Op een warme zomerdag, gevuld met de geur van kruiden en bloemen, wandelde de kleine grijze Muis Sofie over de bosrand. Ze verzamelde bloemen voor een boeket en zag plotseling een tarweaar op de weg liggen.
Muis Sofie raapte hem op, bekeek hem goed, en hij zat helemaal vol met rijpe gouden graankorrels, van de stengel tot de top. De kleine Muis droeg hem samen met de bloemen naar haar hol, dat zich aan de andere kant van de bosrand bevond. Ze liep vooruit, gebogen onder het gewicht van de tarweaar, en kwam het haasje Lange Oren tegen.
Hij zag hoe de muis zich inspande en zei:
Hé, Muis Sofie, waarom wil je die zware tarweaar? Draag hem niet, doe jezelf geen pijn. Gooi hem weg!
Sofie keek Lange Oren afkeurend aan en zei:
Nee, ik laat de tarweaar niet achter, ik gooi hem niet weg, hij zal me nog heel goed van pas komen.
En ze ging verder met haar zware last. Ze liep en liep, en plotseling zag ze op een hoge, vertakte den de eekhoorn Pluimstaart zitten, die noten en dennenappels at.
Het eekhoorntje zag Sofie ook en zei:
Muis, die tarweaar is zo zwaar, zo groot, het is toch moeilijk voor je om hem te dragen, gooi hem weg, dan wordt lopen makkelijker.
Nee, ik gooi hem niet weg.
Zei de Muis met vermoeide stem, en ze ging verder op weg naar haar gezellige hol. Nog lang liep de kleine Sofie over de bosrand, ze was moe. Ze ging haar hol binnen, rustte een beetje uit, pakte een speciaal dorsinstrument, dorste de tarweaar, en alle graankorrels vielen eruit.
Ze zeefde ze, deed ze in een molentje, maalde de korrels — er kwam meel uit. Het meel dat Sofie kreeg was spierwit en heel fijn. Ze nam een klontje boter, eieren, suiker en kneedde het deeg. De muis verwarmde de oven en bakte pasteitjes met verschillende vullingen: met frambozen, met noten, met paddenstoelen, met kaas…
De pasteitjes werden goudbruin, smakelijk en geurig. De geur was door het hele bos te ruiken. Daarna zette Muis Sofie thee van boskruiden, dekte de tafel en nodigde Haasje Lange Oren en Eekhoorntje Pluimstaart uit.
Ze waren erg verbaasd:
Sofie, waar komen al deze lekkernijen vandaan?
Dit komt allemaal van die tarweaar.
Antwoordde de Muis.
Ik heb gewerkt, ik was niet lui, en de pasteitjes zijn het resultaat van mijn werk. Eet smakelijk en denk goed na, herinner je hoe jullie me probeerden over te halen om die waardevolle tarweaar weg te gooien, waarzonder deze heerlijke en geurige pasteitjes niet mogelijk waren geweest.
In de woorden van de kleine Muis klonk grote wijsheid door: dat elke arbeid beloond wordt en nooit voor niets is. En vooral wordt gewaardeerd wat je zelf hebt gemaakt, met je eigen handen en inspanningen.
