamen laat thuis van hun werk. Soms hadden ze zelfs geen kracht meer om Avo 's avonds nog een verhaaltje voor te lezen. En samen spelen en wandelen in de geliefde fruittuin? Daar was geen sprake meer van.
Op een zondagochtend ging het avocadogezin toch weer naar de magische fruittuin. Maar het was er triest.
De ouders waren in gedachten verzonken en stil. Alleen Avo was vrolijk. Hij dacht even dat het in de tuin frisser was dan gewoonlijk en dat de zon nauwelijks tussen de wolken door kwam. Maar hij vergat het snel weer.
De tuin wist echter alles en voelde alles. De tuin was zo omdat de ouders van Avo beseften hoe verkeerd ze hun zoontje opvoedden, dat ze hem te veel hadden verwend, maar niet wisten wat ze nu moesten doen.
Terwijl ze peinzend rondliepen, zagen ze een aankondiging: «In de speelgoedwinkel is het nieuwste vliegtuigmodel binnengekomen! Wees er snel bij! De voorraad is beperkt!!! »
Avo's ogen begonnen te glanzen en hij wilde dat vliegtuig zo graag hebben dat hij het bijna niet kon uithouden. Hij begon zijn ouders te smeken het te kopen. Mama en papa probeerden het avocadootje uit te leggen dat het vliegtuig te duur was en dat ze hun hele salaris eraan kwijt zouden zijn. Maar Avo wilde niet luisteren.
Hij ging op de grond liggen, schreeuwde en schopte met zijn benen. Voorbijgangers keken verbaasd naar hem. De ouders schaamden zich erg voor hun zoon.
En de fruittuin dan? Daar werd het helemaal droevig. De wolken pakten zich samen, de wind begon de bladeren van de bomen te rukken, de donder rolde en er kwam zo'n zware bui dat het avocadogezin doorweekt raakte.
Avo huilde en vroeg de hele week om dat vliegtuig, en weigerde zelfs te eten.
Lieverd, als we het vliegtuigje kopen, moeten we nog harder werken, we hebben dan gewoon geen tijd meer om samen te spelen, zeiden de ouders.
Maar Avo kon het niets schelen.
Wat voor ouders zijn jullie eigenlijk, als jullie je enige zoon geen vliegtuig kunnen geven! Ik wil ook helemaal niet met jullie wandelen, ik wil een VLIEG-TUIG! riep hij terug.
De ouders hielden het niet meer vol en gaven weer toe aan hun zoon, en besteedden al hun overgebleven geld aan het speelgoed. Nu moesten ze nog harder werken.
Avo kreeg steeds nieuw speelgoed, maar zijn ouders zag hij nauwelijks nog. Het gezin hield op met samen tijd doorbrengen, spelen, wandelen en gewoon plezier maken.
Het leek alsof Avo alles had wat hij maar wilde. Maar het belangrijkste ontbrak: de aandacht van zijn ouders. Er was niemand meer om een vliegtuigje mee te laten vliegen en in de magische tuin mee rond te wandelen, niemand om het grappige verhaal aan te vertellen dat hem overdag was overkomen, en niemand die hem nog kuste of knuffelde.
Op een dag ging Avo in zijn eentje naar de magische tuin, maar hij vond het er heel verdrietig.
De tuin leek stil te staan, alsof hij wachtte op iets heel bijzonders dat binnenkort zou gebeuren.
Avo liep rond op de plekken waar hij gelukkig was geweest en herinnerde zich. Hier was hij met zijn ouders op picknick geweest, hier had hij met papa een vlieger opgelaten, hier zat mama op de bank en zong een liedje voor hem terwijl ze hem stevig vasthield, en achter die boom had hij zich verstopt, en dan konden ze hem lange tijd niet vinden.
Terwijl Avo hieraan dacht, verscheen er een glimlach op zijn gezicht, maar daarna huilde hij bitterlijk. Hij huilde totdat de tranen op waren en zijn ogen pijn deden. Het leek alsof er met de tranen alle slechtheid uit Avo wegvloeide, en dat er iets moois ontstond.
Toen hij was uitgehuild, besefte Avo eindelijk wat hij had aangericht. Met eigen handen had hij al deze mooie momenten vernietigd, en het kostbaarste, zijn ouders, ingeruild voor nutteloos speelgoed en vermaak.
Hoe erg had hij hen gekwetst, wat was hij ondankbaar en verwend geweest, een kind dat alleen maar eiste en niets teruggaf.
Avo besloot vastberaden dat hij hun om vergeving moest vragen, en rende naar huis. Hij was zo opgewonden dat hij geen aandacht schonk aan de tuin.
En de tuin begon te ontwaken: overal dansten zonnevlekjes, er kwamen bloemen tevoorschijn die hier nooit eerder groeiden, en de vogels zongen op een nieuwe manier.
Het avocadootje kon geen rust vinden, liep heen en weer door de kamer en keek uit het raam, wachtend op zijn ouders. Toen papa en mama thuiskwamen, rende hij hen tegemoet en omhelsde hen stevig. Vader Avocado en moeder Avocadina waren erg verrast door het gedrag van hun zoon.
Lieverd, wat is er met jou? Is er iets gebeurd? Heb je ergens pijn? vroeg mama.
Mama, papa, het spijt me zo voor jullie! zei Avo huilend. Door mij werken jullie dag en nacht. Vandaag heb ik begrepen dat ik geen speelgoed nodig heb. Ik heb jullie nodig, jullie liefde en aandacht. Alsjeblieft, vergeef me, werk niet meer zo veel.
Lieverd, we houden heel veel van je, we wensen je alleen het goede en we houden je natuurlijk niets kwalijk. Het is goed dat je zelf hebt ingezien hoe belangrijk het gezin is, en niet de spullen, antwoordden de ouders.
Iedereen omhelsde elkaar en barstte in tranen uit.
Vanaf vandaag wordt alles weer zoals vroeger! Nee, het wordt nog beter! riep vader Avocado.
Zullen we ons klaarmaken en naar onze geliefde magische fruittuin gaan wandelen? stelde mama voor.
Toen de avocadofamilie in de tuin aankwam, was alles er nog mooier dan voorheen. Hoewel het in de wereld winter was, heerste in de magische tuin de zomer. Hier scheen de zon fel, stond er een regenboog aan de hemel, geurde de tuin naar nooit eerder geziene bloemen en zongen de vogels de mooiste liedjes. Iedereen glimlachte en was vriendelijk toen ze het avocadogezin begroetten.
Avo en zijn ouders waren gewoon gelukkig, omdat ze elkaar hadden. Avo beloofde zichzelf dat hij zijn ouders nooit meer zou kwetsen.
