Onder de esdoorn die aan de rand van het bos groeide, had een egelfamilie zich gevestigd. De esdoorn had er helemaal geen bezwaar tegen. Hij had veel last van muizen en allerlei boktorren. En die waren allemaal bang voor egels.
Moeder egel was de hele dag bezig met het huishouden en hield het hol netjes. Vader sliep overdag en ging 's nachts op jacht. Al snel staken de egeltjes hun nieuwsgierige neusjes naar buiten. Maar het was erg eng: er was zoveel vreemds om hen heen.
Op een dag was moeder er even op uit, en de dapperste egeltje, Stekelpietje, kroop uit het hol. Lang kneep hij zijn ogen dicht tegen het zonlicht, en steeds meer vond hij het fijn aan de oppervlakte. Wat een lokkende geuren en wat een geruis!
Vijanden was hij niet bang voor, want moeder had hem geleerd zich tot een bolletje op te rollen bij gevaar. Zijn stekels recht overeind zetten. Hij vond wat lekkers en at er met plezier van.
Hij ging onder de esdoorn, vlak bij het hol, liggen en begon te doezelen onder het gefluister van de bladeren. Eén esdoornblad vertelde hem wat het vanuit zijn hoogte had gezien. En Stekelpietje zuchtte zachtjes, want zo ver van huis mocht hij niet gaan.
Maar toen kwam moeder terug en, boos geworden, bracht ze het egeltje naar huis. Zij maakte zich zorgen over het leven van haar kleintjes en probeerde hen tegen gevaar te beschermen.
Al snel groeiden de egeltjes op en trokken ze elk naar een eigen hol. Alleen Stekelpietje vergat de esdoorn niet en kwam altijd onder zijn schaduw luisteren naar het geruis van de bladeren. Hij was de enige die wist waar ze over praatten.
Anna en de egel
Door het bos liep Anna,
Ze struikelde, viel.
En op een blaadje zag ze
Een egel, heel snel.
„Wat ben jij stekelig,
Grappig, maar niet kwaad.
Zal ik je meenemen
Naar huis, dat is goed?”
Maar de egel werd boos
En snoof in het rond.
En Anna hoorde een vast
„Nee!” op de grond.
„Ik woon hier, dit is mijn huis.
Pak liever potlood en album erbij.
Teken een portret,
Leer de kinderen het ook.
Teken het en geef het,
Dan blijven ze hangen,
Zodat moeders het zien
En van harte aan het verlangen.”
Een bosgebeurtenis
Op een dag bracht de ekster nieuws naar het bos:
„Lente! Lente! De lente is er!”
En het bos gonsde, ruiste en werd wakker.
Alle dieren en vogels riepen tegelijk:
„Waarom hebben we de lente niet begroet?
Geen sporen ervan gezien, wat is het toch dat niet meet?”
Alleen de spar zweeg stil,
Hij stond op de heuvel en bewaakte met zijn tak,
Het sneeuwklokje dat net ontluikte.
Het witte bloemetje, het wonder van de lente.
