Een zachte pluchen teddybeer lag al vele jaren achter de commode, bedekt met stof als met een deken. Zijn kleine versleten oortje stak nauwelijks uit, en niemand lette erop. Niemand wist dat Misja alles wat om hem heen gebeurde zag met zijn zwarte knoopoogen.
Daar zijn de mooie rode hakschoenen - mama Nadia verzamelt speelgoed in een doos, en Misja, zoals gewoonlijk, wordt niet opgemerkt. Misjatka houdt van mama Nadia. Ze neuriëdt vaak iets vrolijks, en de beer herinnert zich even hoe blij het vroeger was.
Rond het middaguur verschijnt Bonja in de kamer - een grote vrolijke hond. Ze grijpt een felgroen balletje en jaagt het door de kamer, waarbij ze met haar enorme staart de netjes op de planken uitgestalde speelgoedjes raakt. Natuurlijk niet zoals Misja - andere: nieuwe, noodzakelijke. Ze zijn niet bedekt met een laag stof en zijn trots dat ze elke zaterdag worden afgestoft.
Soms dacht Misja dat als hij zou worden gevonden, hij ook een plaats op de plank zou innemen, zeker naast de nieuwe robot of bouwdoos. Vroeger probeerde hij zelfs stiekem achter de oude commode vandaan te kruipen, om opgemerkt te worden, zodat ze zich hem zouden herinneren, blij zouden zijn, hem zouden wassen en kammen. Maar in al die jaren lukte het hem alleen om het puntje van zijn oortje te laten zien, en dat was niet genoeg.
Maar nu wist hij dat niemand hem meer nodig had, en hij stelde zich tevreden met weinig: hij keek door een spleetje onder de commode naar het leven in de kamer. Misschien was het goed dat iedereen hem was vergeten. Want ondanks alles was Misjatka thuis: hij was niet op straat gegooid of aan iemand anders gegeven.
Tegen de avond klinkt het lievelingsgeluid van Misja - het lachen van Sanja. Ze lacht altijd zo luid dat haar lachbuien tot in de verste hoeken doordringen. Sanja loopt door het huis in gestreepte sokken. Soms zijn ze van verschillende kleuren, zoals vandaag. Op haar linkervoet pronkt een roze sok met witte strepen, en op haar rechtervoet een witte met roze strepen.
En dan is het tijd om naar bed te gaan. Dat is het treurigste moment. Misja herinnerde zich goed hoe Sanja vele jaren geleden zo klein en fragiel was, en hij was haar favoriete pluchen vriend. Het kleine meisje drukte de teddybeer tegen zich aan in haar slaap, niet veel groter dan hij, en beet met genoegen op zijn veel geteisterde oortje. Maar Misjatka klaagde nooit, hij vond het fijn om op een zacht kussen te slapen en onder een warm dekbed te liggen.
Misja herinnerde zich hoe Sanja opgroeide. Ze organiseerde de beste theefeestjes in de wereld van speelgoed! Zo zorgzaam, aardig en teder, ze schonk thee in voor iedereen aan tafel, zelfs voor Bonja. En hij had de grootste kopje met drie lepels suiker.
Toen Sanja wat ouder werd, hield ze ervan om haar pluchen vriend in bed te leggen. Ja, hij kreeg zijn eigen speelgoedbedje. En het meisje las hem elke avond haar favoriete boekje voor en zei dat ze hem nooit zou vergeten, zelfs niet als ze naar school zou gaan of groot zou worden en in een winkel met luchtballonnen zou werken. Ze beloofde hem mee te nemen naar haar werk. En Misja viel in slaap, en zijn knoopoogen glimlachten. Hij geloofde Sanja.
En nu is Sanja helemaal groot: ze gaat naar school, pakt elke ochtend haar schooltas in. Soms valt een potlood en rolt recht onder de commode. Misja denkt dat dit het moment is, en het meisje zal eindelijk haar oude vriend zien, maar Sanja pakt gewoon een ander. En dan sluit de deur achter haar.
En Sanja gaat alleen naar bed. En voor het slapengaan leest ze aan niemand voor. En Misja valt in slaap in zijn geheime huisje recht op de grond, waar de wind door het open raam naar binnen waait.
Dan komt er een nieuwe dag. Sanja gaat naar school, en de rode hakschoenen van mama Nadia verschijnen. Vandaag is ze niet alleen. De hele ochtend speelt Bonja in de kamer. Deze keer heeft de hond een afschuwelijk piepende pop gestolen, en mama neemt hem snel van de hond af.
Misja weet dat Bonja niet zal opgeven en zeker een nieuw slachtoffer onder Sanja's speelgoed zal vinden. Een paar seconden later jaagt de onrustige hond al potloden door de kamer. Nog een potlood belandt onder de commode. De grote pluizige hondenvoet dringt stoutmoedig onder de commode. En op hetzelfde moment voelt Misja dat zijn oortje in de bek van de hond terechtkomt.
Misja uit de commode trekken is niet gemakkelijk, maar Bonja is koppig. Ze gromt. Nog even, en het oortje scheurt af. Mama Nadia komt op tijd te hulp en jaagt de uitgelaten hond weg.
Honderden gedachten gaan tegelijk door Misja's hoofd. Ze hebben hem gevonden! Hij ligt in de handen van mama Nadia. Ze kijkt verbaasd naar hem, alsof ze hem voor het eerst ziet. Maar hij herinnert zich haar! Hij houdt van haar rode hakschoenen! En dan stelt ze de belangrijkste vraag voor Misjatka:
