In een prachtig koninkrijk, beroemd om de schoonheid van zijn eindeloze vlaktes en bergrivieren, woonde een koninklijk gezin. De koning had een favoriete dochter die Maria heette. De jonge prinses staarde dagenlang uit het raam en telde vogels. Ze was erg mooi, en haar kamer was behangen met verfijnde spiegels in fijn gesneden lijsten.
Klein en groot, smal en breed — spiegels waren overal waar prinses Maria maar keek. Maar de mooie prinses had een groot, groot gebrek — ze was uiterst lui.
Prinses Maria zelf deed niets, maar er was altijd bediening om haar heen. De kamenier maakte het bed op en klopte de kussens op, gouvernantes bereidden kleding voor, en de beste hofkoks bereidden het eten. Maria zelf inspande zich niet eens voor de eenvoudigste taken — ze kon haar haar niet stylen of haar kamer niet opruimen.
De koning maakte zich ernstig zorgen dat zijn favoriete dochter zo lui opgroeide, en zei haar vaak:
Maria, liefje, misschien moet je het personeel niet lastigvallen met kleinigheden, je kunt veel van wat je hun vraagt zelf doen.
Papa, ben ik geen prinses?
Natuurlijk ben je een prinses, je bent mijn favoriete en enige dochter.
Moet een prinses dan niets zelf doen?
Mijn meisje, je kunt niet zo lui zijn!
Maar de kleine prinses trok zich niets aan van wat haar vader zei, want ze was ervan overtuigd dat ze niet anders kon leven, en vooral niet wilde. Haar vader waarschuwde haar dat dit gedrag niet goed zou aflopen, maar zijn woorden werden niet gehoord.
Op een dag kreeg Maria ruzie met een van de dienstmeisjes:
Waarom heb je me zo'n lelijk lint gebonden? Doe het opnieuw!
Prinses Maria, ik heb je kapsel al drie keer veranderd, is het niet genoeg?
Hoe durf je zo tegen me te spreken? Ik zal het aan vader vertellen, en je hoofd zal eraf gehakt worden!
Ik vraag je om je te verontschuldigen, prinses Maria.
Wat? Wachten! Garde! Voer haar weg!
Ik zal zelf weggaan, maar geloof me, je zult je gedrag nog betreuren.
Het dienstmeisje vertrok, en de prinses kon niet geloven dat iemand zo tegen haar durfde te spreken. Ze vertelde alles aan haar vader en het dienstmeisje werd uit het paleis verbannen. Niemand zag haar ooit nog in het koninkrijk, het was alsof ze nooit had bestaan.
Toen Maria de volgende ochtend na die ruzie wakker werd, keek ze zoals gewoonlijk in de spiegel en deinsde met afgrijzen terug:
Hoe kan dit? Wat is er met mijn schoonheid gebeurd? — De prinses zag niet haar eigen gezicht in de spiegel, ze zat onder de wratten en pukkels, haar huid was gerimpeld en haar oren waren gegroeid.
Op de kreten van de prinses snelden de bedienden toe, sommigen lachten, sommigen wezen met hun vingers, maar allemaal waren verbaasd over deze verandering.
Alle spiegels werden uit haar kamer verwijderd, en de prinses hield op met het verlaten van haar kamer.
De tijd verstreek, niets veranderde, en het werd tijd om Maria uit te huwelijken. Maar geen van de vrijers haastte zich om met de veranderde prinses te trouwen, terwijl er vroeger geen gebrek aan bewonderaars was. De koning zei tegen zijn dochter:
Maak je geen zorgen, dochter, er zal zeker iemand zijn die van je houdt niet om je uiterlijk!
Maar waarom zou iemand van me houden? — antwoordde Maria, — ik kan niets!
Dan zou je iets kunnen leren. Wat vind je graag doen?
Ik vond het fijn als de gouvernantes piano speelden. Ik hou van muziek!
En Maria besloot haar luiheid te overwinnen en zelf piano te leren spelen. De koning huurde de beste leraren voor haar in, en dag na dag maakte ze vorderingen. Maar leren was erg moeilijk voor een meisje dat niet gewend was hard te werken, het bijna onmogelijk om de complexe kunst van pianospelen onder de knie te krijgen.
Maar Maria beloofde zichzelf dat ze haar best zou doen, en al snel gaf ze haar eerste concert. Alle hofkringen kwamen ernaartoe, en onder de gasten zag Maria een dame die haar erg bekend voorkwam. Het was het dienstmeisje dat uit het paleis was verbannen.
De dame keek aandachtig naar Maria, ze zag hoe hard ze probeerde de noten correct te spelen, en zelfs als ze fouten maakte, gaf ze niet op. Na afloop van het concert liep de dame naar het meisje en zei:
Je bent erg veranderd, Maria.
Ja, ik ben mijn schoonheid kwijt, het lijkt me dat ik je eerder heb gezien, maar waar zouden we elkaar hebben ontmoet?
Ik spreek niet over je schoonheid, lieve, maar over je luiheid en brutaliteit. Die zijn volledig verdwenen.
Ik probeer de kunst van pianospelen onder de knie te krijgen, dat vereist ijver.
Weet je, ik denk dat het je zal lukken, zolang je maar niet stopt met wat je bent begonnen!
En de dame vertrok uit het paleis. De prinses riep haar na:
Wacht, waar gaat u heen? Waar hebben we elkaar ontmoet? Waarom komt uw gezicht me bekend voor?
De volgende ochtend daalde de prinses af naar het klaslokaal. Maar zodra ze het deksel van de piano opende, zag ze haar vorige mooie gezicht in de weerspiegeling. De prinses kon haar ogen niet geloven, ze begon te huilen en riep haar vader:
Papa! Papa! Breng snel een spiegel!
Lief, wat is er aan de hand? Je vroeg toch om alle spiegels te vernietigen! — zei de Koning, naar de kamer van zijn dochter lopend.
Iemand, breng een spiegel!
Onverwacht betrad een dienstmeisje de kamer, ze droeg zilveren serviesgoed in haar handen. De prinses vroeg haar om een dienblad en keek naar haar spiegelbeeld erin. Ze vergiste zich niet! Haar schoonheid was echt teruggekomen! De prinses omhelsde en kuste het dienstmeisje en haar vader. Ze was gelukkiger dan ooit tevoren. En de koning zei dat er een prins naar het paleis was gekomen om om haar hand te vragen.
Hij is niet naar je toe gekomen vanwege je schoonheid, hij heeft veel gehoord over je liefde voor muziek en wil je onderwijzen.
Dat kan niet waar zijn!
Het is waar, mijn lief, ik heb al mijn toestemming gegeven, nu wacht ik alleen op jouw woord.
Ik ga akkoord!
De bruiloft vond al snel plaats. Maria was gelukkig dat iemand van haar hield niet alleen om haar schoonheid, maar ook om haar talent. En op de bruiloft speelde ze haar favoriete muziekstuk op de piano!
