Ik zal je een verhaal vertellen, en niet zomaar een, maar een waar gebeurd verhaal. Hoe in het verre koninkrijk Polaris, dat zich recht voorbij de poolcirkel bevindt, een echte prinses werd geboren. En hoe zij dapper de gevaarlijkste en meest angstaanjagende draak ter wereld versloeg. Maar laten we alles op volgorde vertellen...
Het koninkrijk Polaris is erg ongewoon. Het is er bijna altijd winter. Wanneer de eerste kou uit het Noorden komt, zakt Polaris weg in een lange, lange winterse poolnacht. En de zon kijkt daar slechts enkele minuten naar binnen. Maar zodra de winter wijkt en de sneeuw smelt, wekken de felle, verwarmende stralen het koninkrijk uit zijn slaap, en begint de zomer.
Dit koninkrijk is vrij klein en ligt dicht bij een koude haven, waar grote mooie schepen liggen. Maar het is niet gemakkelijk om erin te komen, want je kunt de grens van het koninkrijk alleen oversteken als je een speciaal paspoort van de koning hebt.
In dit ongewone koninkrijk werd een prinses geboren. Ze werd geboren aan het einde van de zesde dag, aan het begin van de zomer. Het meisje kreeg de mooie naam Vasilissa. De zomerse zon gaf Vasilissa helder rood haar en diepe bruine ogen. En haar wangen waren bezaaid met sproeten. Vanaf haar kindertijd hield Vasilissa niet van het spelen met poppen en het zitten in het paleis; ze was altijd geïnteresseerd in het gezelschap van gewone jongens.
De natuur begiftigde het meisje met ongelooflijke intelligentie en schoonheid. Maar de belangrijkste eigenschap van de prinses was haar vermogen om altijd te bereiken wat ze wilde. Vooruit gaan en niet opgeven. Toen de jonge prinses wat ouder werd, besefte ze dat ze helemaal niet in het koninkrijk wilde blijven. Want haar wachtte het gewone lot: een prins kiezen uit veel kandidaten en een erfgenaam ter wereld brengen. Maar het meisje werd altijd aangetrokken door een ander leven.
Op een dag besloot Vasilissa haar moeder, de koningin, te vertellen dat ze van plan was Polaris te verlaten. Maar het antwoord van de koningin was streng:
Waar ga je heen? Naar het verre koninkrijk? Wie wacht daar op je! Je bent slim, mooi, welgemanierd, je moet hier blijven en doen wat iedereen voor je heeft gedaan. Ons geslacht is een geslacht van heersers, niet van avonturiers,– de koningin kon zich niet voorstellen dat de kleine prinses een ander pad zou kiezen dan wat voor haar was voorbestemd.
Ik wil niet mijn hele leven in het paleis doorbrengen en nooit zien wat voor een prachtige wereld ons omringt! — de stem van het meisje was vol vastberadenheid.
En wat zul je dan worden? Een bedelaar? Een zwerftochtige? Waar ga je heen? — de moeder begon boos te worden.
Ik ga naar het Moeraskoninkrijk en zal mezelf beproeven in een duel,– zei de prinses het eerste wat in haar opkwam.
Mijn jonge dochter, je hebt geen idee hoe gevaarlijk de wereld om je heen is, hoe slecht mensen kunnen zijn, en hoe ontrouw vrienden kunnen zijn. En heb je niet gehoord van de grote zwarte draak die op de weg naar het Moeraskoninkrijk woont?
Ik heb gehoord dat hij alle reizigers vervolgt die hun geboorteland verlaten. Maar ik ben bereid hem te ontmoeten,– het meisje loog, want ze was erg bang om de draak te zien.
Ik kan je dit niet toestaan. Ik beveel je in het paleis op te sluiten!
Maar ik zal toch ontsnappen, en niets zal me tegenhouden!
Die nacht vluchtte Vasilissa. Ze voelde geen verdriet toen ze haar geboortehuis verliet; het onbekende trok haar aan, en ze liep vol vertrouwen naar avonturen tegemoet.
Zodra de prinses de grens van het koninkrijk Polaris oversttak, voelde ze alsof grote zwarte ogen recht in haar hart keken. Een kleverige angst ontstond in haar: "Wat als het me niet lukt? Wat als ik niet goed genoeg ben om in een duel te strijden?". Maar de prinses was vastberaden en er was geen weg terug.
Ze moest meer dan duizend kilometer afleggen door dichte en donkere bossen, door snelle rivieren en eindeloze velden. Hoe verder ze van huis wegging, hoe vaker het haar leek dat iemand enorms en zwarts haar volgde. Soms leek het haar dat ze de slag van vleugels dicht bij zich hoorde, maar het was slechts het geruis van bladeren. En de angst in haar groeide en werd sterker.
Ze was niet meer zeker dat ze in het duel kon winnen; ze wist dat avonturiers van over de hele wereld naar het Moeraskoninkrijk kwamen voor roem. Maar Vasilissa had geen roem nodig; ze wilde alleen maar doen wat ze hield van — op het slagveld strijden. Lang liep Vasilissa naar haar doel, totdat ze eindelijk, uitgeput, uitgeput, maar niet haar vastberadenheid verloren, op een mooi beschilderd bord stuitte: "Moeraskoninkrijk".
En daarna kwam een lange en moeilijke tijd voor de prinses. Tientallen, honderden, duizenden duels werden elke dag in het Moeraskoninkrijk gehouden. Vasilissa trainde voortvarend; dag en nacht verfijnde ze haar beste technieken om voorbereid het slagveld op te gaan. Alle avonturiers verzamelden zich bij het slagveld, veroorzaakten gedrang en ruzies, en al op het slagveld komen was al een groot geluk.
Vasilissa vocht wanhopig, dapper; ze toonde alle vaardigheid die ze bezat, maar het lukte haar maar niet om te winnen. En steeds vaker hoorde ze achter haar rug het verschrikkelijke geruis van de vleugels van de zwarte draak, voelde zijn blik op zich. Het leek erop dat zodra ze maar even struikelde, zou stoppen met strijden, zou opgeven, naar huis zou gaan, ze zijn prooi zou worden. Maar Vasilissa was volhardender dan velen.
Ze gaf niet op, vocht door tranen heen en na elke nederlaag stond ze weer op. Ze leerde nieuwe technieken en methoden, maar bovendien had ze het belangrijkste, geheime wapen — een scherp verstand. Ze las veel, ze was geïnteresseerd in het bestuderen van de geschiedenis van duels en hun winnaars.
Vier jaar lang leerde Vasilissa van haar fouten; soms lukte het haar om te winnen, en dan applaudisseerde het publiek dat het gevecht bekeek haar enthousiast toe, gooide bloemen naar haar voeten. Maar zelfs toen, wanneer een ander duizend keer zijn handen zou hebben laten vallen en zou hebben gezegd: "Waarschijnlijk is dit niet voor mij", zette Vasilissa met nieuwe krachten door met strijden. En geleidelijk besefte ze dat de zwarte draak, die haar sinds ze thuis wegging angst had aangejaagd, terugtrok.
Natuurlijk hoorde ze soms nog zijn koude gefluister, maar hoe meer ze trainde en las, hoe stiller het werd. En Vasilissa vond ook echte vrienden in het Moeraskoninkrijk. De lange, magere Senich uit het Rode Koninkrijk, de elegante prinses Lizetta, die van bergtoppen kwam, de bijtende maar goede en trouwe hondje Chubik, de wijze, grootogende prins Klochetzky, met een betoverende stem, de grappige Tyufyak, wiens favoriete lekkernij gecondenseerde melk was, de brommerige oude man Grish Grishch, en de prachtige koningin-moeder Punia.
Het was juist de kracht van vriendschap die Vasilissa niet liet opgeven. Vrienden waardeerden haar talent, steunden haar op het slagveld, trainden vaak samen met haar, er waren ruzies, maar ze werden verenigd door één ding — het verlangen om aan jezelf te werken en beter te worden in hun favoriete bezigheid.
In het vijfde jaar van intensieve training begon Vasilissa eindelijk steeds vaker te winnen. Iedereen in het Moeraskoninkrijk kende haar talent al en verwelkomde haar enthousiast op het slagveld. En de prinses zelf was erg veranderd. Het was alsof het een heel ander sterk, onverschrokken, onafhankelijk meisje was. En toen het tijd was om verder te gaan, het Moeraskoninkrijk te verlaten, naar een nieuw niveau van duels te gaan, was Vasilissa ervan overtuigd dat alles zeker zou lukken.
En het nieuwe koninkrijk waarheen ze zou gaan maakte haar helemaal niet bang. Ze had gedaan wat veel anderen niet lukte, zelfs sommige van haar vrienden niet — ze had de kleverige zwarte draak overwonnen, die haar onaangename woorden influisterde, onzekerheid zaaide. Ze overwon haar angst voor nederlaag en kwam onder zijn macht vandaan.
Ze verliet haar comfortzone. En nu waren alle deuren van de enorme wereld voor haar open, en ze gaat vooruit, zonder voor iets halt te houden!
