In een groot gezin woonde een Kolobok. Hij heette Rondeling. Hij had geen vrienden, hij leefde op zichzelf.
Zijn favoriete bezigheid was wandelen in het sprookjesachtige bos, hoewel hij daar alles vreesde.
Op een dag, terwijl hij genoot van de natuur en frisse lucht, merkte hij niet dat een vosje heel dicht bij hem was gekomen, het wilde hem opeten. Er was niemand om naar te klagen, Rondeling kreeg bijna geen aandacht van zijn familie.
Tegen de avond, terwijl Kolobok voor de vos vluchtte, liep hij een dicht, donker bos in. Het bos sliep bijna al, de stilte werd alleen verstoord door het roepen van een nachtelijke uil.
Rondeling was zo bang dat hij tegen de berkenstam aangedrukt zat en van vermoeidheid diep in slaap viel, recht in het bos.
Ochtends werd hij wakker gemaakt door heldere stemmen. Bevend van angst opende hij met moeite zijn ogen en zag drie paar nieuwsgierige ogen. Drie hazen keken naar Kolobok.
Hoe ben je hier terechtgekomen?
Vroeg de dapperste haas.
Ik ben weer verdwaald.
Antwoordde Kolobok bijna huilend.
Laten we kennismaken. Hoe heet je?
Vroeg een van de hazen.
Ik ben Kolobok Rondeling, en hoe moet ik jullie noemen?
We zijn broers: Goedhartje, Rookje en Dik.
Antwoordde het drietal bijna in koor.
En wat doen jullie hier?
Vroeg Kolobok geïnteresseerd, terwijl hij elk pluizig dier aandachtig bekeek.
Het bos is ons huis, we wonen hier!
En jullie zijn helemaal niet bang?
Vroeg Kolobok verbaasd door.
Helemaal niet bang, we veranderen onze vachten zodat we makkelijker voor de wolf kunnen schuilen.
Zei Rookje zacht maar zeker.
We nodigen je uit om naar ons warme huisje te komen. Je kunt je opwarmen, we drinken thee met koekjes en snoepjes.
Stelde Goedhartje voor.
Je bibbert helemaal van de kou, buiten is het helemaal niet zomer.
Op dat moment brak een sterke wind los en naderde een sneeuwstorm.
Kom snel mee.
Riep een van de broers en rende naar zijn huis.
Rondeling aarzelde niet en volgde hem.
De hazen stookten de haard op, dekten de tafel en schonken thee in.
Ze zaten aangenaam en ontspannen met elkaar te praten.
Kolobok merkte een mooie maar nogal mysterieuze kast op die tegen de muur stond.
De kastdeuren hadden ingewikkelde gesneden patronen. Degene die deze patronen maakte, was een echte meester in zijn vak.
Rondeling werd nieuwsgierig en vroeg:
Wat is dat voor kast? Hij is zo mooi en ongewoon!
Alles op zijn tijd, je zult het gauw weten.
Antwoordde Dik geheimzinnig.
Plotseling klonken de klokken doordringend.
Rondeling vroeg voorzichtig:
Wat zijn dat voor geluiden? Wat is dat?
Kom mee.
Met een slimme glimlach liepen de drie broers naar de kastdeur.
Kolobok had geen keus dan hen te volgen. Een fel licht schoot in zijn ogen.
Rondeling bleef verstijfd staan van verbazing: voor hem lag een bos, maar heel anders dan waar hij vandaan kwam.
De bomen waren helemaal bedekt met witte, pluizige sneeuw, elke spar knipperde met mooie gekleurde lichtjes. De dieren spraken vreedzaam met elkaar.
Toen hij zijn nieuwe vrienden zag, besloot Kolobok hen te bedanken voor het sprookje waarin hij terecht was gekomen.
Maar hij verloor hen weer uit het oog, ze verdwenen in de menigte.
Terwijl hij naar het sprookjesbos en de dieren keek, merkte Kolobok een oude man op. Hij droeg een rode jas en muts, en in zijn hand hield hij een enorme zilveren staf.
De top van de staf glinsterde net als de bomen. Hij herkende deze oude man, het was de echte Kerstman.
Hij had hem nooit eerder gezien, maar herinnerde zich hem goed uit sprookjes.
Oh, Opa Vorst.
Liep Rondeling blij en tegelijk een beetje bang naar hem toe.
Zeg je wens, Kolobok.
Zei de oude man zelfverzekerd.
Ik heb maar één wens: ik wil nooit meer bang zijn voor iets.
Vroeg Rondeling eerlijk.
Zoals je wilt, nu ben je de Dappere Kolobok.
Zei de Kerstman en sloeg enkele keren met zijn staf.
Op hetzelfde moment vielen Koloboks ogen dicht, hij was zo moe dat hij meteen op de weide in slaap viel.
Rondeling werd wakker in zijn warme, huiselijke bed.
Hij was erg teleurgesteld, wetende dat dit allemaal maar een droom was.
Na het ontbijt ging Kolobok naar buiten, verwachtend dat hij weer zou worden gepest.
Maar de woorden van zijn vrienden verraste hem, hij verwachtte niet te horen:
Kijk, de Dappere Kolobok komt eraan.
Fluisterden de dieren tegen elkaar.
Rondeling liep dichterbij en vroeg:
Ben ik de Dappere?
Vroeg Kolobok eerder aan zichzelf dan aan anderen.
Ja natuurlijk, jij was niet bang en ging het donkere bos in waar nog niemand uit is teruggekeerd!
De Dappere Kolobok glimlachte alleen maar.
«Dit is helemaal geen droom!» dacht Rondeling en ging sneeuwballen spelen met zijn vrienden.
Sinds die tijd pest niemand de Dappere Kolobok meer, en hij zelf is nergens en voor niemand bang!
