Er woonde een klein muisje in het bos. Het hield zoveel van muziek dat het haar overal hoorde: in het ruisen van bladeren, in de wind, in het stromende water, in het geluid van regen die op de grond viel.
In de avonden bezocht het muisje een muzikant die aan de rand van het bos woonde en zich had teruggetrokken van de mensen om zijn beste melodie te creëren. Het kleine dier klom omhoog en ging op zijn achterpoten zitten, luisterend met ingehouden adem naar hoe de schepper met zijn vingers de zwart-witte toetsen van een oude piano aanraakte.
Op een avond merkte de muzikant zijn bezoeker op, liep naar hem toe en hield enkele bosbessen in zijn handpalm. Het muisje was niet bang. Het hoorde de muziek van de ziel en voelde dat dit een goed mens was, dus at het de bessen op en bleef zitten.
De muzikant begreep dat het kleine dier op een nieuwe melodie wachtte, die uit de oude, trouwe piano zou stromen. Maar waarom gaat het niet weg als er geen muziek is? Het moet vast erg eng zijn om zo dicht bij een mens te zijn. En de maestro begon te spreken.
Hoe mooi is het bos in de zomer! Zoveel felle kleuren en geuren van bloeiende planten! En inderdaad, mijn kleine muziekliefhebber: de zomer klinkt op een bijzondere manier. Nu zal ik je de melodie ervan spelen, geschreven door een wonderbaarlijke componist. Dus, Antonio Lucio Vivaldi, 'De jaargetijden', 'Zomer'.
Zodra de muzikant klaar was met spelen, sprong het muisje op de grond en verdween achter de halfopen deur.
De tijd verstreek. De herfst kwam. De bladeren dwarrelden rond, en de geur van goud gekleurde bladeren hing als rook in de lucht. Regenbuien bezochten het bos steeds vaker, en het werd kouder.
Op een avond kwam het muisje, zoals gewoonlijk, om naar muziek te luisteren. Plotseling ontdekte het op zijn favoriete plek een klein huisje - warm en gezellig. Nadat het zich daar comfortabel had geïnstalleerd, maakte het dier zich klaar om te luisteren.
Maar de muzikant haastte zich niet om te spelen. Hij gaf het muisje een stukje appel en begon te spreken.
Welkom, mijn kleine liefhebber van het schone! Ik ben blij je te zien. Heb je het opgemerkt? De vogels vliegen naar het zuiden, het bos is goud geworden, het is kouder geworden. De herfst is gekomen. Het is tijd voor ons, vriendjes, om te luisteren hoe zij klinkt. Maak het jezelf gemakkelijk. Antonio Lucio Vivaldi, 'De jaargetijden', 'Herfst'.
De maestro speelde de melodie af, maar het muisje wilde zijn hoekje niet meer verlaten. Het zat en luisterde naar de muziek van de beste schepper. Natuurlijk kende het geen anderen, maar deze man was zijn vriend geworden, die hem een prachtig klinkende wereld en een nieuw thuis had gegeven.
Nu scheidden de muisje en de muzikant niet meer. De maestro componeerde melodieën, en het grijze kleine dier verstopte zich voor de kou in zijn gezellig nestje en luisterde. En de prachtige geluiden stroomden voort, ver weg van de drukte, in het huis aan de rand van het oude bos.
De muzikant bereidde zich op de winter voor door voorraden aan te leggen met paddenstoelen, veenbessen en noten. En toen kwam de winter.
Het bos werd bedekt met een sneeuwdeken, steeds vaker kwamen sneeuwstormen op bezoek, maar in het huis van het muisje en de muzikant was het warm. En met muziek werden de lange avonden vrolijker.
Op een ochtend ging de maestro een wandeling maken. Hij liep op het ijzige oppervlak van de rivier om het winterse bos beter te bekijken en zijn liedjes te horen. In gedachten verzonken, struikelde hij en viel in een gat in het ijs. Met moeite klom hij eruit en bereikte nauwelijks zijn huis. Nadat hij zich in droge kleren had omgekleed en was opgewarmd, ging hij voor zijn kleine vriend spelen.
Hoe prachtig is het bos, in slaap onder een witte deken tot de lente. Het is stil en bevroren, en de scherpe lucht kietelt je neus. De winter heeft zijn eigen charme. Ben je klaar om te horen hoe de winter klinkt? Antonio Lucio Vivaldi, 'De jaargetijden', 'Winter'.
De muzikant speelde de melodie af en stond op van zijn stoel. Wankelend liep hij naar de tafel om gedroogde veenbessen te pakken en het muisje te trakteren, maar plotseling zakte hij zonder kracht op het tapijt in elkaar.
Het dier voelde dat er iets mis was met zijn vriend. Het muisje glipte door een spleet bij de deur naar buiten. Het bos was inderdaad prachtig onder de witte deken, maar het dier dacht daar niet aan. Het dacht na over hoe het zijn muzikant kon helpen en besloot iemand te zoeken die hem kon genezen.
Van het rennen door de diepe sneeuw was het muisje uitgeput. Als je klein bent, is het moeilijk om door sneeuwhoopen te ploegen, maar wat doe je niet voor een vriend. Eindelijk zag het een huis, en naast het huis zijn grootste vijand - een kat.
Het was eng om te gaan. Met zijn laatste krachten rende het muisje vooruit en glipte door een spleet. Het zag een man die wat aantekeningen bestudeerde.
Het grijze muisje liep heel dicht naar hem toe en piepte jammerend. De man keek naar het muisje.
Welkom! Het is niet vaak dat je zulke gasten in huis tegenkomt. Wat is er met je gebeurd? Ik ben dokter, ik kan helpen. Laat me je onderzoeken.
De dokter pakte het muisje op en bekeek zijn ruggetje, hoofd, pootjes en buik zorgvuldig.
Je bent volkomen gezond, mijn kleine vriend, hoewel je blijkbaar lang hebt gerend en erg moe bent. Iets maakt je bezorgd. Ik zal je nu voeden, en dan zullen we bedenken wat we moeten doen.
De dokter gaf het muisje een lepel pap. Het kleine dier at en draaide zich naar de deur, wachtend tot de dokter hem zou volgen.
De genezer begreep het muisje en greep zijn jas en dokterstas. Het dier rende met ongelooflijke snelheid. Eindelijk bereikten ze het huis van de muzikant.
De dokter ging naar binnen en zag de maestro op de grond zitten. De dokter hielp hem in bed, onderzocht hem en gaf hem medicijn. De muzikant trok een gezicht: het medicijn leek helemaal niet op een zoete snoepje. Het dier trok samen met zijn vriend een gezicht.
De hele nacht zat de dokter bij het bed van de zieke, koelend tegen de koorts. Het muisje, met zijn snuitje in de hand van zijn vriend, sliep, uitgeput van de lange reis.
De volgende ochtend voelde de muzikant zich beter. De dokter liet hem de nodige medicijnen achter en vertrok, zeggende dat hij over een week terug zou komen.
De muzikant herstelde. Hij pakte zijn beste melodie weer op, en de winter liep ten einde. Het werd warmer buiten, vogels keerden terug uit warme landen, sneeuw smolt en sneeuwklokjes bloeiden.
Op een dag liep de maestro naar het raam, deed het open en inhaleerde de lentlucht. Alles om hem heen was vervuld van de frisheid van de natuur, die wakker werd uit lange slaap. Hij liep naar de bosrand, bewonderde de eerste bloemen en ging terug naar huis om achter de piano te gaan zitten.
Hoe prachtig is de lente, vriendjes! Hoe mooi is de natuur die uit haar slaap ontwaakt! Hoe heerlijk zingen de vogels die na een lange winter naar hun thuisland terugkeren! En ik had dit alles niet kunnen zien en horen als jij de dokter niet had gebracht. Dank je wel! Ik zal je een prachtige melodie spelen, waarin alle schoonheid van de lente zit. Dus, Antonio Lucio Vivaldi, 'De jaargetijden', 'Lente'.
Nadat hij klaar was met spelen, haalde de maestro enkele veenbessen uit de kast, die al in de herfst waren gedroogd, en gaf ze aan het muisje.
Hier, mijn kleine redder! Binnenkort komt de zomer weer. Zo veranderen de seizoenen. Nu weet je hoe ze klinken. En elk heeft zijn eigen unieke schoonheid, muziek en aroma. Ik heb het gevoel dat er in ons leven nog veel jaren en winters zullen zijn, die elkaar afwisselen, onveranderlijk en op hun beurt...
Zo leefden het muisje en de muzikant aan de bosrand. De muzikant schreef zijn beste melodie. Het muisje was van harte blij en trots op zijn vriend.
Geloof het of niet, maar het was echt zo... Liefde voor muziek bond de prachtige maestro en het kleine grijze dier samen in sterke vriendschap.
