In een klein stadje vol supermarktjes, groentewinkels en ijskraampjes lag een eenzame schoenenwinkel waar allerlei soorten schoenen werden verkocht. De winkelier hield van zijn werk. Elke ochtend opende hij met plezier de deur met een oude, versleten sleutel, snoof hij de geur op van de pas bezorgde schoenen, zette alles op de planken en borg in dozen de schoenen op die hij het hele jaar niet had kunnen verkopen.
Tussen die schoenen, die al jaren niemand meer kocht, woonde een eenzame vilten laars. Hoe vaak de winkelier ook van plan was hem weg te gooien, het lukte hem nooit.
De laars was oud, op sommige plekken versleten en bovendien maar één. De winkelier wist niet meer waar de tweede was gebleven. Maar er zat iets vertrouwds, warms en gezelligs in deze laars, en de winkelier kon het niet over zijn hart verkrijgen hem naar de vuilnisbak te brengen.
De vilten laars was eenzaam en triest. Hij kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn om aan iemands voet te zitten en die warm te houden op koude winterdagen. Het laarsje stond helemaal achteraan op de plank, achter een stapel andere, mooie en comfortabele schoenen. In al die jaren had niemand hem ook maar even gepast.
's Nachts, nadat de goedhartige winkelier zijn jas had aangetrokken, zijn sterke, geurige thee had opgedronken en de winkel had gesloten, leed de laars het meeste. De chique paren die in de etalage stonden, begonnen hem te plagen.
Wat ben jij oud, stoffig en onopvallend, zeiden de comfortabele sandalen die pas vandaag op de plank waren gezet.
Ja, eenzaam en door niemand nodig, beaamden de schoenen met de gesp in de vorm van een bloem die in de zon glansde.
We begrijpen niet waarom de baas je hier nog bewaart! Straks eet de mot je helemaal op en dan lopen wij allemaal gevaar, protesteerden de sneakers met felgele veters.
De laars kon hen niets antwoorden. Hijzelf begreep ook niet waarom de baas hem op de plank bewaarde. Hij keek zwijgend naar buiten, waar de maan flauw scheen, en droomde ervan dat hij ooit voor iemand van betekenis zou zijn.
De weken gingen voorbij, de nachten volgden de dagen. De warme zomerdagen waren voorbij en de herfst brak aan. Er kwam nieuwe schoenenvoorraad binnen, die een plekje vond tussen de weinige planken in de winkel. Er kwamen steeds meer klanten. Hele gezinnen kwamen binnen, zochten schoenen voor herfst en winter en kochten zomermodellen in de seizoensuitverkoop.
Het paar sneakers met de felgele veters werd meegenomen door een jongetje in een even felgele regenjas. Daarna kocht een jonge moeder comfortabele sandalen voor haar zoontje, die dit jaar voor het eerst naar de kleuterschool zou gaan.
Enkele weken later kocht een streng uitziende vader met een dichte baard die bijzondere schoenen met de bloemgesp voor zijn dochtertje.
Alleen onze laars, eenzaam op de verste plank, keek met verdriet toe hoe snel en handig de schoenen uit de etalage werden meegenomen. In al die tijd had niemand ook maar één keer naar hem gekeken.
Op een late, koude winteravond zocht de winkelier naar zijn sleutel om de deur te sluiten, terwijl hij een oude wollen jas over zijn blauwe trui trok, die zijn vrouw hem met Kerstmis had gegeven. Plotseling klopte er iemand tegen het raam, terwijl de sneeuwstorm loeide. Even later stapte een oude opa de winkel binnen, met een besneeuwde jas van dik bont. Zijn neus was rood als een tomaat. Hij wreef in zijn handen om ze warm te krijgen en sprak de winkelier aan:
Goedenavond, jongen. Wat een kou vandaag, het bijt je bijna de ogen uit. Het weer is echt uit de hand gelopen. Ik zou hier graag schoenen kopen, ik heb ze dringend nodig. Ik zit in de problemen.
De goedhartige winkelier, die al op weg naar huis was, weigerde de opa niet:
Natuurlijk help ik u. Ik heb hier alles. Over smaak valt niet te twisten, zoals men zegt. Wat is er aan de hand, opa?
De opa glimlachte met zijn tandeloze mond en bekeek de laarzen terwijl hij vertelde:
Mijn hond, een straathond, Fleur heet ze. Gelooft u het niet, jongen, ze heeft de linker laars helemaal kapotgebeten. Misschien had ze honger, of misschien was het gewoon haar spel. Maar er zit nu een flink gat in, zo groot als mijn vuist. Het waren zulke fijne, warme laarzen. Je kunt er veilig door de sneeuw lopen en de sneeuw van het dak schuiven. Ik wil graag nieuwe kopen om mijn oude voeten warm te houden.
De winkelier bood de opa meteen verschillende laarzen aan. Lange en kortere, van vilt en van schapenwol. De opa bekeek alles lang, paste ze, draaide ze in zijn handen en rook er zelfs aan sommige. Uiteindelijk koos hij lange laarzen tot aan de knie van kameelwol. De winkelier noemde de prijs. De laarzen waren erg goed, maar voor de opa te duur. Veel te duur.
De teleurgestelde opa besloot de aardige winkelier niet langer op te houden en morgen maar goedkopere laarzen te zoeken. Terwijl hij zijn muts opzette, liep hij richting de deur. Toen schoot de eigenaar van de winkel te binnen aan die ene laars die al jaren op zijn planken stof verzamelde.
Wacht even! Ik weet hoe ik u kan helpen!
De opa bleef staan. In zijn ogen flikkerde hoop, gemengd met duidelijke verbazing om de plotselinge kreet van de goedhartige winkelier. De opa draaide zich om, maar de winkelier stond niet meer achter de toonbank. De goedhartige man stond op een houten stoel, met trillende knieën, en zocht tussen de planken terwijl hij het stof wegblies.
Hij probeerde de ene eenzame laars uit de verste hoek te pakken. Toen hij hem met zijn hand bereikte, greep hij hem bij de schacht, sprong handig van de stoel en veegde de laars schoon met een droge doek. Hij draaide hem enkele keren in zijn handen om zich ervan te overtuigen dat hij heel was, en gaf hem toen aan de opa.
Alstublieft! Hij heeft jaren bij mij op de plank gestaan. Waar de tweede is gebleven, weet ik niet meer, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem weg te gooien. Ik dacht dat hij nog van pas zou komen, en nu is de kans daar.
De opa bekeek de laars goed. Zijn gezicht straalde van vreugde. Het was precies zo'n laars als die welke zijn hond Fleur had kapotgebeten. Met een trillende, gerimpelde hand reikte de opa de winkelier een paar muntjes aan, maar die schudde zijn hoofd:
Nee, sorry. Dat geld neem ik niet van u aan.
Maar de opa stond erop. Deze laars, hoewel hij geen cent waard was, had vanaf de eerste seconde een plekje in het hart van de opa veroverd.
De laarsje die na jaren van eenzaamheid eindelijk in warme, zorgzame handen terechtkwam, juichte van binnen. Hij was weer nodig en dierbaar geworden. Dat is het echte geluk: voor iemand van betekenis zijn.
