Er was eens een gewone rups. Ze hield van groene bladeren, die waren lekker en gezond. Het meest van alles ter wereld hield ze ervan om over de boom te reizen.
Maar ze kroop niet erg snel en daarom duurde elke reis lang, de rups werd erg moe.
Terwijl ze op een bladje uitrustte, keek ze naar de blauwe lucht, waar bijen, libellen, kevers en vlinders vlogen, fladderden, zoemden, cirkelden en zich vermaken.
"Als ik kon vliegen", droomde ze, "dan kon ik al mijn vrienden heel snel bezoeken". Ze was klein, maar erg beleefd.
Als ze bosbewonerss tegenkwam, groette ze altijd, vroeg naar hun zaken en praatte met hen.
Ze was erg nieuwsgierig, en al haar bekenden: bijtjes, kevers, vlinders, herten, de oude beer, hazen en oma lieveheersbeestje, hadden moeite om antwoorden op haar vragen te vinden. Maar ze hielden allemaal van de rups.
Op een dag voelde de rups zich vreemd. "Ik ben ziek", dacht ze. Een bijtje hoorde hiervan, het vertelde het aan oma lieveheersbeestje, die het op haar beurt aan iedereen in het bos vertelde.
Vrienden verzamelden zich bij de boom, op het groene bladje waarop de rups lag.
Ik voel me niet goed, wat is er met me?
Klaagde ze. De beer zei dat het goed was om met honing te genezen, het bijtje bevestigde dat honing erg gezond is. De herten stelden voor om in de schaduw te gaan liggen, omdat je in de zon oververhit kunt raken, en oma lieveheersbeestje maakte een koude kompres voor de rups.
Op dat moment zei een vlinder, een grote mooie vlinder die ernaast zat:
Je verandert.
Hoe dat, waarom, in wat?
In een vlinder.
In een zoals jij?
Heel goed mogelijk.
Bent jij ook veranderd?
Natuurlijk.
En inderdaad begon de rups te veranderen. Ze veranderde eerst in een pop. Binnen in het cocon was het warm. Ze lag daar, veranderde en droomde van nieuwe reizen.
Ze stelde zich voor hoe ze, zo mooi, zou vliegen, nieuwe ontdekkingen zou doen, en iedereen zou bewonderen haar felle vleugeltjes.
Haar vrienden wachtten tot deze transformatie zou plaatsvinden. Ze verzamelden zich allemaal bij de boom. En eindelijk barstte het cocon open, en uit voorzichtig vloog een vlinder, ze spreidde haar vleugeltjes uit, en... huilde bitter.
En iedereen om haar heen was erg bedroefd en verbaasd. Niemand van hen had ooit zoiets gezien: onze vlinder had grijze, kleurloze vleugels.
Dit is verkeerd!
Riep de oude beer verontwaardigd uit.
Dit is oneerlijk!
Zeiden de herten.
Wat erg jammer!
Zei de kever. De andere vlinder, degene die de rups over de transformatie had verteld, zei:
Dit is een soort fout en we moeten het corrigeren.
Natuurlijk. Ik zal je, vlinder, een beetje honingverf geven.
Zei het bijtje. En op de vleugeltjes van onze vlinder verschenen felle honingvlekken.
En wij geven je het groen van het gras!
Zeiden de herten.
En ik - de hemelsblauw!
Zei de libel die eraan kwam vliegen.
Ik zal je pluizige verf geven, zodat je niet bevriest!
Zei de beer.
En ik zal je goede verf geven!
Dit was oma lieveheersbeestje.
En ik - vrolijke verf, zodat je vliegt en nooit verdrietig bent.
De vlinder vloog van de een naar de ander en op haar vleugeltjes verschenen steeds meer kleuren. Door hun kleuren aan de vlinder te geven, besmeerdden ze ook elkaar.
Boven de open plek waar de vrienden van de vlinder zich hadden verzameld, verscheen een regenboog. Ze was verbaasd toen ze dit buitengewone kleurrijke schouwspel zag.
Het beviel haar zo goed dat het als een groot tafelkleed op de open plek daalde. En het feest ging door. En de open plek draaide rond als een carrousel.
En het was een prachtige dag, een wonderbare dag, een dag van vriendschap, vrolijkheid, goedheid en vervulling van hoop.
