Het sprookje van de toverstaf
6 146

Het sprookje van de toverstaf

Auteur:
Een eigentijds sprookje van de auteur over de ongehoorzame jongen Ivan, die niet in magie geloofde totdat hij zelf het hoofdpersonage van een magisch verhaal werd. Ivan en zijn schoolgenoten zullen proberen uit te zoeken hoe het wonderbaarlijke voorwerp werkt.

Ivan is al lang geleden gestopt met het lezen van sprookjes, omdat hij ze beschouwt als boeken voor kleine kinderen, en zeker niet voor iemand die naar de derde klas gaat. Niemand op school gelooft in magie. Ivan heeft veel vrienden in zijn klas. Zijn beste vriend is een jongen genaamd Nikita. Nikita is een grappige roodharige grappenmaker en de grootste deugniet van de klas.

De lerares geeft hem vaak waarschuwingen, en een keer riep ze zelfs zijn ouders naar school. Maar Nikita laat zich niet ontmoedigen; hij ziet inspiratie voor zijn streken in alles. Ivan en Nikita zijn onafscheidelijk. Ze zitten zelfs aan dezelfde tafel, eten samen in de kantine en spelen in de pauze. In al hun spelletjes helpt Ivan zijn vriend altijd graag.

In Ivans klas zit ook een meisje genaamd Tanja. Zij speelt ook wel eens met Nikita en Ivan in de pauze, omdat Tanja niet graag met andere meisjes speelt. Ze houdt niet van het spel 'Moeder en dochter', ze houdt meer van hardloopspelletjes met jongens. Ze wint deze spelletjes heel vaak en loopt net zo snel als Nikita.

Geen enkele klas zonder een pestkop. In Ivans klas is er ook zo'n jongen. Hij heet Ignat. Hij komt in de pauze vaak naar Ivan en Nikita toe en probeert hen boos te maken. Eigenlijk heeft Ignat gewoon heel weinig vrienden en probeert hij op deze manier de aandacht van zijn klasgenoten en leraren te trekken. En een keer vecht hij zelfs met Tanja, toen zij hem versloeg in het spel 'Koning van de berg'. Gelukkig kwam Ivan snel tussenbeide en raakte niemand gewond, vooral Ignat niet, want hoewel Tanja een meisje was, liet zij zich nooit in elkaar slaan.

Maar er was één meisje in Ivans klas met wie niemand bevriend wilde zijn. Het probleem was dat zij de anderen een beetje vreemd leek. Zij heette Kotja. Eigenlijk was haar naam heel gewoon — Katja, maar zij wilde dat men haar anders zou noemen. Kotja had lang wit haar en grote blauwe ogen. Zij luisterde altijd aandachtig in de les, maar in de pauze hield zij zich afzijdig en droomde weg. Misschien daarom lachten de kinderen soms om haar, zelfs Ivan noemde Kotja vaak 'dromer' als hij langs haar liep. Hier begint ons verhaal.

Het was een heel gewone schooldag, de lessen liepen ten einde, en de kinderen konden niet wachten tot de laatste les voorbij was, zodat zij snel naar huis konden gaan.

Ivan, Nikita en Tanja speelden steen-papier-schaar. De winnaar kreeg een zak snoep, dus de strijd was heftig. Ignat zat boos aan zijn tafel in de klas, omdat hij bijna weer een gevecht was begonnen en de leraar had hem alleen gelaten om na te denken over zijn gedrag. En Kotja bestudeerde aandachtig een bepaald tijdschrift.

Plotseling zag Kotja hoe Ivan en Nikita, nadat zij klaar waren met spelen, aandachtig naar een bepaald voorwerp keken. Zij was erg benieuwd wat zij hadden gevonden, maar zij sprak niet met de jongens, dus durfde zij niet naar hen toe te gaan en hen ernaar te vragen. Ondertussen nam Ivan het ongewone voorwerp in zijn hand en liep naar het raam, waar Kotja naast stond, om het in het licht beter te bekijken. Nikita haastte zich achter hem aan, en al snel voegde Tanja zich bij hen.

Wat is dit ding? — vroeg Tanja, terwijl zij naar de jongens toe liep.

Ik weet het niet, ik vond het net naast mijn schooltas. Weet jij wie dit erin heeft gelegd? — antwoordde Ivan, — Zijn dit weer jouw grappen, Nikita?

Ik heb hier niets mee te maken! — zei Nikita en nam het voorwerp uit Ivans handen, — Het ziet eruit als een soort stok, maar niet zomaar een stok. Het lijkt erop dat iemand hem uit hout heeft gesneden en geverfd. Vreemd.

Misschien heeft iemand dit uit handvaardigheid meegenomen? — zei Tanja, wat het eerste was wat in haar opkwam.

Te mooi voor een gewone handwerkproject, dit is zeker een antiek stuk! — zei Ivan, terwijl hij het voorwerp van Nikita afpakte.

Anti wat? — vroeg de jongen ter verduidelijking.

Antiek - dat is iets ouds en duurzaams, dat zegt mijn moeder, zij werkt in een winkel met oude spullen.

Misschien is dit een toverstaf? — klonk een stem naast de kinderen.

Wat? Kotja, heeft iemand je gezegd dat afluisteren niet netjes is? — vroeg Tanja het meisje.

De kinderen lachten alleen maar. Zij wisten zeker dat er van nergens een echte toverstaf op school kon verschijnen.

Je bent vreemd, Kotja. Geloof je echt in magie? — vroeg Nikita het meisje.

Ik geloof niet alleen, ik weet dat wonderen bestaan, we merken ze alleen niet altijd op.

Als je denkt dat dit een toverstaf is, — begon Ivan, nauwelijks zijn lachen inhoudend, dan kom op, betover ons iets.

De kinderen lachten opnieuw, maar Kotja glimlachte niet eens. Zij stak haar hand uit om Ivan de stok te geven.

Kom op, ik zal het proberen. Ik heb veel hierover in boeken gelezen. Zulke stokken komen vaak voor in volksverhalen en natuurlijk in fantastische verhalen. Dit is een traditioneel tovergereedschap.

Als je naar jou luistert, kun je echt in magie gaan geloven. Je spreekt goed, je leest duidelijk slimme boeken, — zei Nikita.

Nikita, hou op met plagen, wees niet zoals Ignat, — onderbrak Tanja hem.

Kotja, als je echt denkt dat deze stok magisch is, dan hier, alleen niet breken. Probeer iets te betoveren.

Ivan geloofde natuurlijk niet in Kotja's woorden, maar hij was benieuwd wat zij vervolgens zou doen. Hij gaf haar de stok en liep zelf verder naar het raam.

Katja bekeek het voorwerp aandachtig. De stok was zeer zorgvuldig gemaakt. Hij werd aan het einde dunner, en het bovenste gedeelte leek uit kleine worteltjes te bestaan, die met houtsnijwerk waren gemaakt. Het was bedekt met smaragdgroene verf, hoewel er hier en daar scheuren zichtbaar waren. Katja streek met haar hand over de stok. Zij wist niet hoe je betoveringen correct uitspreekt en welke bewegingen je moet maken, want in alle boeken zijn ze anders.

Nou, Kotja, je kunt niet toveren, — lachte Nikita.

Katja zwaaide met de stok en dacht dat het geweldig zou zijn als de laatste les werd afgelast. Ze wilde graag naar huis gaan. Maar er gebeurde niets. De kinderen waren nu ervan overtuigd dat de stok gewoon was, niet magisch, en Katja toonde zich opnieuw vreemd, waarschijnlijk daarom had zij geen vrienden in de klas.

Ivan besloot toch het voorwerp niet weg te gooien, maar zijn moeder te vragen wat voor stok het was, misschien was het inderdaad antiek. Plotseling ging de bel, wat betekende dat de pauze voorbij was en het tijd was om terug naar de klas te gaan. Voordat zij naar de les gingen, liep Tanja naar Kotja en vroeg:

Wat heb je gewenst toen je met de stok zwaaide?

Dat de laatste les niet zou plaatsvinden, ik ben moe en wil naar huis.

Jammer dat het niet werkte, — zei het meisje en haastte zich naar haar tafel.

Wat was de verbazing van de kinderen toen de lerares zei:

Ik heb goed nieuws voor jullie, de directeur belde me net en het blijkt dat er wijzigingen in het rooster zijn. Vandaag hebben we een verkorte dag en er is geen les.

De jongens en meisjes sprongen blij op van hun plaatsen. Iedereen behalve Tanja en Kotja. Zij bleven zitten, verbaasd. Toen Kotja naar Tanja keek, wees die naar de gang, zij begreep dat het meisje wilde blijven en praten. In de gang zag Kotja Ivan en Nikita. Hun ogen waren enorm groot van verbazing, en Ivan hield de stok in zijn handen. Katja begreep dat Tanja alles aan de jongens had verteld.

Is het waar dat je hebt gewenst dat de les zou worden afgelast? — vroeg Ivan wantrouwend aan Katja.

Ja, ik zei toch dat de stok magisch is, — bevestigde Katja.

Dat kan niet! — riep Nikita uit, — Zoiets gebeurt niet, we moeten het opnieuw controleren.

Hier, neem de stok, — Ivan gaf hem aan Kotja, deze keer hield hij het gereedschap voorzichtig vast.

En wat moet ik dan wensen? — vroeg het meisje verbaasd.

Wens dat Ignat zich voor me verontschuldigt vanwege het gevecht! Hij zal dat zeker niet zelf doen, maar misschien door magie, — vroeg Tanja aan Kotja.

Ik zal het proberen, — zei Kotja, en concentreerde zich erg hard op het feit dat Ignat zich zou verbeteren. Zij zwaaide met de stok zoals de vorige keer, maar er gebeurde niets.

Ik zei toch dat het gewoon toeval was, — zei Nikita.

De kinderen waren een beetje teleurgesteld, Ivan nam de stok terug en zij gingen samen naar de kleedkamer. Terwijl zij hun schoenen verwisselden, merkte Tanja op dat Ignat naar haar toe kwam. Hij stond naast haar en durfde niets te zeggen.

Ignat, wat is er? Ben je gekomen om je te verontschuldigen? — vroeg Tanja verbaasd.

Nou, ik wilde je eigenlijk vragen of je vandaag na school met me mee wilt gaan. Maar ik wil me ook verontschuldigen.

Tanja kon niet geloven wat zij hoorde. Zij keek naar Ignat en kneep in haar arm, denkend dat zij misschien droomde. Maar hij verdween niet.

Oké, laten we gaan wandelen, — stemde zij in, — en ik vergeef je. Maar ik moet nu eerst naar de jongens om hun iets te vertellen.

Tanja liet Ignat in de kleedkamer achter en rende snel achter Ivan aan voordat hij naar huis ging. Zij vertelde hem het verhaal over de verontschuldigingen, en Ivan zei plotseling:

Dus deze stok is echt magisch? Wow! Hoe is dat mogelijk?

Ivan besloot de toverstaf uit zijn schooltas te halen, maar toen hij hem opende, was deze niet daar. Hij schudde alle notitieboeken en schoolboeken eruit, maar dat hielp niet om het magische voorwerp te vinden.

Waar is het gebleven? — vroeg hij aan Tanja.

Het is waarschijnlijk verdwenen op dezelfde manier als het verscheen.

Wow! Wonderen en niets anders! — zei hij, en na afscheid van Tanja ging hij naar huis.

Tanja ging inderdaad met Ignat wandelen, zij leerde veel nieuws over hem, en nu leek hij haar niet langer gewoon een pestkop. En zij vroeg hem ook waarom hij zich voor haar wilde verontschuldigen.

De lerares adviseerde me dat, zij zei dat je vriendelijker moet zijn om vrienden te vinden. Ik heb veel nagedacht en besefte dat ik met je vecht omdat ik echt bevriend wil zijn, dus besloot ik alles goed te maken, — antwoordde Ignat een beetje verlegen.

Dus het was niet de toverstaf die je dwong? — vroeg het meisje verdrietig.

Welke stok? Je bedoelt die waar ik Ivan in zijn tas heb gestopt? Ik heb die in een winkel voor houtsnijwerk gekocht. Ik wilde hem ermee foppen.

Wie heeft dan de lessen afgelast? — vroeg Tanja hem.

Iemand, de directeur, de lerares zei het toch. Waarom, dacht je dat die stok magisch was?

Nee, natuurlijk niet, — loog Tanja. Zij was erg verdrietig dat de stok slechts een gewone souvenir bleek te zijn.

Ondertussen vond de schoonmaakster op school de stok in de kleedkamer. 'Weer iets wat een kind heeft achtergelaten,' dacht zij. En zwaaiend met de stok vervolgde zij haar schoonmaakwerk. Misschien leek het haar maar zo, maar deze keer maakte zij het schoon veel sneller dan gewoonlijk. En de stok is misschien niet echt magisch, maar hij kan mensen doen geloven in wonderen. Ivan dacht nu voortdurend aan die ongewone dag, toen zoveel wonderbaarlijke toevalligheden gebeurden. Hoe zeggen ze dat ook alweer? Toevalligheden zijn niet toevallig? Zo werd de jongen die niet in sprookjes geloofde, zonder het te verwachten, zelf het hoofdpersonage van één. Het sprookje van de toverstaf.

Het sprookje Het sprookje van de toverstaf is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 908 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 408 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑