In een wonderbaarlijk land, waar in plaats van de zon een groot tandwiel schijnt, en in plaats van bloemen overal mooie spijkers en moeren groeien, leven robots. Hun leven verschilt bijna niet van het leven van mensen — robots gaan net als mensen naar hun werk, spelen spelletjes en communiceren met elkaar.
En de robots leven in harmonie, en hun hele leven verloopt volgens een strikt geprogrammeerd scenario. Ook in robotgezinnen zijn er hun eigen regels en tradities. 's Ochtends appel — volgens serienummers, ontbijt — bijvullen met machineolie, jongere robots hebben lessen op een speciale school, programmering en informatica, en oudere robots hebben strikt geautomatiseerd werk. 's Avonds verzamelen alle familieleden zich om nieuwe taken te bespreken en gaan slapen — ze schakelen uit tot de volgende ochtend.
Op een dag gebeurde er iets ongewoons in het robotland. Robot nummer 404 liep vast. Het begon onverwacht, tijdens de ochtendappel, toen nummer 404 niet op zijn naam reageerde. Het hoofd van het gezin, een robot van het oudste model, vroeg verbaasd:
Nummer 404, waarom antwoordt u niet? Wat is de fout?
Ik wil een ander naam hebben, — zei 404 en knipperde met een rood lampje.
Ik voer een controle uit. Bzzzzzz, — het hoofd van het gezin scande het voorhoofd van nummer 404, waar de microchips van robots zich bevinden, — De temperatuur is normaal, geen afwijkingen in de programmawerking gedetecteerd. Uw naam is 404, wat bevalt u daar niet aan?
Dat is helemaal geen naam! Dat is slechts een volgnummer! — zei 404, en zelfs in zijn geroboticeerde stem kon je droefheid horen.
Onbekende fout, — kon het hoofd van het gezin alleen maar zeggen.
Maar dit was geen fout. Nummer 404 werkte in het archief. Terwijl hij mappen met wetenschappelijk onderzoek doornam, vond hij er één — een rode map, waarop in grote letters stond: "De wereld van mensen". De robot bestudeerde de inhoud van de map zorgvuldig en ontdekte dat mensen erg op robots lijken, maar veel dingen op hun eigen manier doen. Ze zijn erg fragiel en onvolmaakt.
Het is voor hen moeilijk om alledaags werk voor een robot uit te voeren — meercijferige getallen in hun hoofd vermenigvuldigen, meertonnage lasten tillen, gegevensarchieven sorteren met secondesnelheid. Dit leek robot nummer 404 erg grappig, mensen amuseerden hem, maar er was iets in hen dat zijn interesse wekte. En de robot kon niet begrijpen waarom hij zo graag op deze "mensen" uit de Rode map wilde lijken.
Één ding onthield de robot het best — elk mens heeft een naam. Namen kunnen zich herhalen, maar dit schrikt mensen niet af, ze houden van hun namen en elke naam heeft zijn eigen betekenis. Victoria — overwinning, Egor — landbouwer, Kirill — heerser en veel andere namen.
De robot begreep dat zijn naam "nummer 404" niets anders betekende dan het getal waarmee het op zijn chip was geregistreerd. En de robot wilde zo graag een nieuwe naam krijgen, dat hij stopte met reageren op zijn eigen naam.
Niemand kon begrijpen wat voor fout er in het programma van nummer 404 was opgetreden. Hij werkte uitstekend, had geen klachten van vrienden en familie, maar weigerde pertinent op zijn naam te reageren. Tegelijkertijd wist hij niet hoe hij genoemd wilde worden.
In de code van zijn programma waren geen namen opgeslagen. En de namen van mensen uit de Rode map bevallen hem niet. Hij versloeg niemand, werkte niet met de aarde en leidde geen processen. En elke ochtend zei de robot tijdens de appel:
Ik ben niet nummer 404.
Onbekende fout, — herhaalde het hoofd van het gezin keer op keer.
En deze twee woorden: "Onbekende fout" begonnen de robot overal achterna te gaan. Zodra hij met iemand van zijn vrienden over namen sprak, hoorde hij als antwoord:
"Onbekende fout"
Hij kwam thuis of werkte in het archief, hij hoorde deze woorden:
"Onbekende fout"
En robot nummer 404 begreep — dit is precies wat hem het beste karakteriseert. Hij — dit is een fout. Maar hij was niet verdrietig hierover, integendeel, hij was blij dat hij eindelijk zichzelf had gevonden. En de volgende ochtend zei hij trots tijdens de appel:
Ik ben niet nummer 404.
Onbekende fout, — antwoordde de hoofdouder.
Ja! Dit is mijn naam! Ik ben — Fout 404!
Sindsdien werd hij zo genoemd. Toen de robot zijn nieuwe naam kreeg, leek hij zich onderscheiden van de anderen. Het leek hem dat hij bijzonder was, dat hij dichter bij die vreemde "mensen" uit de Rode map was gekomen. En wie weet, misschien lukt het hem ooit om in hun wereld terecht te komen!
