Er is op onze kleuterschool een meisje,
Ze heet Lotje, een echte kletskous.
Maar wij noemen haar een vrekje
En een gierigaard, want zelfs een krakeling deelt ze niet.
Met niemand deelt ze ooit iets, en ze liegt altijd.
En als ze jarig is, kijkt ze streng,
Alsof ze iedereen maar veroordeelt.
En deelt ze snoep uit, dan zijn het lege papiertjes!
«Wat een vrekje, vrienden!» zeggen Sem, Sanne en ik,
Zo praten wij, en het is maar zo.
Met haar willen we niet meer spelen,
We nodigen haar niet meer uit om te komen,
We bieden haar geen snoepje aan,
Met zo'n vrekje willen we niets te maken hebben!
Lotje komt weer naar de kleuterschool,
Vadik zegt geen dag gedag,
Marc deelt geen snoepje met haar,
Wat is er toch gebeurd? Ze begrijpt het niet.
Ze loopt naar Sanne, maar die zwijgt,
Kim kijkt haar boos aan.
Lotje zit de hele dag alleen,
En vraagt zich af: waarom is dit mijn schuld?
's Avonds loopt ze naar mama,
Ze rent naar papa met een vraag:
«Wat is er vandaag op school gebeurd?
Het was toch leuk en grappig,
Toen ik de papiertjes uitdeelde,
Terwijl ik snoep had beloofd.
Zo'n grap is toch gewoon geweldig,
En ik ben zo slim, dat weten jullie toch!
Nu lopen ze allemaal langs me heen.
En Mila loopt er met een boog omheen.
Ik begrijp niet waarom,
Ik ben toch een goede vriendin, een knappe meid!»
Papa fronst streng zijn wenkbrauwen,
Mama's blik is als een stormachtige zee:
«Schaam je niet, lieverd?
Wat heb je nu net tegen mij gezegd?
Jij zegt dat ze vrienden zijn,
Maar jij bent de vrekje, mijn kind!
Met iedereen heb je ruzie gemaakt,
En wat ben je nu kwijt, mijn lieve kind?
Niemand wil nog met je spelen…»
Het meisje barst in tranen uit, zo hard ze kan.
«Ik snap het nu», zegt ze.
Ze geeft de vrienden niet langer de schuld:
Ze heeft zelf gekwetst, zelf schuldig.
En niemand anders is hier de oorzaak van.
Er is op onze kleuterschool een meisje,
Haar vriendinnetje Lotje, lief en zoet,
Die niet liegt, niet verraadt,
En altijd, altijd snoep met je deelt.
«Ze heeft zich verbeterd, vrienden!» zeggen
Sem, Sanne en ik.
