Er waren eens in een dicht bos op een aardbeienveld twee vrienden – Hamster en Vlinder. Op een dag stelde Vlinder voor om op avontuur te gaan.
Daar achter de hoge bomen, zeggen ze, verbergen zich echte wonderen. We zullen zoveel zien – genoeg indrukken voor een heel jaar!
Aanvankelijk twijfelde de voorzichtige Hamster, maar toen wilde hij ook de boswonderen zien.
Gezegd, gedaan. De volgende ochtend, zodra de zon boven het aardbeienveld opkwam, gingen ze op pad.
Het bospad voerde hen steeds verder en verder, avonturen tegemoet. Hamster keek om zich heen – rondom hem lag een veldje, helemaal bezaaid met witte paddenstoelen. Hij begon ze te verzamelen en vergat alles om zich heen. Toen hij klaar was, keek hij rond – en van Vlinder was geen spoor meer te bekennen! Op zijn roep verscheen zijn vriendin geïrriteerd.
Waar was je nou mee bezig? Ik heb al drie van zulke veldjes overgevlogen! In dit tempo komen we helemaal nergens!
Na de lunch begon de zon naar de horizon te zakken. Hamster zag voor hen een veldje liggen, bezaaid met heerlijke bosbessen – zo lekker en groot dat onze held ze thuis nog nooit had gezien. Door schade en schande wijs geworden, vroeg hij Vlinder om niet weg te vliegen en hem te helpen.
Vlinder stemde toe, maar ze was niet erg nuttig – terwijl Hamster geduldig de bessen verzamelde, vloog zij alleen maar van de ene struik naar de andere. Hamster verdeelde alle verzamelde buit in twee bundeltjes: één nam hij zelf, de andere, kleinere, gaf hij aan Vlinder. En opnieuw was ze ontevreden: door het zware bundeltje was het onhandig om te vliegen. De hele rest van de weg tot de avond zeurde en klaagde ze.
Het werd avond. De vrienden stopten om een plek voor de nacht te kiezen op een prachtig plekje, naast een beekje. Maar Vlinders humeur verbeterde daar helemaal niet van.
De hele dag hebben we verspild aan jouw stomme stops! Eerst moest je paddenstoelen verzamelen, dan bessen. Daardoor hebben we eigenlijk niets gezien! En ik heb bijna mijn vleugel gebroken door jouw stomme bessen.
En toen kon Hamster het niet meer verdragen.
En waar ga jij dan van eten zonder mijn paddenstoelen en bessen? Als je van boom naar boom wilt fladderen – ga je gang, laten we ieder onze eigen weg gaan. Alleen zul je het zonder voorraden niet lang volhouden!
Vlinder gaf niet op.
Ik zou het niet volhouden? Jij zult het hier zonder mij niet volhouden! Ik kan omhoog vliegen en kijken waar we naartoe moeten! Als ik tenminste niet word beladen met kilo's bessen. En jij zult zonder mij verdwalen in drie bomen.
En toen kreeg Hamster plotseling een ingeving.
Ja, als jij de weg niet verkent, zullen we verdwalen. Maar als ik geen voorraden voor ons verzamel, zullen we van de honger omkomen. Verdwalen is slecht, honger lijden is niet beter. Dus misschien moeten we in plaats van ruziën onze krachten bundelen?
Na nadenken stemde Vlinder toe.
Zodra de zon opkwam, gingen de vrienden weer op pad. Nu deed Vlinder niet niets toen Hamster een veldje met bosgeschenken vond: op dat moment steeg ze boven de bomen uit en keek waar ze verder naartoe moesten. Elk van de vrienden droeg zijn deel van de gemeenschappelijke buit.
Na een week keerden ze gelukkig en vol indrukken terug! De dieren verwonderden zich over hun verhalen en vroegen: wat was de belangrijkste les die de vrienden tijdens hun reis hadden geleerd?
Hamster en Vlinder antwoordden na nadenken.
Echte vriendschap wordt alleen maar sterker door beproevingen! En helpt obstakels te overwinnen waar je alleen niet tegen opgewassen zou zijn. Dat is het allerbelangrijkste!
Sinds die tijd leerden alle dieren in het bos vriendschap nog meer te waarderen.
