Hoog, héél hoog in de lucht, op suikerwolkjes, woont een blauw eenhoorntje. Het dacht dat het de gezelligste en lekkerste wolk had. Die was zowel zijn huis als zijn eten. Wat een lekkernij: de wolk was van suikerspin. Elke dag beet het eenhoorntje een klein stukje af voor ontbijt, lunch en avondeten. Het was lekker vol.
Eenhoorns hebben het druk: van wolkje naar wolkje springen, de vallende suikerdruppels opvangen en een liedje zingen, vrolijk of verdrietig, al naargelang de stemming. Het leven ging zijn gangetje en het blauwe eenhoorntje was gelukkig.
Op een dag werd het wakker van een zachte duw. Het eenhoorntje schrok op en zag dat er nog een eilandje tegen zijn wolk aan was komen liggen. Daar woonde ook een eenhoorn, maar een roze exemplaar. En die had besloten zich hier te vestigen! Wat een lef!
De hele dag liep het blauwe eenhoorntje chagrijnig rond. Zijn idylle was voorbij! Natuurlijk: je kunt niet lekker springen of zingen als er altijd een stille getuige is. Erger nog, je moet ook nog zijn capriolen verdragen.
De roze eenhoorn speelde graag op muziekinstrumenten. En zijn wolk hielp flink mee: dan toverde hij een suikertrompet, dan een suikerviool. Maar het enige waar de buurman echt goed in was, was de suikerpiano. Andere instrumenten lukten hem maar moeizaam. Kortom, een ware nachtmerrie!
Toen ontstond in het hoofd van het blauwe eenhoorntje een plan. Het begon de buurman actief dwars te zitten: het maakte 's nachts lawaai, kauwde luid tijdens het eten en blies zelfs de suikermuziekinstrumenten weg met een windvlaag! Dat kon de roze eenhoorn niet langer verdragen.
Op een ochtend werd het blauwe eenhoorntje wakker met een boosaardige grijns en plannen voor nieuwe kattenkwaadjes, maar het ontdekte dat de wolk van de buurman verdwenen was. Het werd er niet blij van, maar juist verdrietig. Blijkbaar had samenwonen ook zijn voordelen. Je kon lekker kletsen of nieuwe manieren laten zien om van wolk naar wolk te springen. Op de derde dag had het blauwe eenhoorntje geen eetlust meer en wilde het zelfs niet meer springen.
Gelukkig was de roze eenhoorn niet ver weg. Hij had zich de hele tijd verstopt achter een wolkenberg in de buurt. 's Nachts kwam hij terug. Hij kreeg medelijden met zijn onhandige buurman en besloot hem een tweede kans te geven. En dat was geen slechte beslissing!
Het blauwe eenhoorntje reageerde terughoudend op de terugkomst van de roze eenhoorn, maar werd veel vriendelijker. Na een paar maanden gingen de buren bij elkaar op bezoek en raakten ze goed bevriend!
