Er was eens een jongen genaamd Ilyosha. Hij was al behoorlijk groot, hij was al vijf jaar oud! Hij was een slimme en gehoorzame jongen, erg nieuwsgierig, en hij was bijna nergens bang voor. Nou ja, hij was een beetje bang voor de buurhond, de doberman Graf. Wanneer Graf voornaam voorbijliep tijdens zijn wandeling naast zijn baasje, was hij bijna even groot als Ilyosha.
Niet zoals de kleine grappige bal - de terriër Nordic, die vrolijk voor oma Lisa uit het derde trappenhuis sprong wanneer zij met hem ging wandelen. Met hem speelde Ilyosha graag. Verstoppertje. Ze renden vrolijk om het hardst door het herfstpark, rolden samen in de herfstbladeren en speelden met een balletje.
Ilyosha gooide, en Nordic vond het en bracht het terug. En mama met oma Lisa zaten op een bankje en genoten van hun vriendschappelijke spel.
Maar toen gebeurde het dat Ilyosha verkouden werd en ziek. Hij lag thuis, helemaal warm en ongelukkig. Hij keek verdrietig uit het raam en miste zijn vriend Nordic. Mama verliet zijn bedje bijna niet, gaf Ilyosha thee met honing en frambozenconfituur, maar de dokter zei dat hij injecties moest krijgen, anders zou hij niet beter worden.
Maar waar Ilyosha bang voor was, waren injecties. Zodra hij een naald zag, was hij niet meer te herkennen. Normaal gehoorzaam en meegaand, begon hij te schreeuwen en zich los te rukken, het was onmogelijk hem vast te houden. Niemand kon hem aan. Hij stemde niet in met cadeaus en weigerde categorisch injecties te krijgen.
En deze keer was het hetzelfde. Na een mislukte poging om een injectie toe te dienen, verliet mama de kamer en Ilyosha viel in tranen in slaap. Dit hele tafereel werd waargenomen door de naalden in mama's naaldenkistje, dat in een naaidoosje lag op de stoel waar mama zat, naast Ilyosha's bedje, wakend over haar zieke zoon. Ze fluisterden iets en, kennelijk tot overeenstemming gekomen, klommen uit het doosje en stelden zich in een rij rond het hoofd van de jongen op.
De grootste Naald klapte in haar handen en zong een liedje:
Naaldenfee,
Kom snel aanvliegen,
En onze Ilyosha
Maak snel kleiner!
We nemen hem mee naar het bal.
We zullen vrolijk ronddraaien,
We zullen zingen en plezier hebben,
We zullen samen feesten,
Want bang voor ons hoef je niet te zijn!
Toen glitterde er iets in de lucht, verscheen een licht, doorzichtig wolkje en daalde neer op de slapende jongen. Hij begon snel kleiner te worden en werd al gauw ongeveer even groot als de grootste Naald uit mama's doosje.
Toen hij zijn ogen opende, begreep Ilyosha eerst niet waar hij was. Er was een grote, feestelijk versierde zaal, er speelde zachte muziek, en overal liepen Naalden rond, beleefd naar elkaar buigend. Hij was in verwarring en wilde net bang worden en gaan huilen, toen hoorde hij achter zich een stemmetje dat hem bij zijn naam noemde. Ilyosha draaide zich om en zag naast zich een mooie sparrentak. Ze stak hem haar naalden toe en glimlachte.
Hallo, Ilyosha! Ben jij ook uitgenodigd voor het bal?
vroeg ze.
Hallo, Takje! Ik weet het niet, ik sliep en opeens was ik hier. Maar wat voor feest is dit? En waarom zijn hier zoveel naalden?
Hoe, weet je dat niet?! Vandaag vieren ze de verjaardag van de allereerste Naald, de Stammoeder van alle naalden op aarde! Daarom zijn hier zoveel gasten, kijk zelf maar, wat een mengelmoes!
Toen klonk de muziek luider en plechtig, en de deuren van de zaal gingen open. De allereerste Naald betrad de zaal. Het was een beenderen naald, ze was niet zo mooi en glanzend als moderne stalen naalden, maar zij was de Eerste, en dat betekent iets!
Ze werd uitgevonden in zeer oude tijden, toen mensen in grotten leefden en kleding droegen van dierenhuid. En om zo'n kleding gemakkelijker te dragen, bedachten mensen om de huiden aan elkaar vast te maken met dunne riempjes en pezen. En daarvoor moest je een gaatje maken, waarvoor ze scherpe botten gebruikten.
Dit gebeurde 35.000 jaar geleden. En nu leeft ze in een museum in de stad Cela, in Joegoslavië. Dit alles vertelde de sparrentak aan Ilyosha, terwijl de Eerste Naald onder applaus naar haar stoel liep, die op een verhoogde plaats in het midden van de zaal stond. Zodra ze zat, kondigde de ceremoniemeester het begin van het feest aan.
Uitgenodigde gasten begonnen de zaal binnen te komen. Wat voor naalden waren hier niet! Alle plantaardige naalden kwamen - sparren-, dennen-, zilversparren-, thujanaalden en saxaul, acacia en cactus, zelfs rozen stuurden hun doornen om de beenderen naald te feliciteren. Daarna kwamen de naalden van stekelvarken, egel en mierenegel.
Daarna liepen de naalden van zeedieren. De naaldvis kwam in een luxe aquarium, vergezeld door zeesterren, zeeëlken en holothuriën. Maar de zeeëgels gingen liever apart, eerbiedvol hun cadeaus voor de jarige mevrouw dragend.
Toen alle vertegenwoordigers van de dieren- en plantenwereld waren gepasseerd, betraden de naainaalden de zaal. De processie werd aangevoerd door de Grote Zigeuner Naald. Ze werd zo genoemd omdat zigeuners ooit met zo'n naald het tuig voor hun paarden naaide. Daarna kwamen andere naainaalden, op nummervolgorde opgesteld.
Want elke naainaald had zijn eigen nummer, zodat naaisteressen wisten welke naald ze voor welke stof moesten gebruiken. De processie werd afgesloten door goudkleurige dunne borduurnaaldjes. Ze waren lachwekkend en vrolijk, zij hadden het meest blijde werk, want zij creëerden Schoonheid!
Ilyosha keek met grote ogen naar deze parade van naalden. Hij had geen idee hoeveel naalden er in de wereld bestonden. De deuren van de zaal begonnen dicht te gaan, en de muziek klonk luider, uitnodigend om te dansen en plezier te hebben. Maar toen klonk de stem van de allereerste Naald. "Wacht, stop met het feest!", zei ze, terwijl ze haar hand naar het orkest bewoog.
De muziek stopte en iedereen begon te fluisteren, niet begrijpend wat er gebeurd was, waarom het bal was gestopt. De ceremoniemeester bleef staan, wachtend op bevel.
Ik begrijp het niet, waarom zijn er geen medische naalden op het bal?!
riep de Oudste Naald uit.
Vonden zij het niet nodig om naar het feest te komen?!
En ze fronste haar wenkbrauwen, ontevreden. De organisator van het bal rende naar haar toe en fluisterde iets in haar oor.
Wie is hier de jongen Ilyosha?
vroeg zij.
Laat hem naar me toe komen!
De sparrentak duwde Ilyosha.
Ga, wees niet bang.
fluisterde zij, je wordt geroepen.
Ilyosha kwam aarzelend achter de zuil vandaan waar hij zich verstopt had.
Goedendag, mevrouw Naald!
groette de jongen beleefd.
Riep u mij?
Ja, Ilyosha, ik riep je. Klopt het dat je bang bent voor injecties?
Ik ben bang.
gaf Ilyosha eerlijk toe.
Nou, zie je, omdat jij bang bent voor injecties, konden mijn meest toegewijde achternichtjes niet naar mijn bal komen! Medische naalden redden mensen en dieren door hen geneesmiddelen toe te dienen via injecties, die jullie "prikken" noemen, en geven hen gezondheid terug, en soms zelfs het leven zelf.
En het doet hun erg veel pijn en verdriet dat mensen bang voor hun injecties zijn, en niet willen begrijpen dat zij dit niet voor hun eigen plezier doen, maar om het zieke lichaam te helpen sneller beter te worden en verder te leven en zich te verheugen. Wat hou jij graag te doen?
Ik hou ervan om met Nordic in het park te spelen, gaf Ilyosha toe. Ik mis hem zo!
Hij was bijna in tranen.
Maar waarom laat je jezelf dan niet helpen? Als je een paar injecties zou krijgen, zou je snel beter worden en weer met je vriend kunnen spelen en naar de kleuterschool kunnen gaan!
En zij keek hem aandachtig aan, wachtend op zijn antwoord.
Ilyosha dacht na. Immers, hij was al zo groot en dapper, en toch bang voor een klein naaldtje. En hij beloofde de allereerste Naald dat hij voortaan niet meer bang zou zijn voor injecties.
Iedereen applaudisseerde en de Medische Naalden betraden onmiddellijk de zaal. Ze omringden Ilyosha en dansten allemaal vrolijk samen. Het bal duurde lang, iedereen had plezier, Ilyosha danste veel, maakte kennis met bijna alle naaldjes, en moe viel hij in slaap in de stoel waar hij was gaan zitten om uit te rusten, met de sparrentak in zijn hand.
De volgende ochtend, toen mama naar zijn kamer kwam, vroeg Ilyosha meteen of zij hem een injectie kon geven. Mama's verbazing kende geen grenzen, en zij riep de verpleegster. Toen de verpleegster naar Ilyosha toe liep, zag hij hoe het Naaldtje naar hem knipoogde en fluisterde:
Hallo, ik ben blij je te zien! Hebben we gisteren niet geweldig plezier gehad?
En zij prikte hem zacht en helemaal niet pijnlijk.
Ilyosha herstelde snel en speelde al gauw weer met zijn vriend Nordic in het park. En nooit meer was hij bang voor injecties. Mama ontdekte nooit wat er die nacht met haar zoon gebeurde. Maar dat doet er niet toe, want kleine kinderen kunnen ook hun eigen kleine geheimen hebben.
