Een vriendelijke aardekruiper en de edelmoedige mollenwelp
2 960

Een vriendelijke aardekruiper en de edelmoedige mollenwelp

Auteur:
Een geïllustreerd sprookje voor schoolkinderen van 7 tot 10 jaar over bijzondere dieren met bijzondere gaven. Een nieuw verhaal uit het Pluizenbos, over een aardekruiper en zijn avonturen. Een verhaal over vriendschap, behulpzaamheid en eer. Kinderen leren hoe belangrijk het is anderen te helpen en je woord te houden.

Een aardekruiper genaamd Lon was volgens de maatstaven van de bewoners van de Pluizenbossen vreemd. Hij werkte nooit, sprak weinig en lag de hele dag op een zonnige open plek, bedekt met felgroen zacht gras.

Hij kreeg de naam aardekruiper omdat hij nooit opstond, nooit sprong en nooit rende, maar alleen over de grond kroop. Hij at gras en blaadjes en dronk 's ochtends dauw. Lon behoorde tot de dieren die aan de andere kant van het sprookjesachtige eiland woonden, dat Verduistering heette. Hoe hij in de Pluizenbossen terechtkwam, wist niemand. En hijzelf was al vergeten hoe hij zo ver van huis was geraakt.

Maar dat stoorde hem niet. Hij was sowieso zelden ergens door te storen. Alleen regen kon hem ertoe bewegen van zijn open plek naar een boom te kruipen, waar hij net zo lag te genieten van de koelte.

Qua vorm leek Lon op een deken. Hij was bedekt met prachtige, glanzende zwarte vacht.

De plaatselijke bewoners hielden niet erg van de aardekruiper omdat hij niet werkte, maar tegelijk liet hem niemand met rust. Hij deed niemand kwaad. Zo was het altijd geweest, tot er op een hete, droge dag een ramp gebeurde.

In het bos brak brand uit en het hele dorp brandde af. Ook Lons open plek veranderde in een zwarte vlek. Niemand raakte gewond, maar de dorpelingen hadden nu nergens meer te wonen. Er werd besloten naar het zuiden te trekken, naar het uiterste puntje van het Pluizenbos.

Voor de aardekruiper was dit slecht nieuws, want zijn soort is niet gemaakt om grote afstanden af te leggen.

Voor het eerst in vele jaren werd Lon bang. Hij kroop naar elke dorpeling en vroeg of ze hem mee wilden nemen. Maar iedereen weigerde. Niemand wilde extra last meedragen.

Lon vraagt of hij mee mag

De dorpelingen vertrokken. Er gingen drie dagen voorbij. Lon had heel erg honger, maar hij kroop nog geen kilometer van zijn ooit groene plek vandaan. Hij had geen kracht meer. Hij drukte zich tegen een verkoolde boom en begon te huilen. Plotseling hoorde hij dat iemand in de buurt ook huilde.

Hij pakte moed en kroop naar de plek waar het geluid vandaan kwam. Toen hij er aankwam, zag hij dat een kleine mol vastzat onder de stam van een smeulende boom. Zonder een seconde na te denken schoot Lon te hulp. Hij duwde zich af tegen een boom ernaast en duwde de stam van de mol af, zodat de gevangene vrijkwam.

Lon bevrijdt de gevangene uit de val

De aardekruiper lag op zijn rug en hijgde zwaar, toen er verbaasde, kleine en heel lieve ogen boven hem verschenen.

Heel erg bedankt voor de redding, grote... Sorry, ik weet niet hoe ik u moet noemen, ― zei de mol met een kinderstemmetje. Hij was nog geen jaar oud, een echt kleintje.

Noem me aardekruiper, zo noemden iedereen me altijd, ― antwoordde Lon zachtjes.

Heel erg bedankt, meneer aardekruiper, als u er niet was geweest... ― herhaalde de mol, en meteen begon hij snel te praten en met zijn pootjes te zwaaien, terwijl hij vertelde hoe hij onder de boom terechtgekomen was en hoe hij had zien smeulen. Hoe bang hij was geweest.

Maar toen hield de mol abrupt op, stak zijn poot omhoog en stelde zich kort voor:

Mo-Mo, zo heet ik. Ik ben een mol.

Aangenaam kennis te maken, Mo-Mo, ― antwoordde de aardekruiper.

Waar kom jij vandaan, meneer aardekruiper? Volgens de traditie hoor ik je ouders te eren als dank voor de redding.

Ik ken mijn ouders niet, – antwoordde Lon verdrietig.

En waar woon jij dan? ― liet de kleine mol niet los.

Ik woonde hier vlakbij, maar ons dorp is afgebrand en nu weet ik niet waar ik heen moet, ― zei de aardekruiper nog zachter.

Zo hoort het niet. Jij hebt mij geholpen, en nu help ik jou, ― sprak Mo-Mo streng, ― we gaan naar onze oudste mol Tamtam. Hij weet het antwoord op alle vragen, hij zal je zeker de weg wijzen.

Lon stemde toe, hij had toch nergens anders heen te gaan. Na een paar uur bereikten de mol Mo-Mo en de aardekruiper Lon de ingang van een gang die naar het ondergrondse rijk van de molen leidde.

Bij de ingang werden ze opgewacht door een molenwachter met metalen pantser. Op zijn hoofd droeg hij een enorme bril met dikke glazen, die zijn ogen tot belachelijke afmetingen vergrootten, maar hem niet beter lieten zien.

Stop! Wie kruipt daar? ― riep de wachter, terwijl hij snel met zijn neusgaten trilde om de lucht te ruiken.

Ik ben het, Mo-Mo, ― antwoordde het molletje kort, en hij liep recht de gang in.

En wat moet ik doen? ― vroeg de aardekruiper aan de kleine Mo-Mo.

Zeg gewoon je naam en volg mij, ― antwoordde het molletje kort.

Lon kroop langzaam naar de ingang, en toen hij de verwachte vraag hoorde, zei hij:

Ik ben Lon.

Waarom is er eigenlijk een wacht als je gewoon je naam kunt zeggen en doorlopen? – vroeg de aardekruiper aan het molletje.

Het is simpel: als er een onvriendelijke bezoeker komt, zal die zijn naam zeker niet noemen. Dan gaat het alarm af, dat is logisch, ― antwoordde Mo-Mo en liep verder.

Inderdaad logisch, ― mompelde Lon en kroop achter Mo-Mo aan.

Ze kropen lange tijd door de donkere labyrinten van het molenkoninkrijk, tot ze in een grote feestzaal kwamen die verlicht werd door fakkels.

De ruimte was bijzonder. Eigenlijk verschilde de ruimte zelf niet van de andere, maar het gedrag van de molen veranderde hier volledig. Ze bewogen zich allemaal voort langs wortels die van het plafond hingen, met hun poten, zonder de vloer met hun voeten aan te raken.

Dit is de troonzaal. Over de vloer mag alleen de koning lopen, ― zei Mo-Mo, die de vraag al had voorzien.

Met hun handen aan de wortels klauterden Mo-Mo en Lon naar de verste hoek van de zaal

Met hun handen aan de wortels klauterden Mo-Mo en Lon naar de verste hoek van de zaal, waar oudste Tamtam op een gebreide stoel zat. De voeten van de oudste waren ingepakt in een groot blad van een wonderlijke plant, en over zijn schouder hing een tas van gevlochten twijgen. Daaruit haalde Tamtam de antwoorden op vragen.

Na een korte wachtrij spraken de aardekruiper en de mol Mo-Mo eindelijk Tamtam aan.

Eerbiedwaardige oudste! Help ons, ― sprak Mo-Mo luid.

Jouw vraag, zoon van Om-Om, ― zei Tamtam plechtig.

Hoe kunnen we de ouders van de aardekruiper Lon vinden? Ik moet ze eren, want hij heeft mijn leven gered! ― zei het kleine molletje heel ernstig.

De oudste van de molen opende zijn tas, rommelde er theatraal in en haalde een veer en een ronde grijze steen tevoorschijn. Zonder enige uitleg gaf Tamtam de voorwerpen aan de aardekruiper.

Wat kan dit betekenen? – vroeg Lon aan Mo-Mo.

Het is heel eenvoudig: we moeten naar de grijze rotsen in het zuiden, naar het nest van de gouden vogels, ― antwoordde de mol snel.

Het doel was gesteld. Ze namen wat water uit de ondergrondse beek en begonnen aan hun reis.

Na twee dagen bereikten de aardekruiper en het kleine molletje de rand van het eiland, waar over de zee grote grijze rotsen statig oprezen, en op de top gouden licht schitterde van de nesten van de grote vogels.

De aardekruiper en het kleine molletje bereiken de rand van het eiland

Toen ze de top bereikten, zagen ze een ongelooflijk beeld: rond een torenhoge gouden boom cirkelden vuurvogels die rode vruchten plukten voor hun jongen. En vlak boven de grond zweefden wollen dekens die fruit opving, zodat het niet zou breken. Dit waren de soortgenoten van Lon.

De vrienden keken verbaasd naar het kleurenspektakel dat zich voor hun ogen afspeelde, toen er plotseling twee dekens uit de zwerm losraakten. Ze vlogen snel naar Lon en Mo-Mo.

De aardekruiper fluisterde zachtjes toen hij het paar zag naderen:

Zij zijn het!

En hij had gelijk: het waren zijn ouders. Ze stormden op Lon af en omhelsden hem stevig.

De aardekruiper herinnerde zich ineens die noodlottige dag, toen er een zware storm woei en hij door een sterke windvlaag ver weg werd meegevoerd. Maar dat was allemaal voorbij, eindelijk was hij thuis en wist hij wat hij nu zou gaan doen. Hij zou niet langer over de grond kruipen, zijn bestemming was vliegen in de lucht!

Na de omhelzingen wilde Lon zijn vriend de mol aan zijn ouders voorstellen, maar Mo-Mo deed zelf een stap naar voren en boog met gebogen hoofd voor de ouders van Lon, en zei luid:

Ik ben Mo-Mo uit de molenlanden. Uw zoon heeft mijn leven gered, en volgens de oude traditie buig ik mijn hoofd voor u.

De ouders omhelsden hem ook. Iedereen was gelukkig. En toen het feest ter ere van Lons terugkeer voorbij was, werd afgesproken dat de gouden vogels het kleine molletje naar huis zouden brengen. En toen hij wegvloog, boog hij nogmaals, zoals de oude traditie voorschrijft.

Het kleine molletje werd door de gouden vogels naar huis gebracht

Het sprookje Een vriendelijke aardekruiper en de edelmoedige mollenwelp is beschikbaar in FB2-formaat voor telefoons, tablets, computers en e-readers.
Vergelijkbare sprookjes
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Hoe Kolobok kennismaakte op internetsites
Ook Kolobok voelt zich wel eens eenzaam. Daarom besloot hij: ik ga me inschrijven op een datingsite. Zo begon het allemaal. Een modern leerzaam sprookje over hoe Kolobok kennismaakte op internet
5 784 3
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Hoe Haas en Wolf van staart wisselden
Een leerzaam modern sprookje over hoe Haas en Wolf besloten van staart te wisselen. Hoe zou dat aflopen?
31 908 3
Het verhaal van de prinses en de draak
Het verhaal van de prinses en de draak
Een modern sprookje over een prinses die heel erg bang was voor een angstaanjagende draak. Maar op een dag overwon ze haar angst en besloot hem te bezoeken... En zo kreeg ze een nieuwe vriend.
12 408 3
Het verhaal van de drie taarten
Het verhaal van de drie taarten
De koning zei ooit tegen zijn dochters: bak elk een taart voor mijn verjaardag. Twee toekomstige prinsessen voltooiden de opdracht, maar de derde kwam met lege handen. Uit dit originele sprookje ontdek je waarom
5 405 3

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe sprookjes?

↑