In een klein dorpshuisje woonde een katje. Het had rood vachtje met donkere vlekjes, net als een jaguar. Het hield ervan om achter zonneschijntjes door de tuin te rennen, maar het vond het vooral leuk om met oma's wollen bal te spelen. Ze vergat de garen altijd op te ruimen.
Het katje leefde een zorgeloos leven, alleen de tuinhond blafde soms naar hem, waardoor hij snel het huis in moest rennen. Maar er was iets dat het kleine katje bezorgde: het was bang voor het donker. Zodra de nacht de aarde met een donker deken bedekte, was het onmogelijk om het katje met enige belofte uit huis te krijgen.
Het deelde zijn angsten met mama en papa. De ouders waren erg zorgzaam en attent en toonden altijd empathie tegenover het kleine katje. Empathie is wanneer je iemand zo graag wilt begrijpen dat je probeert de wereld door zijn ogen te zien.
Mama-kat en papa-kat legden hun zoon uit waar zijn angsten vandaan konden komen. Ze vertelden ook dat katten veel beter in het donker kunnen zien dan veel andere dieren en zelfs mensen. Maar dat hielp niet.
Toen zei mama tegen het katje dat het ooit al zijn angsten zou vergeten, omdat er in de zomer iets bijzonders zou gebeuren. Het katje was meteen nieuwsgierig of het iets ergs zou zijn? Mama zei dat het iets bijzonders zou zijn. Vanaf die dag wachtte het katje ongeduldig op het mysterieuze gebeuren. Het was vroeg voorjaar – het duurde niet lang meer.
De zomer kwam. Op een dag liep mama naar het katje en zei dat ze 's nachts het bos in zouden gaan. Het katje was erg bang, maar toen werd het nieuwsgierig wat er in dit donkere bos zou gebeuren? Het is zo eng en onbegrijpelijk, maar mysterieus.
Toen de tocht begon, vertelde mama dat katten voor het nachtleven gemaakt zijn: ze wandelen op hun eigen manier, turen in het donker, jagen, klimmen in bomen. En grote ogen met smalle pupillen helpen hen zien, zelfs als er geen spoor van licht is. En vanaf dat moment zou het kleine katje alle kattenkunde leren.
Plotseling voelde het katje dat er iets met hem gebeurde wat moest gebeuren. Iets van binnen fluisterde dat je niet bang hoeft te zijn voor het donker, er is niets slechts in.
Helaas konden mama-kat en het kleine katje geen muisje vangen, hoewel ze erg hun best deden. Maar het katje leerde veel uit de nachtelijke les.
Dag na dag leerde de kat het kleine katje zichzelf te zijn, niet bang te zijn voor moeilijkheden en deze te overwinnen. Dit betekent natuurlijk niet dat het katje nergens meer bang voor was. Maar de angst voor het donker bezocht hem niet meer. Het donker was zijn vriend geworden.
