Meerdere jaren geleden woonde er in een klein stadje aan de kust een man. De deuren van zijn huis stonden altijd open, want hij was erg aardig en hielp mensen altijd graag. Zijn ogen schitterden als golfkammen op het water, en wanneer hij begon te spreken, was zijn stem rustgevend en ongelooflijk betoverend.
Sinds lange tijd kwamen mensen naar deze man voor verschillende soorten hulp. Sommigen vroegen hem om in de toekomst te kijken en te vertellen hoe de oogst het komende jaar zou zijn. Anderen hielp de man met hun kwalen. Iedereen dacht dat deze man bovennatuurlijke krachten had, waardoor alle mensen in dit stadje gelukkig waren. Omdat de man iedereen altijd hielp, noemden ze hem de Tovenaar.
Niemand in het stadje wist hoe oud deze Tovenaar was. Zijn ogen waren levendig en jong, zijn haar was volkomen grijs, en zijn blik was kalm, diep en wijs.
Elke dag opende hij de deuren van zijn huis voor degenen die hulp nodig hadden. De Tovenaar kon ook dingen horen die anderen niet konden horen. De grijsharige man sprak gemakkelijk met vogels in hun eigen taal, begreep dieren en was bevriend met bomen en bloemen. Door naar de hemel te kijken en geheimzinnige toverwoorden uit te spreken, kon de Tovenaar regen, sneeuw of stormen voorspellen.
Iedereen in het stadje wist van het bestaan van de Tovenaar, maar waar hij vandaan kwam en hoe oud hij was - dat was een groot geheim. Velen zeiden dat hij ooit een gewone man was geweest. Net als alle andere inwoners van dit stadje. Maar toen gebeurde er iets, en hij kreeg een wonderbaarlijke toverkunst. Nu woonde de Tovenaar eenzaam aan de kust en zijn roeping was om iedereen die hulp nodig had te helpen en de mensen van het kuststadje gelukkig te maken.
In veel huizen vroegen kinderen 's avonds hun ouders naar het lot van de Tovenaar. Ze waren erg benieuwd waar hij zulke ongelooflijke krachten vandaan had en hoe hij ze gebruikte. Want dit was echt een wonder - toverkunst!
Op een dag hoorden mensen uit het naburige stadje over de Tovenaar en wilden ze hem naar zich toe halen. Daar waren alle mensen somber, boos en ontevreden, de zon scheen er zelden, en je kon alleen een glimlach op iemands gezicht zien wanneer iemand het slecht ging.
En op een dag gingen deze boze en ontevreden mensen naar de Tovenaar. Ze stormden het vrolijke stadje binnen en begonnen alles om zich heen kapot te slaan, te vernielen en te breken.
Waar woont jullie Tovenaar?
Schreeuwden ze terwijl ze de deuren van elk huis inbraken.
We zullen hem van jullie afnemen, en hij zal onze bevelen uitvoeren.
Op dat moment voelde de Tovenaar dat er iets mis was. Hij liep naar de kust, keek naar de hemel en fluisterde iets.
Op datzelfde moment riepen ze hem:
Tovenaar, help! Er gebeurt iets verschrikkelijks in de stad! Sommige mensen willen dat je met hen meegaat en alles doet wat zij willen!
Wees niet bang, we zullen het samen aankunnen!
Antwoordde de man kalm.
Maar hoe? Jij bent de enige met toverkunst! Alleen jij kunt ons beschermen tegen al deze problemen en deze boze mensen.
Vroegen de angstige inwoners van het stadje wantrouwend.
Luister goed naar me en probeer de essentie van wat ik je nu zal zeggen te begrijpen!
Zei de Tovenaar kalm.
Toverkunst zit in elk van jullie! Ik wil dat iedereen even zijn ogen sluit en naar zichzelf luistert.
De mensen volgden het advies van de Tovenaar op. Ieder van hen sloot zijn ogen, haalde diep adem en voelde dat de aarde met hen meeademde.
Dit is een ongelooflijk gevoel!
Zei een van de mensen.
Ik hoor de geluiden van de natuur. Ik hoor hoe de zee fluistert dat ze ons zal helpen alle tegenslagen te overwinnen en ons stadje koste wat het kost zal beschermen tegen boze mensen. Ik hoor hoe de wind ruist en mijn innerlijke wereld op het goede afstemt.
Toen werden deze woorden door andere mensen die naar de Tovenaar waren gekomen ondersteund.
De Tovenaar keek naar degenen om hem heen en zei:
Nu weten jullie wat toverkunst is. Ik heb mijn kennis aan jullie doorgegeven, nu kunnen jullie alle problemen aanpakken. Toverkunst is niet alleen het vermogen om de geluiden van de natuur te herkennen, maar ook het vermogen om haar ritme te horen, en ook het ritme van je eigen hart. Alleen in harmonie met jezelf en de natuur zullen jullie bergen kunnen verzetten en in goedheid en geluk kunnen leven.
De mensen bedankten de Tovenaar en gingen naar huis. Het werd al donker en iedereen moest naar huis. Toen ze in het stadje terugkwamen, zagen ze plotseling dat de boze mensen waren verdwenen.
De volgende dag gingen de inwoners van het stadje opnieuw naar de Tovenaar om te vertellen wat er was gebeurd en hem blij te maken met het feit dat het stadje niet meer in gevaar was.
Maar toen ze aan de kust aankwamen, zagen ze op de plaats van het huis alleen een eenzame boom, die zachtjes met zijn bladeren ritselde en leek iets te willen zeggen. De mensen kwamen dichterbij, sloten hun ogen en luisterden opnieuw naar het ritme van de natuur.
Nu weten jullie hoe je jezelf en anderen kunt helpen, hoe je in harmonie en goedheid kunt leven.
Elk van hen hoorde de stem van de Tovenaar in zichzelf.
Sindsdien verscheen de man nooit meer in deze streken. En de inwoners van het stadje vergaten zelfs van het bestaan van boze mensen.
Nu konden ze elkaar horen, naar hun innerlijke stem luisteren. De inwoners leerden de geluiden en wensen van de natuur herkennen, harmonie, goedheid en rust omringden hen.
Het blijkt dat toverkunst in elk van ons leeft, en wij zijn de echte schepper van een gelukkig en rustig leven!
