Meisje Tanja was erg verwend. Ze woonde met mama en papa in een groot huis op de eerste verdieping. En alle buren wisten wanneer Tanja slecht gehumeurd was. Soms huilde ze zo hard dat mama hoofdpijn kreeg, soms stampte ze met haar voeten en vloekte zo dat papa naar zijn hart greep. Niemand had rust van Tanja. Er was niets wat haar tevreden kon stellen.
Op een dag vroeg het meisje haar ouders om een katje. Ze waren erg verrast, want Tanja dacht nooit aan iemand anders dan zichzelf. Hoe konden ze haar een levend wezen toevertrouwen?
De ouders weigerden Tanja. Er was een groot schandaal, maar deze keer gaven ze niet toe aan het verwende meisje: ze zou niet goed voor een katje kunnen zorgen. Maar mama en papa vertelden over Tanja's wens aan haar peetante. Tanja's vierde verjaardag naderde, en de tante bedacht dat Tanja moest leren anderen te respecteren. Net als een feeënmoeder uit sprookjes besloot ze het verwende meisje een bijzonder cadeau te geven.
Tussen veel mooie dozen met grote strikken was er één die het felst glansde. Dit was het cadeau van de tante. Tanja pakte de doos, en de tante zei:
