Op een koude winterochtend besloot Beertje zijn vriend Pyfje te bezoeken. Het weer was prachtig.
De bomen glinterden van wintermagie: takjes bedekt met rijp schitterden zo helder in de zon dat je je ogen bijna dicht moest knijpen van het licht.
In het bos hing een bijzondere sfeer. Het voelde alsof er zo iets moois en belangrijks zou gaan gebeuren. Beertje voelde dit, maar kon niet begrijpen wat het was.
Hij huppelde naar het huisje van het egeltje, maar ineens hoorde hij luid gelach ergens dichtbij. Beertje bleef staan en keek om zich heen. Op de open plek onder een oude, gebogen spar zat het vrolijke Haasje. Zijn sneeuwwitte, pluizige vachtje glinsterde in de zon. Hij wreef lui met zijn pootje achter zijn oor en keek naar Beertje met een sluw glimlachje.
Waarom lach je me uit? ― bromde Beertje beledigd, terwijl hij op zijn achterpoten ging zitten.
Ik lach jou uit, Beertje. Waar heb je zo'n haast? Je kunt nog het Nieuwjaar missen!
Welk Nieuwjaar? ― vroeg Beertje verbaasd, zijn zwarte kraaloogjes groot opensperd. ― En waarom is het nieuw? Waar is het oude dan?
Weet je nog, Beertje, dat jij, ik en het egeltje vorige zomer naar paddenstoelen zochten? ― vroeg Haasje, zich belangrijk voordoend en op zijn tippy-toes gaan staan.
Ja, ik herinner het me.
En we wilden vers honing van de bijen proeven, en ze hebben ons zo gebeten dat onze neuzen opzwollen en een week pijn deden ― je herinnert je dat toch?
Natuurlijk, hoe zou ik dat kunnen vergeten, ― bromde Beertje, terwijl hij zijn neus wreef.
En herinner je je hoe we in de plassen sprongen na de regen, en toen zaten we allemaal in de zon te drogen?
Ja, ik herinner het me.
Nou, al dat gebeurde in het oude jaar. En wij zitten hier nu en praten ook nog in het oude jaar.
En wanneer komt het Nieuwjaar? Moeten we het roepen? ― maakte Beertje zich bezorgd.
Nee, ― antwoordde Haasje, ― het komt vanzelf. Vanavond...
Ooooh, en hoe weten we dat het is gekomen?
Haasje dacht even na, kraalde weer achter zijn oor en deed weer belangrijk.
Beertje, zeg eens, waar droom je van?
Ik zou mijn mama heel graag willen zien, ― zei Beertje met een blije glimlach, maar toen zei hij verdrietig, ― ik mis haar zo erg...
En nog? ― hield Haasje aan. ― Waar droom je nog van?
Ik wil dat er altijd veel honing en frambozenconfituur in mijn hol is, ― en Beertje smakte zelfs luid, stellende zich zijn droom voor.
Prima! ― vervolgde Haasje, ― En nog, waar droom je nog van?
Ja, ik wil dat we nooit meer met mijn beste vriend Pyfje ruziën om kleinigheden. Dat maakt me altijd erg verdrietig, ― klaagde het beertje, en zijn ogen werden weer triest.
Nou, ― concludeerde Haasje, ― die dromen van jou zijn het Nieuwjaar!
De hele rest van de dag dacht Beertje na over wat Haasje hem had gezegd. Kon het echt zo simpel zijn: je droomt ervan, en het gebeurt. Hoe kan dat?
Het begon donker te worden. De eerste sterren verschenen aan de hemel, en het beertje haastte zich weer naar de open plek waar hij Haasje overdag had ontmoet. Diep vanbinnen voelde hij iets vreemds, alsof er zo iets heel onverwachts en blijs zou gaan gebeuren.
Haasje wachtte al op hem. Maar niet met lege poten. Hij had warme, geurige zwarte bessenthee in een thermoskan meegebracht en kopjes, zette alles op een boomstronk en ging comfortabel zitten, terwijl hij naar de hemel keek.
Haasje! Haasje! Is het al begonnen? ― fluisterde het buiten adem komende Beertje angstig, terwijl hij in de sneeuw plofte naast Haasje en zwaar ademde.
Stil, het begint zo. Heel gauw komt het Nieuwjaar, en al onze dromen zullen langzaam uitkomen, ― fluisterde Haasje glimlachend. Toen pakte hij een kopje geurige warme thee, inhaleerde langzaam de geur, sloot zijn ogen van genoegen en nam voorzichtig een slokje.
En Beertje kon niet wachten om het Nieuwjaar te zien: "Hoe ziet het eruit, hoe kan het wensen vervullen?".
Het beertje keek zwijgend naar de hemel. Sterren waren verspreid over de hemel als kralen. Sommige glinterden helderder, sommige doofden uit, en begonnen dan weer met nog meer kracht te schijnen.
En toen hoorde hij door de stilte van het winterbos vertrouwde stappen. Het opgewonden beertje draaide zich snel om naar de kant waar ze vandaan kwamen. En zag in de verte... zijn mama, de bergin! Ze sprong met grote, snelle sprongen recht naar Beertje toe, hoewel ze sterk op één poot leunde. Van vreugde klopte het kleine hartje van Beertje zo snel dat het leek alsof het uit zijn borst zou springen.
Mama! ― brulde Beertje zo hard dat Haasje naast hem schrok en zijn kopje thee liet vallen.
En de bergin was al heel dicht bij. Ze drukte haar zoontje stevig tegen zich aan met haar enorme, harige poten. Toen zuchtte ze opgelucht, glimlachte en keek naar hem met dezelfde tederheid en genegenheid als altijd voor het slapengaan, wanneer ze hem onder haar arm legde en hem met haar grote, warme poot bedekte. Het beertje voelde zich veilig en rustig. Hij voelde zich meteen beschermd. Want mama was weer bij hem.
De bergin was ook waanzinnig gelukkig. Haar grootste droom was uitgekomen: ze zag haar kleine schelmtje weer. Enkele maanden geleden was ze in een val gelopen en had haar poot ernstig beschadigd. Jagers hadden haar meegenomen, haar behandeld en in een verblijf in de dierenhoek van het kinderpark achtergelaten.
Daar waren ook andere dieren, waar kinderen en hun ouders naar kwamen kijken. Maar de bergin miste haar kleine beertje verschrikkelijk. Daarom at ze slecht, sliep weinig en brulde vaak triest en langgerekt. De eigenaar van het park begreep dat de bergin het niet zou redden, en vroeg de jagers haar terug te brengen.
Vrienden, is het Nieuwjaar al begonnen? ― riep Pyfje angstig uit, die net op de open plek aankwam met een grote pot frambozenconfituur. ― Ik haastte me zo, maar het lijkt erop dat ik weer te laat ben!
Je bent op tijd, op tijd! Ga zitten! ― stelde Haasje hem gerust.
Het egeltje schuifelde op zijn kleine pootjes en ging naast Beertje zitten.
Ik ben erg blij dat je bent gekomen, ― zei het beertje zacht en schoof dichter naar zijn vriend.
Toen werden ze allemaal stil. En keken zwijgend naar de magische sterrenhemel. Ook in het bos werd alles stil, alleen af en toe kraakten takken van de vorst.
Beertje, vervuld tot aan zijn oortipjes van geluk en vreugde, keek in de verte en fluisterde zacht:
Dus zo ben je, Nieuwjaar!
