Wat ik je ga vertellen, kinderen, is een groot geheim. En als een volwassene dit verhaal zou horen, zou het hem een beetje vreemd lijken wat hij hoort. En hij zou mijn geheim zeker niet begrijpen. Maar dit zal niet met jullie gebeuren, met kinderen, want dit verhaal is speciaal voor jullie geschreven. Want jullie geloven zeker in magie, dus vooruit!
Stel je een magisch bos voor. Nee, niet zo een als in sprookjes voor kleintjes met Baba Yaga en ovens met taarten, maar een echt magisch bos waar alle bomen levend zijn. Ze praten, leven en zien er elk op hun eigen manier uit. Een regenboogkleurige geurige linde en een bloeiende pruim met paarse takken, een felroze esdoorn met gele vlekken en een sierlijke acacia met zilveren bladeren, geen enkele boom lijkt op een ander, ze zijn allemaal verschillend van elkaar, maar bewaren een gemeenschappelijk geheim — muziek…
Hoe kan dat? — zul je vragen — kan muziek echt een geheim zijn?
Zeker! Muziek is de taal van de bomen in het magische bos en elke boom klinkt als zijn eigen muziekinstrument.
Op de open plek, recht voor het magische bos, staat de meest bijzondere, de hoogste en machtigste boom - een eik. Je zou hem hier de leider kunnen noemen, hij helpt alle bomen in het magische bos met elkaar communiceren, zodat niemand ruzie maakt, zodat je afspraken kunt maken en zodat gesprekken melodieus en aangenaam zijn.
De eik ziet er elegant uit, zijn bruine frack is versierd met groene rupsen en lieveheersbeestjes, en zijn groene kroon wordt gekroond met een bruine hoge hoed met een vioolsleutel, en een van zijn takken, bijzonder mooi en sierlijk gebogen, lijkt op een dirigeerstok, waarmee hij in het ritme van de muziek zwaait en zachtjes tikt als iets plotseling verkeerd klinkt.
Rupsen en lieveheersbeestjes zijn zijn helpers, ze brengen magische noten naar de bomen als ze plotseling niet genoeg zachte klanken hebben om hun gevoelens uit te drukken, de eik-dirigent (want dat is hij) heeft veel noten. Ze worden opgeslagen onder de wortels, in een kist, en iedereen die ze nodig heeft, hoeft alleen maar om de juiste noot te vragen.
Luister, luister, stil..., hoor je het? Boven het bos klinkt weer magische muziek. De eik-dirigent zwaaide met zijn stok en de bomen spraken:
Ah, hoe mooi zijn jullie! — glimlachte de sierlijke acacia tegen de buurman esdoorn.
En jullie hebben vandaag een prachtig kostuum aan, — vervolgde de felle esdoorn, — ik zie dat jullie nieuwe bladeren hebben ontplooid.
Wat een verblindende zon vandaag, — begon de gevlekte es het gesprek, terwijl hij zijn takken uitstrekte boven de oranje met sproeten duindoorn, — ik ben bang dat je verbrandt.
Nee, nee, — glimlachte de duindoorn, — ik zal bruinen, dat vind ik fijn, laten we onze takjes liever aan de stralen blootstellen, — en ze strekte haar handjes omhoog.
Alle bomen hadden hun eigen gesprekken, maar ze klonken in unisono. Zacht, aangenaam en erg rustig. Bij zo'n muziek kon je rusten en de eik-dirigent sloot zijn ogen en genoot ervan hoe magisch deze muziek stroomde.
Maar op een ochtend, toen ze wakker werden, merkten de esdoorn en de acacia, de duindoorn en de es, de pruim en de linde en andere bomen, allemaal een nieuwe boompje op. Het was onopgemerkt verschenen, zomaar ineens. Het groeide recht in het midden van het bos, klein, donker, het viel scherp op tussen alle bewoners van het bos.
Wie ben jij? — vroegen de bomen verbaasd.
Ik ben een abrikoos, ik ben vannacht hier gegroeid en ik wil met jullie in magische liederen spreken. Luister naar mijn lied, het is prachtig, — en hij begon te spreken, te zingen, te ruisen en met zijn takken te ritselen.
De andere bomen probeerden zijn muziek op te pakken en te ondersteunen, maar unisono lukte niet. Er was geen harmonie en geen magie in dit. Zijn noten klonken scherp en onaangenaam. Ze piepten, floten en onderbaken de geluiden van andere bomen.
Nou, hoe was het? — zei de abrikoos zelfvoldaan na het spelen.
De bomen zwegen verlegen. De eik-dirigent tikte met zijn stok en fronste:
Je hebt geen magische noten! Je muziek staat op zichzelf…
Maar waarom heb ik noten nodig? — vroeg de abrikoos verbaasd, — ik speel toch al luid en magisch, want ik ben in het magische bos, is dat niet genoeg voor mooie muziek?
Zonder noten zul je de andere bomen niet horen, — legde de oranje duindoorn uit.
Je bladeren zullen net zo donker blijven als nu en zullen niet helder schijnen zoals alle bomen in ons bos, als je alleen naar jezelf luistert, — schudde de bloeiende pruim met paarse takken haar hoofd.
Je hebt magische noten nodig om je gevoelens uit te kunnen drukken, — vervolgde de gevlekte es.
En om anderen te horen, — voegde de felroze esdoorn met gele vlekken eraan toe, — we hebben allemaal geleerd om te spelen met respect voor elkaar.
Plotseling opende de eik-dirigent zijn kist met noten en zag daar geen enkele magische noot.
Maar waar kunnen ze gebleven zijn? — vroeg hij zich af terwijl hij zijn machtige takken spreidde, — wat een ramp, zonder magische noten zal niets lukken! Er zullen geen magische liederen meer in ons bos zijn! — werd de eik verdrietig en zijn bladeren hingen omlaag.
Ondertussen inspecteerden de rupsen en lieveheersbeestjes de kist waar de magische noten werden opgeslagen en plotseling zag een van de rupsen dat iemand een groot gat in de wand van de kist had geknaagd.
Zo zijn de magische noten uit de kist ontsnapt, — zei een van de rupsen, wijzend op het grote gat.
Maar waar zijn ze nu? — vroegen de bomen verbaasd, — en wat als ze verdwalen en de weg terug naar de kist niet vinden? Hoe kunnen we onze magische liederen spelen?
En plotseling klonk iemands zachte, aangenaam stem.
De noten zijn gevonden! Hier zijn ze! De noten zitten recht op mij, op mijn blaadjes!
De bomen keken naar waar de donkere abrikoos was, die niet kon luisteren naar de stemmen van andere bomen, en herkenden hem niet.
Voor hen stond een verblindend wit, sierlijk boompje met een betoverende melodieuze stem, helemaal anders. De magische noten zaten in hele rijen recht op zijn blaadjes en hadden hem onherkenbaar veranderd.
Maar waarom hebben jullie een gat in de kist geknaagd? — vroeg de eik aan de magische noten.
Gewoon, we hadden haast om het nieuwe boompje te helpen magisch te worden en mooie muziek te spelen, — antwoordden de noten.
Ik ben bang dat het niet zal lukken, — schudde de eik zijn hoofd alsof hij erg verdrietig was, maar tegelijkertijd knipoogde hij heel slim naar de noten, — de jonge abrikoos wil helemaal niet naar andere bomen luisteren en wil dat zijn bladeren altijd donker blijven. Hij wil geen magische noten!
Nee! Nee! — hoorden plotseling alle magische bomen, — ik heb alles begrepen! Het beviel me erg om zo mooi te zijn, nu voel ik dat ik van binnen net zo mooi ben als van buiten, ik wil met mijn nieuwe vrienden spreken en genieten van onze gemeenschappelijke aangename muziek. Opa eik, alstublieft, laat de noten op mijn blaadjes blijven en ik zal samen met jullie nieuwe magische liederen spelen!!
Natuurlijk liet opa eik de noten het nieuwe boompje helpen en in het magische bos klonk opnieuw buitengewone muziek, glinsterend met verschillende zachte en aangename klanken.
De felle esdoorn, een pauze in acht nemend, luisterde naar de oranje duindoorn, de geurige linde antwoordde de paarse pruim, de gevlekte es en de sierlijke acacia spraken als een duo, en de jonge witte abrikoos glimlachte en luisterde zachtjes naar hen allemaal, keek naar de eik-dirigent en zong.