In een mooi, modern bos woonden een geit en zeven geitjes. Het bos werd modern genoemd omdat de dieren hier in mooie huizen woonden met veel technologie, en iedereen had een mobiele telefoon of tablet. De geit had het meest moderne huis, omdat zij op een fabriek werkte die verschillende bosgadgets produceerde.
Op de verjaardag van haar geitjes gaf de geit hen smartwatches met videobeelden, zodat zij hen rustig alleen thuis kon laten en hen op het scherm kon controleren.
Elke dag zei de geit, als zij naar het werk ging:
Geitjes, kinderen, ik ga naar het werk en jullie blijven hier alleen. Doe de deur voor niemand open, vooral niet voor de wolf. Ga niet zonder mij naar buiten en maak geen rommel in huis.
Goed, mama. Wij zullen ons goed gedragen.
Antwoordden de geitjes.
Laat me jullie smartwatches zien! Dragen jullie ze allemaal? Ik wil jullie elk moment zien en weten wat er hier gebeurt!
Vroeg de geit bezorgd.
Ja, alles is in orde!
Antwoordden de geitjes, terwijl zij hun beentjes met hoefjes toonden, waarop mooie, felle apparaten glinterden.
Zo gingen de dagen voorbij — de geit ging naar het werk en de geitjes speelden onder haar nauwlettende controle thuis.
En op een mooie dag, toen de geit vroeg in de ochtend was vertrokken, liep een wolf langs het huis.
Koud, hongerig, zwerf ik door het bos. Ik heb honger, ik heb nergens een slaapplaats! Wat moet ik doen?
Huilde de wolf treurig.
O, daar is het huisje van onze hardwerkende geit en haar geitjes. Ik vraag me af wie er thuis is?
De wolf liep naar de deur en klopte zachtjes aan.
Wie is daar?
Antwoordde het kleinste geitje met een zachte stem.
Postbode, ik heb een bericht van je mama.
Antwoordde de wolf.
De geitjes liepen naar de deur en luisterden, en plotseling zei een van hen:
Dat is niet waar. Wij spreken met onze mama via smartwatches, en als zij ons iets zou willen zeggen, zou zij ons zeker bellen.
Wij doen niet open, ga weg, bedrieger!
Schreeuwden de geitjes in koor.
Wat moet ik doen?
Mompelde de wolf zachtjes tegen zichzelf.
Misschien kan ik doen alsof ik een goede tovenaar ben die kleine kinderen cadeaus brengt?
Dacht de wolf en liep weer naar het huis van de geit.
Wie is daar?
Antwoordden de geitjes in koor op het kloppen.
Ik ben een goede tovenaar en wil jullie veel cadeaus geven omdat jullie je goed gedragen.
Welke cadeaus heb je voor ons meegebracht?
Vroegen de geitjes geïnteresseerd.
O, er zijn er veel, ik kan ze niet allemaal opnoemen. Een mooie computer, een grote hoverboard met verlichte wielen en een nieuwe muziekspeler met ingebouwde speakers van zeer hoog vermogen.
Antwoordde de wolf.
Wauw! Ik heb altijd al een hoverboard willen hebben waarop ik door het bos kan razen.
Straalde een van de geitjes van vreugde.
En ik heb al lang gedroomd van een muziekspeler, zo een dat muziek door het hele bos speelt!
Verheugde zich het tweede geitje.
En alleen het kleinste geitje keek bezorgd naar de deur en schreeuwde plotseling:
En wat als het een boze wolf is die ons wil bedriegen? Wij doen de deur open en hij eet ons allemaal op.
Ha-ha-ha!!! Een wolf? Die heeft in zijn leven nog nooit van hoverboards, tablets en spelers gehoord, hij is zo oud als onze eik naast het huis!
Lachten de geitjes. Samen liepen zij naar de deur, maakten het slot open, en op de drempel verscheen een enorme grijze wolf.
De geitjes schreeuwden en gilden, maar de wolf was al in de kamer. Hij brulde zo hard dat de kleine dieren hun ogen dichtdeden van angst. De wolf opende zijn bek, viel op de geitjes aan en slikt ze allemaal in één keer door. Alleen het kleinste geitje slaagde erin in een rugzak te springen, die de kinderen gebruikten voor wandelingen in het bos.
O, wat een leuk tasje!
Keek de wolf naar de rugzak waarin het kleine geitje zich verstopte.
Ik zal het voor mezelf nemen, het zal goed van pas komen voor tochten naar zulke domme en weerloze dieren.
De wolf greep de rugzak en verliet het huis. De kleine geitjes had de wolf zo ingeslikt dat zij zich in zijn buik niet konden bewegen. En het kleine geitje in de rugzak bedacht een plan om mama te vertellen wat er was gebeurd. En eindelijk kwam er een geweldig idee in zijn hoofd.
Hij herinnerde zich dat hij een smartwatch had en daarmee kon hij mama bellen.
Het geitje drukte voorzichtig op de bel en hoorde al na een halve minuut:
Hallo, kinderen, hoe gaat het met jullie?
Antwoordde de geit met een rustige stem.
Het geitje kon haar niet antwoorden, want dan zou de wolf alles horen. Het kleine dier ritste voorzichtig de rugzak open, stak zijn beentje met de smartwatch eruit en zette de video aan. De hele weg zong de wolf zachtjes, terwijl de geit zich haastte om haar kinderen te helpen. Zodra zij de pluizige grijze staart zag, begreep zij alles meteen.
Ondertussen was de wolf bij zijn huis aangekomen. Hij gooide de rugzak op de grond, ging op zijn zachte bed liggen en begon te snurken. Zodra hij in slaap viel, sprong het kleine geitje uit de rugzak en belde mama opnieuw.
Hallo, mama, mammie! Er is iets ergs gebeurd!
Fluisterde het geitje haastig.
Ik weet het al, ik begrijp dat de grijze wolf jullie heeft ontvoerd. Waar zijn de andere geitjes?
Vroeg de geit.
Ze zitten in de buik van de wolf, hij heeft ze allemaal tegelijk ingeslikt.
Huilde het geitje.
Ik weet wat ik moet doen. Ik zal nu tegelijk alle geitjes bellen die in de buik van de wolf zitten. De smartwatches zullen zo hard muziek spelen dat de wolf onze kleine dieren zal uitspugen. En tegen die tijd zal ik met hulp bij jullie zijn.
De geit belde tegelijk zes van haar geitjes, en in de buik van de wolf klonk luide muziek.
O, wat is er met mijn buik?
Werd de wolf meteen wakker.
Ik kan niet meer, help me iemand!!! Ik kan niet meer!!!!
De wolf rende van hoek naar hoek, niet begrijpend wat er gebeurde. En in zijn buik speelde ook luide muziek. De wolf rende van hoek naar hoek, hield zich vast aan zijn buik en zijn hoofd. En plotseling, volledig zijn controle verliest, botste de wolf tegen een stoel aan, zo hard dat hij zijn buik openreet, en zes geitjes sprongen eruit die hij had ingeslikt.
Op dat moment stormde de geit met versterking het huis binnen — zij grepen de wolf en bonden hem vast met touwen. Tegen die tijd was de dierenpolite bij het huis van de wolf aangekomen en voerde de schurk af naar een speciale afdeling, van waaruit zulke bandieten nooit kunnen ontsnappen.
Sinds die tijd deden de geitjes nooit meer de deur voor vreemden open. Zij luisterden altijd naar mama en deden hun smartwatches nooit af, die hen hielpen de grijze wolf te verslaan.
