Klaproos, een confettikanon, woont in een grote winkel genaamd "Feestplezier". Hoe ze daar terecht is gekomen, weet ze niet meer. Ze weet alleen dat ze in een houten kist vol gekleurde confettikanonnen is aangekomen.
Klaproos' buurvrouwen vertelden dat ze door een klein gaatje in de kist hebben gezien hoe ze over zee voeren en in de laadruimte van een vrachtwagen reden. Dat is alles wat Klaproos weet. Ze vindt het leven in de winkel erg leuk — er wonen ook andere feestelijke dingen.
De belangrijkste in de winkel zijn de vuurwerken. Ze zijn erg mooi, maar tegelijkertijd ook gevaarlijk. Je kunt ze niet zomaar kopen, en ze zijn erg duur. En vuurwerken wonen altijd in felgekleurde dozen met meerdere stuks! Ze hebben nooit verveling.
De vrolijkste in de winkel zijn de sterretjes. Ze zijn in verschillende vormen, als een ster of hartje, en soms zelfs als een kerstboom. Deze gloeiende stokjes geven niemand rust. Ze lachen voortdurend en fluisteren naar elkaar terwijl ze elkaar aansteken.
Maar Klaproos houdt niet van knallers. Ze zijn vriendelijk niet met elkaar. Ze zijn gemeen en verraderlijk. Ze proberen altijd stiekem iemand te schrikken of naar vingers te grijpen. Met hen moet je altijd voorzichtig zijn, anders trap je er per ongeluk op! Knallers exploderen altijd onverwacht en luid, en ze worden erg vaak gekocht.
Klaproos woont al enkele jaren in "Feestplezier" en veel feestelijke doosjes zijn langs haar gekomen. Wanneer er nieuwe arriveren, geeft Klaproos altijd graag rondleidingen. Maar helaas — niemand wil haar om de een of andere reden kopen.
In de nacht, wanneer sterren aan de hemel verschijnen, droomt Klaproos ervan dat ze ooit het middelpunt van aandacht zal zijn op een heel belangrijk feest. Ze wil zo graag met een luid geluid uit elkaar spatten en haar glitters alle kanten op verspreiden, om mensen vreugde te schenken.
Maar de jaren gaan voorbij en Klaproos blijft maar stof verzamelen op de plank. En ze besloot dat het tijd was voor haar om zelf naar het feest te gaan. Op een dag voor Nieuwjaarsavond kwamen een meisje met haar mama en papa naar de winkel. Ze kozen lang vuurwerk uit, namen sterretjes, maar geen confettikanonnen.
Klaproos wachtte tot het meisje voorbij zou lopen, en sprong van de plank recht in haar handen. Het meisje bekeek de grote mooie confettikanon aandachtig en rende naar mama en papa om hem te kopen. Die waren het ermee eens en Klaproos bevond zich eindelijk buiten de winkel. Onderweg naar huis stelde ze zich voor hoe ze op het feest zou schitteren. Ze was trots op zichzelf dat ze zo'n slim plan had kunnen bedenken.
Toen de avond aanbrak en alle gasten aan de Nieuwjaarstafel zaten, observeerde Klaproos alles om haar heen aandachtig. Eerst staken ze de sterretjes aan. Klaproos knipoogde naar haar bekenden, ze wist dat die dit feest net zo erg hadden verwacht als zij.
Het moment was aangebroken om cadeaus uit te delen, gasten drukten zich rond, trekkend mooie ingepakte doosjes onder de kerstboom vandaan. En plotseling zei het meisje: "Laten we de confettikanon openen!". Iedereen steunde haar idee en papa nam deze belangrijke taak op zich.
Klaproos hield haar adem in.
Een — ze pakken haar op.
Twee — ze doen een wens.
Drie — papa schiet met de confettikanon,
iedereen overstelpen met glitterend confetti.
Klaproos lacht en vliegt door het appartement. Ze zit op de televisie, vliegt onder het tapijt en landt op de kerstboom. Wat een feest!
Het was het wachten waard!
