Er woonde eens in een stad een klein muisje. En in die streken was er een ongelooflijk mooie oceaan.
De oceaan was een echte helper voor de mensen, hij gaf hen vis en liet hen naar andere landen reizen. In die oceaan zonk nooit een schip, want hij was goed en eerlijk.
Er zat geen hoogmoed in hem en geen verlangen om de mensen zijn kracht te tonen. Maar andere oceanen wilden vaak laten zien dat het gevaarlijk was om met hen te twisten...
Het muisje zat graag op het strand. Elke keer nam hij een mooie bloem of een felgroen blaadje mee als cadeau voor de oceaan. En de oceaan streelde het muisje graag met zijn golven en zong hem zijn prachtige lied. En er was voor het muisje geen groter geluk dan het ontmoeten van de oceaan, en voor de oceaan geen groter geluk dan steeds weer zijn kleine vriendje te zien.
Ja, het waren goede vrienden: de oceaan, van ongelooflijke schoonheid en kracht, en het kleine, nietsbijzondere muisje. De kleine muis was de oceaan dierbaar, en de grote, onmetelijke oceaan was het muisje dierbaar.
Als de winter kwam, was het moeilijker voor de kleine pootjes om door de sneeuw naar het strand te komen, maar het muisje kon zijn vriend niet zonder ontmoeting laten. In de regen, in de sneeuwstorm, ondanks alles kwam hij naar de plek waar zijn vriend zijn lied zong. Want niets is belangrijker dan tijd en aandacht, en steun wanneer het moeilijk is, die we aan degenen die ons dierbaar zijn kunnen geven. Vaak zei het muisje, zittend op het strand van de oceaan:
Ooit vergeet je je kleine vriend, vergeet je de warmte van de ziel, de ogen die naar je kijken, terwijl je een bijzondere tederheid voelt en alleen het beste wenst... Je vergeet, want er is niets bijzonders aan een klein muisje, net als honderden andere muizen... En het doet me pijn om me alleen al voor te stellen dat mijn vriend, de oceaan, mij zal vergeten, want voor mij zijn er geen andere oceanen. En er zijn geen betere vrienden dan jij...
De oceaan antwoordde het muisje, terwijl hij zijn pootjes zachtjes omhulde met een golf:
Mijn dwaze, kleine muisje. Ik zal je warmte, je vriendelijke woorden, de bloemen en felgroene blaadjes die jij mijn golven gaf, nooit kunnen vergeten. Jouw vriendschap zal ik niet vergeten.
Het muisje glimlachte zachtjes. Hij wist dat de oceaan op een dag, trots op zijn kracht, zoals andere oceanen, zijn kleine, zwakke vriend zou vergeten.
Zo bracht het kleintje dag na dag door op het strand en was hij bedroefd dat hieraan ooit een einde zou komen. En toen brak die dag aan. Een trotse adelaar vloog naar het strand, keek om zich heen, spreidde zijn sterke vleugels en zei:
Jij bent een oceaan, en je hebt nog geen enkel schip doen zinken. De mensen zijn helemaal niet bang voor je, en dus waarderen ze niet wat je hen geeft. Neem een voorbeeld aan de andere oceanen. Dan word je trots en sterk, en misschien wel de beste onder de oceanen!
De oceaan luisterde aandachtig naar de adelaar, en zodra hij was uitgesproken, antwoordde hij:
Ik ben juist goed omdat ik niet op de anderen lijk. De mensen waarderen wat ik hen geef, en waarom zouden ze me moeten vrezen, dat begrijp ik niet. Zonder angst houden ze van me en doen ze me geen kwaad. Waarom zou ik tekeergaan, schepen laten zinken, angst in de harten van mensen zaaien, levens nemen en gezinnen laten lijden? Is dat soms juist? Nee, nee, dat past niet bij mij.
De adelaar sloeg met zijn vleugels en cirkelde boven de oceaan:
Dwaas, zo gedragen alle oceanen zich, daarom dragen ze ook die trotse naam. En de mensen varen steeds minder over hun wateren met hun schepen, uit angst om voor altijd te verdwijnen in de oneindig mooie wereld van hun golven. Maar jou zijn ze niet bang voor, want ze weten dat je hen geen kwaad doet en dat ze altijd naar huis kunnen terugkeren. Verlangde je er dan niet naar om even uit te rusten van de schepen die over jouw wateren varen? Verlangde je er dan niet naar om de mensen één keer je kracht te tonen? Doe het, en word een echte oceaan!
De adelaar vloog weg, en de oceaan begon na te denken:
De adelaar heeft gelijk, ik ben het zat van die schepen, en het zal niet ophouden tot ik mijn macht toon. Dan zullen de mensen me vrezen. En eerlijk gezegd, wat ben ik voor oceaan als geen enkel schip, geen enkele mens ooit de kracht van mijn golven heeft gevoeld, en niemand in de eindeloze diepte van mijn wateren voor altijd is verdwenen. Misschien heeft de adelaar wel gelijk. De mensen moeten begrijpen dat ik niet minder ben dan mijn broers, de andere oceanen.
Toen hij klaar was met zijn gedachten, hoorde de oceaan het bekende getrippel van kleine pootjes, maar na de woorden van de adelaar had hij er geen waarde meer aan, en het irriteerde hem alleen dat zijn vriendschap met het muisje zijn wateren zwakker maakte.
Het blije muisje liep naar de oceaan, maar de golf omhulde zijn kleine pootjes niet zachtjes, maar duwde hem met kracht weg, zodat het muisje met zijn grijze rugje op het zand viel. Het muisje begreep niet wat er gebeurde, stond op, veegde zich af en besloot op de plek te blijven. Maar de oceaan sprak tot hem:
Ga weg, ik heb geen vrienden nodig. Een klein muisje kan geen vriend zijn van de onmetelijke, sterke oceaan. Verdwijn, zeg ik je in het goede. Het is tijd dat ik mijn macht toon aan de mensen, zoals mijn broers, de oceanen, doen. Belachelijk dat een oceaan zo vriendelijk is, en dan ook nog vriendschap sluit met een muisje!
Het muisje, verdrietig, liep naar huis, niet begrijpend hoe zijn vriend in slechts enkele uren zo kon veranderen. Maar wat kon hij doen: als men niet wil zien, moet je je dan opdringen? Het muisje wist dat dit moment ooit zou komen, maar daardoor was het verliezen van een dierbare vriend er niet makkelijker op.
Het muisje liep naar zijn hol en zag plotseling op een heuveltje een klein meisje dat om een of andere reden huilde. Het muisje voelde hoe moeilijk het voor haar was, en besloot te vragen wat er gebeurd was. Misschien kon hij helpen. Het meisje zag hem meteen, en het muisje piepte zachtjes:
Hoe heet je? Waarom huil je, wat is er gebeurd?
Het meisje veegde haar tranen weg en keek naar het muisje dat aandachtig naar haar keek, en zei:
Ik heet Mari. Mijn vriend Erik is gaan vissen, en de oceaan, altijd onze rustige en goede vriend, is ineens woest geworden. Erik dreigt te verdrinken in zijn kleine bootje, dat heen en weer wordt geslingerd op enorme en angstaanjagende golven. Ik denk niet, kleintje, dat jij kunt helpen. En ik kan ook niets doen, want ik ben doodsbang voor water. Ik zal je niet langer ophouden, ga maar verder op je weg.
Maar het muisje was niet van plan weg te gaan. Hij moest het meisje helpen en met de oceaan praten, die hij nog steeds als zijn vriend beschouwde. Misschien zou hij de oceaan kunnen overreden om tot rust te komen, en zou hij Erik kunnen redden.
Je vergist je, Mari. Ik ben weliswaar klein, maar ik kan je wel helpen. Ik heb alleen een bootje nodig dat bij mijn formaat past. De oceaan en ik zijn al lang vrienden, maar iemand heeft hem verteld dat hij angstaanjagend sterk moet zijn. En hij, trots op de kracht die in zijn golven verborgen zit, heeft zijn vriend gekwetst en kan veel schepen en mensen verwoesten, ook Erik. Ik zal proberen hem te overtuigen weer de oude te worden. Natuurlijk weet ik niet zeker of hij naar me luistert, maar ik zal alles doen om ons, jou en mij, onze vrienden terug te geven.
En Erik ken ik, hij is erg vriendelijk. Hij heeft me altijd de lekkerste vruchten en bessen gegeven, en ook kaas. En hij speelt prachtige melodieën op zijn gitaar, ik luister graag naar zijn muziek. Ik heb alleen een bootje nodig...
Het meisje keek het muisje hoopvol aan:
Kleintje, dat zou fantastisch zijn! En het bootje geef ik je, want Erik heeft altijd kleine bootjes die hij aan de buurjongens geeft. En mij heeft hij er ook één gegeven, ik haal hem meteen.
Het meisje haalde een bootje uit het huis en samen met het muisje ging ze naar het strand van de oceaan. De oceaan raasde, en het leek alsof zijn golven niets heel zouden laten. Mari en het muisje keken met angst toe hoe in de verte de nauwelijks zichtbare boot van Erik op de golven schommelde.
Het muisje sprong zonder lang na te denken in het bootje, en het meisje begreep alles en zette het kleine bootje op het water. Het muisje tuurde in de verte om Erik te zien, maar achter de enorme golven was vanuit zijn kleine bootje niets te zien. Het muisje wist niet hoe hij met de oceaan een gesprek moest beginnen zodat hij hem zou horen, zodat Erik naar huis kon terugkeren, en begon daarom zo:
Mijn vriend oceaan, je bent nog steeds mijn vriend. Misschien hoor je me niet, nu je trots bent op je kracht, maar toch... Je was een bijzondere oceaan, goed, behulpzaam voor de mensen, kalm. Nu lijk je op de andere oceanen, die talloze levens in hun golven verwoesten. Ik vraag je: word weer de oude! Word weer een goede vriend voor ons allemaal! Denk aan het muisje dat bij jou kwam bij welk weer ook, omdat jij hem dierbaar bent. Verwoest Erik niet, hij is een goede jongen, alsjeblieft, laat hem naar huis terugkeren.
Maar de oceaan was onverbiddelijk en bleef de twee lichte bootjes op zijn golven heen en weer gooien. Plotseling sloeg het bootje van het muisje om, en het kleintje kwam in het water terecht.
Het muisje raakte uitgeput en kon zijn pootjes niet meer gebruiken om boven water te blijven. Hij wist nog, verdwijnend in de golven van de oceaan, alleen dit te zeggen:
Het spijt me, oceaan, blijkbaar was ik een slechte vriend. Laat Erik naar huis gaan, neem hem niet weg van hen die van hem houden. Op het strand wacht zijn trouwe vriendin Mari...
De oceaan hoorde de woorden van het muisje, besefte hoe hij zijn vriend had gekwetst door naar de woorden van de adelaar te luisteren, en begreep welke moedige stap het kleintje zette om Erik te redden. Hij hield op met razen en duwde het muisje naar het strand, naar de voeten van Mari, en fluisterde schuldig:
Hoe kon ik, want ik ben niet zoals alle oceanen. In mijn wateren mag geen enkel schip of bootje zinken. Daarin ligt mijn kracht, daardoor ben ik uniek. Hoe kon ik mijn vriend kwetsen en proberen wreed te zijn, zoals mijn broers. Vergeef me, muisje, ik had die woorden niet mogen zeggen, die elke vriend pijn doen. Mijn dappere kleintje, om de vriendschap van een ander te redden en Mari haar vriend terug te geven, die in mijn golven had kunnen omkomen, was je bereid zelf om te komen, alleen maar zodat ik je zou horen. Vergeef me, open je ogen, ik wil je weer gelukkig zien.
Maar het muisje opende zijn ogen niet. Mari huilde, hield hem in haar handen en merkte niet eens dat Erik uit zijn boot aan land kwam. De jongen liep naar Mari, zag het muisje en herkende hem meteen. Hij was het die naar zijn gitaar kwam luisteren, er was geen twijfel mogelijk.
Erik nam het diertje voorzichtig in zijn handen. Hij wist precies hoe hij zijn redder kon helpen, en na alles wat nodig was te hebben gedaan, slaagde hij erin hem weer tot leven te wekken. Het muisje opende zijn ogen. Toen hij Erik zag, werd hij heel blij en kroop tegen de hand van de jongen aan. En Mari was gelukkig dat de dappere muis leefde.
Dank je, mijn dappere kleine vriend, dat je me hebt gered in de woeste oceaan en me hebt geholpen om terug naar huis te gaan, naar mijn Mari, mijn beste vriendin. Ik zal je moedige daad nooit vergeten en ik zal er zeker blij mee zijn je weer in mijn huis te zien, ik speel graag voor je op de gitaar, zei Erik terwijl hij het kleintje op het zandstrand zette.
Dank je dat je mijn vriend hebt teruggebracht! Ik ben zo blij dat Erik leeft en dat hem niets is overkomen. Ik kan er alleen aan toevoegen dat ik ook altijd blij zal zijn je te zien, antwoordde Mari Erik.
Het muisje was erg blij, en keek daarom alleen maar naar de kinderen, tevreden dat het hem was gelukt degene te redden die dierbaar was voor het meisje.
Ik ben blij dat je niet meer huilt, Mari. En ik ben ook blij dat mijn vriend me heeft gehoord, piepte het muisje.
We moeten gaan. Tot ziens muisje! Tot ziens oceaan! Blijf altijd jezelf! zeiden Erik en Mari, terwijl ze naar huis gingen.
Tot ziens, moge jullie weg goed zijn! namen de oceaan en het muisje afscheid.
De jongen en het meisje gingen weg, en het muisje bleef op het strand.
Wat ben jij toch mooi, mijn vriend, wanneer je golven niet razen, maar zacht het strand beroeren en boten en schepen wiegen. Ik herken jou uit duizenden anderen, want alleen jij bent zo goed: een echte helper, en geen vijandige waterreus die iedereen bang maakt en alleen aan zichzelf denkt.
De oceaan was blij dat het muisje naast hem zat, levend. Hij streelde, zoals altijd, zachtjes zijn kleine pootjes met een golf.
Ik ben zelf ook niet blij dat ik besloot te worden zoals mijn broers, omdat ik naar de trotse adelaar luisterde. Ik ben anders, ik ben goed, tekeergaan past niet bij mij. Het spijt me dat ik je heb gekwetst en bijna jou en Erik heb verwoest. Of je mij nog als vriend wilt zien weet ik niet, maar ik heb niemand die me dierbaarder is dan jij. En nooit meer, wat anderen ook zeggen, zal ik mijn dappere kleine vriend kwetsen.
Het muisje keek naar de oceaan. Hij was blij weer met hem te kunnen praten.
Ik was niet boos. Ik kan niet boos zijn op iemand die me dierbaar is. Ik ben erg blij dat je hebt begrepen dat je niet hoeft te lijken op de andere oceanen om die trotse naam te dragen. Want jij bent de beste van alle oceanen juist omdat je goed bent. Verander dus nooit, en blijf altijd jezelf...
Dit verhaal over de vriendschap tussen het muisje en de oceaan laat zien, mijn lieve lezer, hoe belangrijk het is om echte vrienden te koesteren, want die zijn er niet zoveel. Het laat zien dat het belangrijk is jezelf te blijven en niet te proberen te zijn zoals iedereen.
Onthoud dit sprookje als een belangrijke les, die ik, die het van de wind hoorde die het muisje en de oceaan kende, aan jou doorgeef. En koester je echte vriend.
