In een klein dorpje genaamd Paardendorp woonden vroeger aardige, vrolijke diertjes: het varken Rosa, het hondje Kefje, de koe Sterretje, het schaapje Bè-Bè en anderen. En het belangrijkste dier daar was het paardje Sneeuwvlaag. Sneeuwvlaag was al behoorlijk oud en kende heel veel wonderbaarlijke verhalen over alles ter wereld.
Op een sneeuwachtige winteravond verzamelden alle dieren zich bij Sterretje thuis. Ze dronken kruidenthee met warme haverbroodjes en voerden een levendig gesprek. Kefje vertelde over een verloren schat — een botje dat ze in het bos had verstopt, maar nooit had kunnen terugvinden. Het schaapje Bè-Bè deelde zijn geheime droom: hij wilde graag op een wit, pluizig wolkje rijden, want hij leek er zo op… Alleen de oude Sneeuwvlaag zweeg.
Sneeuwvlaag, — sprak het varken Rosa haar aan, — vertel ons toch een interessant verhaal, want je weet zoveel!
Een verhaal? Hmm… Waar wil je meer over weten? — vroeg het paard langzaam.
Nou, bijvoorbeeld iets bijzonders over ons dorpje! — riep Sterretje uit.
Prima. Schenk jezelf nog wat thee in en luister goed, — begon Sneeuwvlaag haar verhaal. — Lang geleden, toen ik nog heel klein was, viel een grote beer ons dorpje aan. Hij was boos, hongerig en erg sterk. Hij peste de kleintjes, vernielde huizen en nam voedsel voor zichzelf mee. Kippen, eendjes, biggetjes, koeien, paardjes – iedereen verstopte zich voor hem diep in het bos. Het dorpje werd verlaten.
De arme diertjes hadden nergens om te wonen. De nachten werden steeds kouder en kouder. De winter naderde. De dieren hielden een raad om te bespreken wat ze moesten doen, hoe ze moesten leven en hoe ze de beer uit het dorpje konden verdrijven. Ze stookten een vuur aan en dachten de hele nacht na en speculeerden.
En tegen de ochtend kwam er een mooi zwart paard naar dat vuur. Dat was mijn grootvader. Hij keerde terug naar ons dorpje van zijn dienst: als jong paard was hij aan een soldaat gegeven. Vele jaren reisde hij met die soldaat over de wereld, zag veel en hoorde veel.
Grootvader luisterde naar wat de dieren klaagden en bood aan de beer te verdrijven. Maar eerst stelde hij voor om voor de beer een hol in het bos te bouwen, zodat hij niet meer zou denken aan het plunderen van andermans huizen en het pesten van kleintjes.
Maar waarom besloot het zwarte paard om een huis voor de beer te bouwen? De beer had zich toch zo wreed gedragen! — protesteerde de koe Sterretje.
Het leven is gegeven voor goede daden, — vervolgde Sneeuwvlaag, — mijn grootvader was erg wijs. Hij zei altijd: 'Wie goed zaait, zal goed oogsten'. Dus… Nadat de dieren een hol in het bos hadden gebouwd, ging het paard naar het dorpje en vond de beer. De beer zag er moe uit: hij zocht een plek voor een lange winterslaap.
Grootvader stampte met zijn hoeven op de grond, en de grond trilde. De beer werd bang, maar wilde het dorpje niet verlaten. Anders, waar zou hij slapen? 'Jij hoort hier niet, wilde beer, tussen de huisdieren. We hebben een hol voor je in het bos gebouwd. Ga daar wonen. Als je uitgerust bent, zorg je voor het bos, maar laat het dorpje met rust!' — zei het paard.
De beer was verbaasd over zoveel goedheid. Hij schaamde zich voor zijn slechte daden. Hij vroeg de dieren om vergeving en ging naar zijn nieuwe huis. Sinds die tijd leven beren in holen.
En ons dorpje noemden de dieren Paardendorp. Ter ere van mijn grootvader!
Je grootvader deed het goed! — steunde het schaapje Bè-Bè. — In plaats van boos te zijn, is het beter om vrede te sluiten en rustig en gelukkig te leven!
Je hebt een interessant verhaal verteld, — zei de koe Sterretje, — de tijd vliegt voorbij bij een goed gesprek. De zon is onder, het is tijd om te slapen.
Welterusten, vrienden!
