Er was eens een volk dat één magisch woord kende. Maar op een dag gebeurde het dat het woord verloren raakte…
Hoog in de bergen lag een dorp met prachtige en vrolijke mensen. Dappere mannen jaagden in de bossen en visten in de meren eromheen, terwijl de mooie vrouwen de huizen gezellig maakten, liedjes zongen en bloemen in de tuinen plantten.
Op een dag verscheen er een vreemde gast in het dorp, gekleed in een rijk versierd wambuis en met een hoed diep over zijn ogen getrokken. Er was iets onheilspellends aan zijn verschijning. Toch ontvingen de oudsten hem gastvrij. Het hele dorp kwam naar het feestmaal ter ere van de gast. De oudsten vroegen de gast: waarmee kwam hij naar hen toe? De vreemdeling grijnsde.
Ik ben gekomen om een voordelige deal te sluiten.
De gast klapte in zijn handen: plotseling verscheen er een kist voor hem die vanzelf openging. De gast kondigde aan dat elke bewoner één voorwerp eruit mocht nemen. Vrouwen en kinderen snelden naar de kist en slaakten een kreet: wat was daar niet allemaal! Juwelen, sieraden, speelgoed van puur goud. De mannen konden hun ogen niet afhouden van de oosterse sabels en zilveren dolken. Hoe rijk de bossen en meren rond het dorp ook waren, zulke geschenken waren daar niet te vinden! De verbijsterde oudsten vroegen de gast wat hij in ruil voor deze rijkdom wilde.
Oh, een kleinigheid! In ruil neem ik slechts één woord van jullie af. Ik klap in mijn handen - en jullie zullen het voor altijd vergeten. Maar wat is nu één woord! Kijk eens hoe de stenen op deze dolk schitteren!
Het voorstel leek ideaal. Iedereen stemde toe - en de vreemdeling klapte in zijn handen.
Meteen werd alles in rook gehuld, en toen de rook optrok, was hij verdwenen. De kist was echter nog steeds daar - de gasten haastten zich meteen om de geschenken te verdelen. Het bleek dat er niet genoeg goud en juwelen voor iedereen waren.
Geleidelijk aan gingen de levendige gesprekken over in ruzies; beledigingen en geschreeuw volgden - het zou tot bloedvergieten zijn gekomen als de oudsten niet hadden ingegrepen. Iedereen was van streek. De gasten verlieten het huis in stilte.
Vanaf dat moment leken de dorpelingen wel verwisseld. De mannen werden nerveus en somber. De vrouwen - gemeen en twistziek. Beste vrienden maakten ruzie voor altijd, geliefden gingen uit elkaar.
Liedjes en grappen verstomden, plaats makend voor constante ruzie. Er klonken geen liedjes meer boven het dorp, er kwamen geen gasten meer uit andere landen. Jongeren verlieten het dorp, in de hoop dat ver van hun geboortegrond de vloek van de ongenode gast zou verdwijnen.
Het leek alsof de vreemdeling niet één woord van het volk had afgenomen, maar al hun geluk en hun hele leven.
De wanhopige oudsten beloofden een zak goud als beloning aan degene die het kostbare woord aan het volk zou teruggeven. Nu verzamelden zich in het huis van de oudsten dappere zielen, wijzen en avonturiers die dagenlang mogelijkheden doornamen.
Misschien geluk? Of gezondheid? Of harmonie?
Maar geen enkele optie - van de eenvoudigste tot de meest exotische - kon de onzichtbare vloek opheffen.
Op een dag kwam er een kleine jongen naar het huis van de oudsten, de zoon van plaatselijke boeren. Hij was een stil en bedachtzaam kind - in plaats van met andere kinderen te spelen, bracht hij liever tijd door met boeken. De jongen kondigde aan dat hij het antwoord op de raadsel in oude boeken kon vinden, die waren achtergelaten door de voorouders van de dorpelingen, en vroeg of hij de bibliotheek in mocht. De mannen lachten, de oudsten schudden hun hoofd - maar ze hadden niets te verliezen, en de jongen mocht het proberen.
Drie dagen zag niemand hem - de boerenzoon bestudeerde oude boeken, zonder naar beneden te komen voor eten of drinken. Op de vierde dag kwam hij naar de oudsten en kondigde aan dat hij de oplossing had gevonden. Aan de vreemde glans in de ogen van de jongen begrepen de wijze mannen: hij maakte geen grapje, en zelf werden ze vervuld van hoop. De oudsten omringden de jongeman en eisten dat hij hun het kostbare woord zou vertellen.
De jongen schudde zijn hoofd en vroeg eerst om wat eten: na drie dagen in de bibliotheek was hij helemaal verzwakt van de honger. Een van de oudsten had eten: brood en wat kaas. Toen hij het bord uit zijn handen aannam, zei de jongen
Dank je wel, opa!
En plotseling gebeurde er een wonder. Op het sombere, door slapeloosheid uitgemergelde gezicht van de oude man verscheen voor het eerst in vele dagen een glimlach. Hij keek op naar de anderen en toen begreep iedereen het: het magische woord was gevonden! Het woord "dank je wel" - dat was wat de vreemdeling van het volk had afgenomen. Samen met de mogelijkheid om te bedanken en dankbaarheid te ontvangen. Om liefde te geven en zich nodig te voelen. Alle blikken van de oudsten waren gericht op de boerenzoon, wiens naam ze niet eens kenden.
Dank je wel, jonge held! Jouw gave is meer waard dan al het goud.
Vanaf dat moment keerden vreugde, vrede en harmonie terug naar het dorp. De lucht werd weer gevuld met liederen en de geur van bloemen, en uit verre streken begonnen handelskaravanen weer aan te komen. De wachters bij de poorten keken elke ochtend bezorgd in de verte: zou de ongenode gast niet terugkeren? Maar hij, alsof hij voelde dat de ontvangst niet warm zou zijn, liet zich niet meer zien.
En wat gebeurde er met onze jongen? Hij ontving zijn beloning - een zak goud - en gaf die aan zijn ouders. Zij konden hun bescheiden boerderij uitbreiden, vee kopen en helpers inhuren, maar bleven net zo hard werken. Hun welvaart groeide alleen maar - en al snel werd de familie een van de meest gerespecteerde in het dorp. De jonge held groeide op en werd volwassen, maar verloor zijn liefde voor boeken niet: nu stond hem een universitaire opleiding te wachten. De lange reis maakte hem helemaal niet bang: want de jongen had de kracht van het magische woord bij zich. Het woord dat alle deuren ter wereld opent!
