Dit verhaal speelde zich af op een grote stoomboot waar veel mensen aan boord waren. Op een dag vertrok de enorme stoomboot op een cruise over zee. Iedereen had hier zijn eigen hut en iedereen verheugt zich op een interessante en spannende reis die zeven dagen zou duren.
Het weer was prachtig. De felle zon scheen vanaf vroeg in de ochtend en keek door de patrijspoorten naar binnen, en de zee was kalm en eindeloos. Meeuwen cirkelden in de lucht en riepen naar elkaar, en op het dek vermaken de gasten zich uitstekend.
De kapitein was de baas op de stoomboot. Hij wandelde trots over het dek en zorgde ervoor dat alles goed ging met iedereen. Hij gaf duidelijke bevelen aan zijn assistenten, inspecteerde alles zorgvuldig en handhaafde de orde.
Voor alle zeven dagen waren verschillende activiteiten gepland. En om ervoor te zorgen dat de gasten zich vermaken, comfortabel en veilig waren, werkten er mensen van verschillende beroepen op de stoomboot. Een professionele kok bereidde heerlijke ontbijten, lunches en diners. Hij creëerde zulke prachtige culinaire meesterwerken dat sommige mensen zelfs bang waren om ze aan te raken. Ook was er een arts aan boord die wist welk medicijn hij moest geven wanneer iemand ziek werd.
Om de gasten op de stoomboot te vermaken, gaven zangers, muzikanten en dansers concerten. Mensen luisterden met plezier naar mooie liedjes, muziekstukken en keken naar prachtige dansende paren die dansen uit verschillende culturen ter wereld uitvoerden.
En alles ging goed totdat de stoomboot in dichte mist terechtkwam. Er was niets meer te zien, de zee werd woelig, en de meeuwen begonnen zo luid te schreeuwen dat mensen bang waren hun hutten te verlaten. De stoomboot stopte en de mist, als betoverd, omhulde alles eromheen. De stoomboot was in een betoverde zone terechtkomen.
Vanaf dat moment begon het...
De kok verklaarde plotseling dat hij niet meer wilde koken en dat hij mensen zou gaan behandelen. De arts stemde graag in om ontbijten, lunches en diners klaar te maken, als hij maar niet meer met thermometers en medicijnen hoefde om te gaan. De assistenten van de kapitein besloten plotseling dansers te worden, en de zangeres verklaarde dat zij het roer zou gaan besturen.
De mensen konden niet begrijpen wat er gebeurde.
Wat is dit? Dit is geen eten, dit zijn medicijnen! We willen eten!
Riepen de boze gasten van de stoomboot toen ze in plaats van een mooi gerecht een berg kleine ronde pillen op hun bord zagen.
Wil je me met meel behandelen? Denk je dat als ik het op mijn gezicht smeer, mijn uitslag verdwijnt?
Vroeg de patiënt verbaasd aan de nieuwe dokter, die allergisch was voor een bepaald fruit en wiens gezicht op een vliegenzwam leek.
Wat zijn dit voor onhandige bewegingen?
Riepen de mensen verontwaardigd toen ze in plaats van professionele artiesten de assistenten van de kapitein op het podium zagen.
Waarom draait onze stoomboot als een tol op één plek? Wat gebeurt er en wie staat aan het roer?
Vroegen de bezorgde gasten angstig aan de kapitein.
Het was de achtste dag van de reis en de mensen maakten zich zorgen hoe ze thuis zouden terugkeren. Op de stoomboot heerste chaos en niemand wist wat er zou gebeuren. En toen verscheen in de verte een enorm wit schip. Het naderde snel de stoomboot en gaf luide signalen.
Toen het dicht bij de stoomboot kwam, hoorde de kapitein plotseling een stem:
Wat gebeurt er bij jullie? Jullie stoomboot had al lang thuis moeten zijn!
We weten niet wat er gebeurd is! Maar mijn hele bemanning is als betoverd geworden. De kok behandelt nu mensen, de arts is plotseling kok geworden. Onze zangeres staat aan het roer en ik kan haar daar niet weg krijgen. Mijn assistenten denken dat ze dansers zijn en nu is er niemand om de stoomboot te besturen.
De kapitein schreeuwde uit alle macht zodat ze hem op het schip konden horen.
We helpen jullie! Heb geduld!
Op dat moment klonk donder, regen stroomde neer. En letterlijk een minuut later verscheen de zon aan de hemel en verdwenen de wolken plotseling. De mist loste op en de meeuwen stopten met luid schreeuwen en mensen bang maken.
Iedereen ging terug naar zijn eigen werk.
De kok begon weer te koken, de arts keerde terug naar zijn hut en begon medicijnen voor te schrijven en temperatuur op te nemen van degenen die dat nodig hadden.
De zangeres zong zo'n mooi lied dat alle mensen op de stoomboot glimlachten.
De stoomboot begon te varen en de assistenten van de kapitein gingen terug naar hun taken. Alles viel op zijn plaats.
Niemand zal ooit weten wat er werkelijk gebeurde. Maar iedereen begreep één ding - iedereen moet zijn eigen werk doen en het goed doen!
De kok moet koken, de arts moet genezen, artiesten moeten vreugde en emoties aan mensen geven, en de assistenten van de kapitein moeten zijn bevelen opvolgen en de veiligheid van mensen op de stoomboot garanderen!
Alles liep goed af, maar iedereen die op deze stoomboot was geweest, werd voorzichtiger, verantwoordelijker en trouwer aan zijn favoriete werk.
