Er was eens een klein luchtballetje in de wereld. Het was felrood van kleur met een blauw touwtje. Het vloog door de lucht, en soms zonder het zelf te merken, belandde het in kleine steden waar kleine kinderen woonden. Iedereen hield erg van het prachtige balletje, en zodra ze het in de blauwe lucht zagen, zwaaiden de kinderen blij naar het balletje en riepen: "Hallo, balletje!" En het vloog gelukkig verder.
Maar soms gebeurde het dat iemand niet blij was om het balletje tegen te komen. Eens, terwijl het over een klein stadje vloog, glimlachte het balletje en vloog voort, voortgestuwd door de wind, totdat het een klein jongetje beneden zag. Het wees naar het luchtballetje, maar helemaal niet blij:
Bah, wat een lelijk balletje! zei het jongetje.
Waarom ben ik lelijk? vroeg het luchtballetje verbaasd.
Je bent rood en klein, thuis heb ik een groot, groot balletje, dat is mooi, niet zoals jij.
Het balletje werd erg verdrietig en voelde zich diep gekwetst door de woorden van het jongetje. Plotseling voelde het hoe het begon op te zwellen. Het werd steeds groter en groter, terwijl het steeds lager vloog. Het rode balletje kon niet begrijpen wat er met hem gebeurde. Het vloog verder door de lucht, maar in zijn hoofd klonken steeds de woorden van het jongetje, dat hij lelijk en klein was. Het balletje zag beneden een beekje stromen. Het vloog dichterbij en keek naar zijn spiegelbeeld in het water:
Is rood soms een lelijke kleur? Waarom zei hij dat, dat jongetje? Ik was altijd aardig voor iedereen… en een klein traantje viel in het water.
En het balletje zag in het spiegelbeeld hoe de lucht erin steeds meer en meer werd. Alsof iemand had besloten het sterker op te blazen. "Wat gebeurt er met me, waarom zwel ik op, ik begrijp het niet?" dacht het balletje, starend naar het stromende beekje. De wind blies en voerde het steeds verder weg.
Maar het was zwaar voor het balletje om zo opgeblazen te vliegen. Het besloot te stoppen en uit te rusten. Het landde naast een klein huisje in het bos. Het was een mooi, hoewel oud houten huisje met beschilderde luiken. Het rode balletje vloog naar het ene raam, naar het andere, maar zag niemand binnen. Plotseling hoorde het balletje achter zich stappen. Het draaide zich om en zag hoe een konijntje met lange, lange oren naar het huis toe liep. Het balletje sprak het aan:
Konijntje-springertje, is dit jouw huisje?
Oh, balletje, je hebt me laten schrikken, ik wist niet dat hier iemand was, antwoordde het konijntje.
Sorry alsjeblieft, ik vloog net door de lucht en wilde even uitrusten, en hier is zo'n prachtig huisje. Woon jij in dit huisje?
Nee, balletje, dit is het huisje van de boswachter. Ik ben op bezoek bij hem, antwoordde het konijntje.
Het lijkt erop dat hij niet thuis is. Ik heb in alle raampjes gekeken, zei het balletje tegen het konijntje.
Dan wachten we hier op hem.
Prima! Mag ik je iets vragen?
Natuurlijk, antwoordde het dier blij.
Zeg, vind jij de rode kleur mooi? vroeg het balletje een beetje nerveus.
Nee, ik hou niet van rood, antwoordde de haas verlegen, ik hou meer van groen of oranje.
Aha, dus? Dus ik bevalt je niet? Ik wacht niet meer op de boswachter met jou, haas! Ik hou ook niet van konijnen! schreeuwde het balletje en zwol zo erg op dat het konijntje erg schrok.
Het balletje bleef maar opzwellen en al gauw voelde het dat het bijna zou knappen. Gelukkig kwam op dat moment de boswachter met een volle mand paddenstoelen naar het huisje toe.
Wat gebeurt hier? zei hij streng, Nou, konijntje, vertel me wat er gebeurd is.
Ik ben op bezoek bij u gekomen, en hier was een luchtballetje, het heeft me eerst laten schrikken, en toen praatten we, en plotseling begon het op te zwellen en het staat op het punt te knappen.
Ik, ik, ik, begon het balletje, maar het was moeilijk voor hem om woorden uit te spreken, ik wil niet knappen, kon hij met moeite zeggen.
De boswachter liep naar het balletje toe, het leek erop dat hij helemaal niet bang was.
Balletje, luister, je hoeft je niet zo druk te maken, vertel me wat er gebeurd is, en ik zal je helpen niet te knappen.
De woorden van de boswachter kalmeerden het kleine balletje wat, en het zakte wat in en kon spreken. Het vertelde zijn verhaal, hoe het de hele ochtend door de lucht vloog, en het jongetje riep hem nare woorden na. En toen zei het konijntje ook dat het de rode kleur niet mooi vond, dus hij was boos op hen allemaal.
Ah, dus dat is het… dacht de boswachter na.
Hij stelde voor dat het konijntje en het balletje naar binnen gingen. Hij dekte de tafel en stak het vuur aan. En toen sprak hij tot het balletje:
Je hebt geluk gehad, balletje, dat je naar mijn huisje bent gekomen. Ik weet wat er met je gebeurt, waarom je opzwelt.
Waarom? vroeg het balletje nerveus.
En ik ben ook benieuwd waarom? steunde het konijntje.
Het is zo dat de woorden van het jongetje je hebben gekwetst. En van verdriet ben je opgeblazen. Want als we boos op iemand zijn, doen we eerst en vooral onszelf pijn. Dat jongetje had geen gelijk om zoiets te zeggen. Maar jouw verdriet doet hem niets, hij is verder gegaan, en jij bent erover blijven nadenken en steeds meer opgeblazen. En toen je het konijntje ontmoette, kwam je verdriet eruit, hoewel hij niets slechts had gezegd, zei de boswachter langzaam en verstandig.
Hoe kan dat niets zijn? Hij zei dat hij de rode kleur niet mooi vond, net als dat jongetje! riep het balletje uit, en voelde hoe het weer begon op te zwellen.
Ik bedoelde niet dat je me niet bevalt. Ik wilde je niet kwetsen, ik hou erg van luchtballonnen, en jij bent erg mooi, zei het konijntje verontschuldigend.
Zie je, balletje, je verdriet doet alleen jezelf pijn. Kijk hoe je weer opgeblazen bent, merkte de boswachter op.
Oh ja, inderdaad! Wat moet ik doen? Hoe kan ik stoppen met pruilen om kleinigheden? zei het balletje bezorgd.
Ik zal je helpen. Eerst moet je begrijpen dat het onmogelijk is om iedereen te bevallen. Er zal altijd iemand zijn die niet met je wil omgaan, begon de boswachter.
Ja, dat klopt, ik ben bijvoorbeeld bevriend met een egel, maar de vos mag me helemaal niet. Ze jaagt me constant door het bos, steunde het konijntje.
Maar ik beviel iedereen! protesteerde het balletje.
Je bent gewoon nog niet tegen iemand gekomen die luchtballonnen helemaal niet mag. Er zijn zoveel mensen, dieren, vogels en insecten in de wereld, en iedereen heeft zijn eigen smaak en interesses. Het is geweldig als je iemand bevalt. Maar er is niets mis mee als iemand anders anders denkt.
En dat is alles? Zo simpel? vroeg het balletje.
Nee, er is nog meer wat je moet weten. Sommige mensen zeggen opzettelijk slechte dingen tegen anderen om aandacht te trekken. Maar eigenlijk zijn ze zelf gewoon boos op iemand en proberen ze zo niet van verdriet te knappen. Jij bijvoorbeeld, toen je tegen het konijntje zei dat je konijnen niet mag, dacht je dat echt niet? Dat was jouw verdriet dat sprak.
Wow! riep het balletje uit, En ik wist niet dat zoiets kon gebeuren, dank je wel, opa boswachter voor het advies, ik zal voortaan minder pruilen, anders kan ik knappen, en dat wil ik echt niet.
Graag gedaan, balletje, je bent erg mooi, het belangrijkste is dat je dat zelf weet.
Vergeef me, konijntje, ik wilde je niet kwetsen, zullen we vrienden worden? stelde het balletje voor.
Nee hoor, nu begrijp ik dat het jouw verdriet was dat sprak.
Het balletje bleef die nacht bij de boswachter slapen, en de volgende ochtend, toen het al helemaal zijn oude grootte had herwonnen, nam het afscheid van zijn nieuwe vrienden en vloog blij verder.
Nu wist het dat pruilen van verdriet dom en gevaarlijk is. Al gauw vloog het weer over steden, en de kinderen begroetten het blij en zwaaiden weer naar hem.