In het kleine huisje was het warm en fijn.
Oma Truus breide, Pim speelde zijn spel.
Elke kabouter was wat stil, een tikje alleen,
Druk met zijn eigen dingen, zo ging het wel.
Buiten donderde het, de regen tikte zacht,
Als een ondeugend kind dat stiekem stoeit in de nacht.
Druppels willen dartelen, dat is nu eenmaal zo,
Wie verwijt de regen dat? Dat doet toch niemand, nee, toch?
Het werd een heel concert, een hele muziekshow!
Wie buiten is, die rent maar snel naar binnen toe!
Zoek snel een dak boven je hoofd, nu meteen,
Of je nu dichter bent of een zeeman, het maakt niet uit, geen zorg.
Het water klotst al in je laarzen, nat tot op het bot.
Je ziet eruit als een blaadje, doorweekt en rot,
Dat tegen de bomen plakt om warm te blijven.
Naar een dak moet je, snel, het is echt een kwestie van blijven!
Het kleine konijntje zou bijna zijn verdwaald,
Maar toen zag hij het huisje, warm en zo betoverd.
In het kleine huisje was het warm en fijn,
Oma Truus breide, Pim speelde zijn spel.
Wie klopt er zo bescheiden op de deur?
Misschien is het de regen? Maar er is iemand, hoor maar, zo puur.
De klop herhaalt zich. Geen twijfel meer in de lucht,
Wie is er gekomen? Een gast, maar wie is het? Nu zucht!
Oma Truus legde haar breiwerk op de stoel,
Riep: «Wie is daar?», en liep rustig naar de deur, zo koel.
«Tante, laat me binnen! Ik ben een konijntje, nat tot op het bot,
Ik ontkwam net aan een wolf, het was echt een nare plot!»
Oma Truus wist niet goed wat ze moest doen:
«Lieverd, wij kabouters houden niet van gezelschap, ach, het is zo koen.
En problemen willen we hier niet in huis,
Dat is niet nodig, echt niet, dat weet je toch al, het is maar een kruis.»
«Tante, bij wie moet ik dan aankloppen, zeg eens?
Ik ben verdwaald, en het is zo koud, ik word er hees.
Misschien verdwijnt mijn angst wel in mijn slaap,
Maar waar kan ik slapen? Overal is water, ik ben ontzettend bang en zwaar.
Ik kom nooit meer thuis, ik weet het zeker, nooit meer...»
Pim rende toen naar de deur:
«Wij zijn kabouters, zeker. Oma, het spijt me, maar bekijk het eens zo:
Wij zijn geen stenen. En wie in nood is,
Die helpen wij altijd en overal, dat is toch gewoon zo!»
Oma Truus zuchtte: «Kleinzoon, je hebt gelijk.
Ik was mijn eigen aard bijna vergeten, zo rijk.
Lieve konijntje, kom snel binnen, wees niet bang,
Neem gerust een koekje, het is er genoeg, zo lang.»
Ja, kabouters kunnen soms wat bot zijn, dat geef ik toe.
We houden niet van gedoe en zijn wat stug, ach, zo gaat het nou.
Maar we laten niemand in de steek, we helpen je nu,
Vergeef ons, konijntje, alsjeblieft, het spijt ons, echt waar, nu.
In het kleine huisje was het warm en fijn.
Oma Truus breide, Pim speelde zijn spel.
Naast het konijntje reed een vrachtwagen rond,
Een zoete vriendschap, ja, dat was het moment, zo rond.
