Op een avond ging Pieter naar bed, maar hij kon niet in slaap vallen. Hij dacht aan zijn geheim. Het was namelijk zo dat een van Pieters speelgoedjes elke nacht tot leven kwam. En Pieter ontdekte dit op de volgende manier:
Ooit hadden ze Pieter op zijn verjaardag een Clown gegeven. Hij hield er meteen van en speelde er lang mee. Daarna kregen ze hem andere speelgoedjes, en hij begon daarmee te spelen. De Clown haalde Pieter steeds minder uit de doos, en uiteindelijk verdween hij ergens op de bodem. Pieter was hem al vergeten, maar gisteren zag hij hem zomaar op zijn bed zitten!
Eerst was Pieter verbaasd wie de Clown uit de doos kon hebben gehaald, misschien mama? Pieter pakte de Clown en bracht hem terug naar de grote doos. En toen besloot Pieter dat hij 's nachts beslist niet zou slapen, maar zou waken tot de Clown naar hem toe zou komen.
Om niet in slaap te vallen, keek Pieter naar de doos. Hij hoefde niet lang te wachten. Al snel hoorde hij geruis, en uit de speelgoeddoos kroop de Clown. Pieter keek met verbijsterde ogen naar zijn oude speelgoed, dat langzaam op het bed klom en naast Pieter terechtkwam.
Wie ben jij? – vroeg Pieter.
Hoe bedoel je wie? – protesteerde de Clown. – Ik ben jouw Clown!
Ik wist niet dat speelgoed levend was, – zei Pieter zachtjes.
Ze zijn allemaal levend, allemaal zonder uitzondering! – vervolgde de Clown. – Luister naar een sprookje over speelgoed. Ooit speelden kinderen in onze stad met wat ze zelf vonden. Steentjes, stokjes en blaadjes waren de enige speelgoedjes die ze hadden. In de stad woonde een meester, hij was een tovenaar. En hij wilde de kinderen speelgoed geven. Lang zat hij in zijn werkplaats, en hij maakte duizend verschillende speelgoedjes. Maar ze werden allemaal levend. Soms praatten, lachten en ruzieden ze zo hard dat de meester hoofdpijn kreeg. Op een van zulke dagen werd de tovenaar boos en beval hen voorgoed stil te zijn. En om te voorkomen dat ze zouden weglopen, verbood de tovenaar hen te rennen en te springen. En het speelgoed werd zo – stil en bewegingloos. De tovenaar gaf het aan de kinderen van onze stad, en de kinderen werden gewoon gelukkig.
Nou, Pieter, beviel je mijn verhaal? – vroeg de Clown.
Ja.
En nu moeten jij en ik gaan slapen, Pieter. Morgen vertel ik je een nieuw sprookje.
En de Clown kroop terug in zijn doos. En Pieter trok zijn dekbed over zich heen, dacht aan het nieuwe sprookje en eraan hoe gelukkig hij was dat hij nu een echte magische vriend had.
