In een ver weg gelegen bos, aan de rand van een open plek onder een oude esdoorn, woonde een egel. Elke ochtend kroop hij uit zijn holletje en ging op pad.
Hij had heel veel te doen: de zon goedendag zeggen, de esdoorn groeten, zijn bosvriendjes bezoeken, gymnastiek doen, zich wassen, het terrein rond zijn huisje opruimen en eten verzamelen. En dromen ― voor dat belangrijke werk vond hij altijd tijd.
Op een dag zat de egel zoals gewoonlijk op zijn kleine bankje te dromen, toen de oude esdoorn met zijn blaadjes tegen hem ruiste:
Egeltje, kun je mij, je vriend, vertellen waar je van droomt? Of is het een geheim?
Er is geen geheim, alleen kan niemand mij helpen.
Waarom niet? Je hebt toch zoveel vrienden!
Vrienden heb ik genoeg, maar vleugels heb ik niet, ― antwoordde het egeltje verdrietig.
Waarom zou een klein grijs egeltje vleugels nodig hebben? Jij bent toch geen vogel, ― verbaasde de esdoorn zich.
Precies dat is het probleem: ik ben geen vogel en ik heb geen vleugels. Dat betekent dat ik nooit naar het zuiden kan vliegen. Ik moet altijd in de winter in mijn holletje slapen! Dat wil ik niet. Ik droom ervan de zee te zien, in de zon op het zand te liggen en zoete vruchten te eten.
En wij dan? Zonder jou wordt het hier erg triest.
Maar ik ga toch nergens heen.
De zon, die al op het punt stond om onder te gaan maar nog aan de hemel bleef hangen, had het gesprek van de twee vrienden gehoord.
En die droom dan? ― vroeg de zon.
Ja, wat met jouw droom? Er moet iets bedacht worden, ― ruiste de esdoorn nadenkend. Toen daalde van de top van de boom het allergrootste blad voor het egeltje neer.
Dit is een luchtblad dat je brengt waar je maar wilt, ― vervolgde de esdoorn. ― Ga er snel op zitten en vlieg naar je droom.
De zon sprong van vreugde als lichtvlekjes over de open plek:
Ik vraag de wind om je boven de wolken op te tillen. Houd je maar goed vast en beloof me, hoor je, egeltje, dat je in het voorjaar terugkomt naar ons.
De zon streelde het egeltje warm over zijn stekels, en de esdoorn ruiste:
Een prettige reis!
En het egeltje vloog weg: eerst boven zijn holletje, dan boven de esdoorn, dan boven de open plek, en daarna zag niemand hem meer...
Maar ik wil nog even vooruitlopen en vertellen dat de droom van het egeltje uitkwam. Daarna keerde hij naar huis terug en vond hij nog steeds tijd om te dromen, want zijn droom is nu een nieuwe. Welke het is, heeft hij ons tot nu toe nog niet verteld.
