In een ver koninkrijk, in een afgelegen staat, achter zeven bergen groeide een magisch bos. Alles daar was magisch: zowel de planten als de dieren. Elke ochtend glinsterde dauw in het gras in de zonnestralen. Vogels zongen heldere liederen, en na een warme regen verscheen een heldere regenboog aan de hemel. De bewoners van het bos hielden het schoon en beschermden het tegen booswichten, zoals ze konden.
En er was nog een ander bos. Daar leefden ook dieren en vogels, maar somber en zonder vreugde. In het bos lag veel afval, en iedereen werd vaak ziek.
Op een dag werd de koning van het sombere bos erg ziek — de grijze wolf. Hij werd verdrietig en huilde lang en hard. Van zijn gehuil werd het bos stil, en de bewoners durfden hun huisjes niet uit te gaan. De verdrietheid van de wolf liet hem niet los, en hij besloot de dieren bij elkaar te roepen voor een raad.
Op de bosrand verzamelden zich vossen, konijnen met egels, beavers, slangen en verschillende vogels.
Mijn ziekte is niet voor niets: ik leef zonder vreugde, — zei de wolf, terwijl hij iedereen aankeek. — Ik heb gehoord dat er dicht bij ons een magisch bos is, en daar kun je een echte regenboog vinden. De ekster zei dat als je op de regenboog zit, je gelukkig en gezond kunt worden. Ik kan er zelf niet heen, ik heb geen kracht meer door mijn ziekte. En de wachters zullen me daar niet toelaten. Zou iemand van jullie die regenboog voor me kunnen stelen! Dan word ik meteen beter!
De dieren luisterden naar de grijze wolf en durfden hem niet tegen te spreken.
Kra! — zei de raaf, zittend op een dennentakje. — Interessant verhaal. Maar ik heb vragen. Hoe stelen we die regenboog als we niet weten waar hij is? Het bos is groot. En wie gaat zo'n klus doen?
De dieren sloegen hun ogen neer. Ze stonden te trillen van angst, want een van hen zou naar een slechte klus worden gestuurd. En je kunt de koning niet weigeren!
Goed dan! Dit is mijn bevel! — vervolgde de wolf. — Jij, raaf, vliegt eerst naar het magische bos en zult de wachters afleiden met je 'kra-kra'. Jij, slang, kruipt ondertussen daar heen en ontdekt waar de regenboog woont. En jullie, spinnen, beginnen netten te weven, veel netten. Jullie wikkelen de regenboog erin en brengen hem naar mij.
Vroeg in de ochtend vertrokken de raaf en de slang naar het magische bos. De raaf ging op een tak boven de wachters zitten en begon te krassen: 'Kra-kra-kra! Kra-kra-kra! Kra-kra-kra!'.
Wat krast je daar, onhandig ding? — vroeg de wachter-beer aan de vogel. — Het lijkt me dat je niet voor het goede bent gekomen. Heb je genoeg van de troep in je eigen bos en wil je hier rommel maken?
Nee, — antwoordde de raaf, — ik vloog voorbij en besloot uit te rusten op een mooie plek. Ik heb geen slechte gedachten. Ik ben benieuwd, beer, waarom is het in jullie bos zo gezellig? Misschien ken je een geheim en wil je het delen?
Oh, je hebt me aan het lachen gemaakt, raaf! — lachte de beer. — Het geheim is eenvoudig: waar je woont, ruim je alles achter jezelf op. Het bos is ons huis. Dit betekent dat iedereen zijn afval moet opruimen en voorzichtig moet omgaan met wat ons omringt.
De raaf onthield het geheim en ging naar huis, en vergat helemaal over de slang. Ondertussen kroop de slang diep het wonderbos in, maar vond nergens een regenboog. In plaats daarvan ontmoette ze de wachter-egels.
Slang, je bent niet van hier, wat wil je? — vroegen de egels de slang streng.
Het is algemeen bekend dat egels snel met slangen afrekenen. Van angst bekende de slang meteen waarom ze was gestuurd.
Egeltjes! Broertjes! Spaar me, vernietig me niet! De grijze wolf, de koning van het sombere bos, heeft me naar jullie gestuurd. Hij wil weten waar de regenboog woont en hem stelen. Hij is al lang ziek en kan niet genezen.
Kruip naar huis en zeg tegen de grijze wolf dat hij het bos moet schoonmaken. Misschien krijgt hij dan zelf een regenboog. Reinheid en orde — dat is het geheim van vreugde en gezondheid. En onze regenboog geven we aan niemand! — antwoordden de egels.
Ondertussen vloog de raaf naar het sombere bos en vond de grijze wolf.
Wolf, o Wolf! Ik heb het geheim van onze buren ontdekt, — riep ze uit, — het is reinheid! Prijs me, koning, en geef me een beloning!
Ach, domme vogel! — zei de wolf somber. — Waarom heb ik je naar het wonderbos gestuurd? — Om je me over reinheid te vertellen? Weg! Uit mijn ogen!
De koning gooide een droge tak naar de raaf en riep nog: 'Onhandig ding!'. Na enige tijd kroop de slang naar hem toe.
Wolf, heerser van ons bos! Ik heb niet ontdekt waar de regenboog woont. Ze verbergen hem goed. Maar ik heb het geheim van vreugde, gezondheid en geluk ontdekt. Het is reinheid!
Wat moet ik met jou doen? — zei de wolf uitgeput. Hij had niet eens de kracht om zijn tanden te ontbloten. — Het lijkt erop dat jij en de raaf hebben afgesproken om me te bedriegen, en jullie zijn niet eens in het naburige bos geweest. Kijk, een geheim over reinheid. Konden jullie niets slimmers bedenken? De spinnen weven hun netten voor niets.
En de raaf, beledigd door de grijze wolf, vloog al door het sombere bos en vertelde iedereen het geheim van het magische bos. De dieren besloten te controleren of de vogel de waarheid sprak. Ze verzamelden zich allemaal voor een grote schoonmaak.
Ze werkten lang aan het opruimen, bijna tot de winter — zoveel afval was er! De sneeuw bedekte het schone bos, maar de regenboog verscheen niet. De vogels vlogen naar warme landen, de egels en slangen gingen in winterslaap. De natuur rustte uit en verzamelde krachten.
De lente kwam en de sneeuw smolt. De bewoners van het sombere bos kropen uit hun holen en slaakten een kreet: hoe mooi en schoon was het eromheen!
Niet voor niets hebben we ons voor de winterslaap ingespannen! — riepen de dieren door elkaar. Ze glimlachten, genoten van de frisse lucht en de zon, en overal heerste vreugde. En na een warme lentebuien verscheen boven het sombere bos de lang verwachte heldere regenboog. De wolf zag hem en was blij.
Wat is het mooi hier: een klaterend beekje, een regenboog en bloemen! Het blijkt dat onze buren gelijk hadden. Reinheid — dat is wat we nodig hadden! Ons bos is niet meer somber! — zei hij vol bewondering.
En arbeid helpt bij alles! — voegden de voorbijrennende egels eraan toe.
Nu is ons bos ook magisch geworden! — zongen de vogels vrolijk en luid in de bomen.
