Op een hoge berg, tussen langzaam voorbijdrijvende wolken, in het licht van een helder maar koud zonnetje, woonde een draak. Hij was erg boos en gevaarlijk. Honderden scherpe, speerachttige tanden, schubben ― sterker dan enig stalen pantser, en heet meedogenloos vuur. Niemand ter wereld kon hem verslaan. En velen hadden het geprobeerd! Duizenden ridders, bedreven in het zwaardvechten, klommen de berg op om het monster te verslaan, maar geen van hen keerde terug.
Dit was niet altijd zo geweest. Toen de draak net uit het ei kwam, was hij een piepklein kuikentje, naar draakmaatstaaf dan. Zijn tanden waren niet zo scherp, en vuur kon hij helemaal niet spuwen.
De draak woonde op de zolder van een smederij in het dorp aan de voet van de berg. 's Nachts klom hij op het dak en bewonderde de sterrenhemel, en oefende zelf vliegen.
De mensen geloofden niet dat er een draak in het dorp was verschenen. Kinderen verzonden verhalen over een verschrikkelijk beest dat mensen ontvoerde, en vertelden ze elkaar door. Volwassenen beschouwden de draak helemaal als een grap en lachten om dergelijke verhalen. Er gingen veel geruchten in het dorp rond, sommigen beweerden zelfs dat ze de draak op het dak van de smederij hadden gezien. De stemmen van ooggetuigen vermengden zich met legenden, en al gauw bleek dat de draak zich in een mens veranderde en eigenlijk de lokale smid was.
De draak zelf haastte zich niet om zich aan de mensen te tonen. Hij luisterde naar stadsgeroddel en kon niet begrijpen waarom mensen hem boos en eng vonden? Hij had niets verkeerds gedaan. Dus hij was van geboorte af slecht en kon het niet veranderen?
Maar zijn grootste verdriet was dat niemand in hem geloofde. Hij was zo moe van het alleen naar de hemel kijken dat hij op een dag besloot om niet langer verborgen te blijven en niet in het donker te vliegen, maar in het zonlicht.
Voor zijn eerste daagse vlucht was de draak erg nerveus, hoe zouden de mensen hem opvatten. Misschien zouden ze wapens pakken en met pijlen gaan schieten? Of zouden ze blij zijn dat er een sprookjeswezen in hun dorp woonde?
De draak had één ding niet voorzien: iedereen was zo druk bezig met hun eigen zorgen dat ze helemaal niet naar de hemel keken. In het leven van de lokale bewoners was geen plaats voor wonder en sprookje.
Voor het eerst overdag vliegend, genoot de draak van de frisse warme wind en de helder blauwe hemel. Nooit eerder had de zon hem verwarmd, nooit eerder had hij het dorp en de berg zo goed gezien.
Terwijl hij over de markt vloog, ving hij een luchtstroom en spreidde zijn vleugels wijd uit. Hij was niet langer een piepklein kuikentje, en voor een fractie van een seconde bedekte zijn vleugel de zon. Duisternis daalde over de stad. Mensen schrokken verschrikkelijk, maar keken niet omhoog.
Op de markt stond een jongetje. Hij hielp zijn ouders, die vlees verkochten achter een houten toonbank. De jongen had mooie helder groene ogen en rood krullend haar. Zijn kleren waren stoffig. Toen de duisternis het dorp bedekte, keek hij omhoog en zag de voorbijvliegende draak.
Draak! Een draak aan de hemel! Mama, papa, kijk! ― riep de jongen vol bewondering uit.
Weer je sprookjes? ― lachte mama terug.
Haal snel de doos met vlees, ― haastte papa hem.
De duisternis verdween, de draak vloog weg.
Alstublieft, kijk naar de hemel! ― smeekte hij zijn ouders.
Zoon, ga aan het werk. We weten allemaal dat draken niet bestaan, ― antwoordde mama.
De draak was erg bedroefd dat mensen geen aandacht aan hem schonken. Bij zonsondergang landde hij op een grote weide aan de voet van de berg. De zon ging onder, en daardoor werd een enorme rotsblok donker en angstaanjagend. "Hier zal ik nu wonen", zuchtte hij, stellig besloten om nooit naar de smederij terug te keren.
De draak voelde hoe woede in hem ophoopte. Hij was bereid op elke reactie van mensen, maar kon zich niet voorstellen dat ze hem gewoon niet zouden opmerken! Van verdriet sloeg hij enkele bomen om, kraalde ze met zijn klauwen, scheurde bladeren af.
De wanhoop die zijn geest verduisterde trok weg. Hij bouwde een schuilplaats van omgevallen bomen voor de nacht en viel in slaap. Die avond keek hij niet naar de sterren en sliep onrustig. Hij droomde van grote helder groene ogen die uit het donker naar hem keken.
Elke dag vloog de draak over het dorp. Hij wilde dat ze hem opmerken, dat ze in zijn bestaan geloven. Maar alles was nutteloos: niemand lette op het feit dat duisternis soms over de aarde daalde. Na verloop van tijd gaven mensen dit zelfs een naam ― verduistering. En ze leefden alsof er niets bijzonders gebeurde.
De draak werd steeds bozer. Zijn schubben werden donkerder en zijn tanden scherper. Op een nacht kon hij niet slapen en vroeg zich af: "Waarom?". Maar er was geen antwoord. De sterren verstopten zich achter zwarte wolken. De wolken daalden van de berg af, hingen boven de weide en dreven langzaam in de richting van het dorp.
Van verdriet, woede en vermoeidheid brulde de draak luid. Deze brulling echode door het bos en, weerkaatst door de berg, bereikte het dorp. Mensen werden wakker van angst. Niemand kon begrijpen wat er gebeurde. Ze hadden nooit zo'n geluid gehoord. En de draak merkte dat er kleine vonkjes rond zijn mond verschenen. Hij brulde opnieuw, nog luider en angstaanjagender, en uit zijn bek raasde een vuurvlam over de weide.
Zo leerde de draak vuur te gebruiken. Die nacht veranderde de hele groene weide, vol dicht gras en bloemen, in as.
En toen bedacht de draak hoe hij de aandacht van mensen kon trekken. Hij zou niet meer overdag boven de stad vliegen: mensen kijken toch niet naar de hemel. Hij zou 's nachts komen en zijn vuur tonen. Dan zouden ze zeker in hem geloven.
De volgende nacht hing hij als een enorme zwarte schaduw boven het dorp. De draak brulde en mensen werden wakker. Ze kwamen uit hun huizen, probeerend te begrijpen waar dit geluid vandaan kwam. De draak spoot met volle kracht een vuurkolom naar de hemel.
Eindelijk merkten mensen hem op. Het vuur weerspiegelde in hun ogen, en iedereen keek met afgrijzen naar hem als naar een monster.
Iemand riep luid: "Draak!". Dit woord echode door de menigte. Mensen renden in paniek weg, schreeuwden, sommigen grepen naar wapens. De draak keek naar hen en begreep niet waarom ze zo bang waren ― hij had geen enkel gebouw verbrand, hij had hun alleen maar vuur in de nachtelijke hemel getoond. Hij hoorde stemmen: "Monster! Moordenaar!", en begreep dat het over hem ging.
En toen vloog hij weg. Vloog voorgoed weg. Hij kon niet naar de weide terugkeren. Mensen hadden gezien waar hij heen ging en zouden zeker achter hem aan komen. Hij besloot dat voortaan de top van de zwarte koude onneembare berg zijn thuis zou zijn. En hij begreep ook dat hij nooit meer in het zonlicht zou kunnen vliegen.
Jaren gingen voorbij. Jaren die de draak in eenzaamheid doorbracht. Door het echo van de bossen bereikten hem legenden, verzonnen door de bewoners van het dorp. Daarin werd gezegd dat hij tientallen huizen had verbrand, dat hij mensen ontvoerde en iedereen op zijn pad opat. Mensen stuurden zelfs dapperen om hem te doden, maar niemand slaagde erin de hoge berg te beklimmen. En toen vergaten ze hem. Het was voor mensen gemakkelijker om te geloven dat ze een vuurmonster hadden gezien, dan om het feit van zijn bestaan te accepteren. En de draak werd weer gewoon een sprookje dat ouders 's avonds aan kinderen vertelden.
Maar op een dag gebeurde iets wat de draak zich niet kon voorstellen. Een wandelaar uit het dorp klom de berg op. Hij kwam op het krieken van een zomerdag. Zijn handen en benen waren bedekt met schrammen, hij kon nauwelijks bewegen en viel uitgeput neer zodra hij boven was.
De draak was niet bang. Hij begreep dat hij gemakkelijk elke ridder zou verslaan, hij was niet bang voor de scherpste zwaarden en pijlen. Maar de bezoeker had geen wapen.
De draak naderde het kleine mensje en verwarmde het met zijn warme adem. De wandelaar opende zijn ogen en zei met zwakke stem: "Ik wist dat je bestond!".
De draak bekeek de bezoeker met verbazing. In zijn ogen zag hij geen kwaad en geen angst. Zijn ogen... Zijn groene ogen kwamen hem erg bekend voor.
Hij snoof en hielp de wandelaar overeind. Dit was een volwassen man. Zijn kleren waren gescheurd, en zijn dicht en krullend rood haar was grijs geworden.
Je bent helemaal niet boos, zoals anderen zeggen, ― zei de man terwijl hij zijn spiegelbeeld in de grote drakenogen bekeek.
De draak brulde vriendelijk, maar kleine vonkjes spetterden toch uit zijn bek.
Weet je, ik ben toch niet bang voor je. Je herinnert je me waarschijnlijk niet?
De draak knikte langzaam, waardoor de wandelaar bijna omgeblazen werd.
Ik zag je lang geleden, toen ik klein was, maar niet 's nachts, maar overdag. Je vloog over het marktplein.
De draak begreep waar hem die naïeve blik van helder groene ogen bekend voorkwam. Hij glimlachte, zoals alleen draken kunnen glimlachen.
Ja, ik ben erg veranderd sinds die tijd. Niemand geloofde me toen, maar ik wist dat je bestond! Toen ik naar de berg ging, noemden mensen me een dwaas. Ze zeiden dat je een monster bent, maar ik begreep dat dit niet waar was. Je eet me toch niet op? ― de stem van de wandelaar werd zachter.
De draak naderde hem en snoof zachtjes, verwarmend met zijn adem.
Dit is een goed teken, ― zei de wandelaar zachtjes en streelde het beest over zijn ruwe schubben. ― Je bent niet langer alleen, ik ga nergens heen.
Vanaf dat moment had de draak een vriend, en deze nieuwe vriend begreep hem zonder woorden. Het sprookjeswezen kon niet spreken, maar dat was helemaal niet belangrijk. Wat belangrijk was, was dat twee eenzaamheden klaar waren voor een wonder, en het wonder gebeurde!
